Książki moja miłość - moja ucieczka od codzienności

Klasyka, która mnie usypia czyli Portret Doriana Graya Oskar Wilde

2012-01-31T18:50:00.000Z

"Portret Doriana Graya" Oskar Wilde
Tetris
ISBN 83-900368-4-3
str. 205

Klasykę wypada znać, więc postanowiłam nadrobić braki w tym zakresie.

Portret Doriana Graya w wydaniu, które mam to niewielka książeczka mieszcząca się w dłoni. Jest ona wielkości ciut mniejszej niż szkolny zeszyt.

Spotkanie z tą książką było mało burzliwe, wręcz powiedziałabym senne i melancholijne.

Książka skutecznie pozwalała mi zasnąć po kilkunastu kolejnych przeczytanych stronach, bez względu na porę dnia, w której próbowałam ją czytać.

Zastanawiając się, co mnie tak w niej nudziło, nie potrafię znaleźć na to odpowiedzi.

Jedyną postacią, która wzbudzała we mnie jakąś sympatię był Henryk - mężczyzna cyniczny i diaboliczny zarazem, poznany poprzez Bazylego przyjaciel Doriana Graya.

Tytułowy Dorian Gray to dla mnie postać bezbarwna, próżna i podatna na wpływy.
Jego głównym atutem jest jego uroda, która pozwala mu zachwycać swoje otoczenie.
Początkowo niewinny chłopak pod wpływem Henryka i Bazylego zmienia się w swoje przeciwieństwo - jego przyjaciele sami nie wiedzą jakiego potwora pomogli stworzyć.

Można zachwycać się językiem używanym przez Oskara Wilde'a, ale dla mnie to opowiadanie nie było zbytnio interesujące.

Stąd też moja ocena będzie niska.

Moja ocena: 3.5/6

Zapraszam Was do Indii - Shantaram Gregory David Roberts

2012-01-29T15:29:00.001Z

"Shantaram" Gregory David Roberts ( a właściwie Gregory John Peter Smith)
Wydawnictwo Świat Książki
ISBN 978-83-247-0015-8
str. 687

Na książkę trafiłam dzięki rekomendacjom z biblionetki, czym więcej mam książek na tej stronie ocenionych, tym bardziej trafne stają się jej typowania, co ewentualnie mogłoby mi się spodobać.
Wydaje mi się, że zastosowany algorytm coraz lepiej tam działa.
Tu akurat nie było pomyłki :)

Shantaram to dla mnie opowieść o wolności i poszukiwaniu samego siebie.
O nienawiści oraz miłości, zawiązywaniu przyjaźni, podłości i altruiźmie, a przede wszystkim to próba pokazania miejsca wydarzeń czyli Indii.

Główny bohaterem jest Australijczyk, który ukrywa się w Indiach przed ścigającym go wymiarem sprawiedliwości w swoim kraju. Tu poznaje swoich nowych przyjaciół, dołącza do nowej rodziny - mafii.

Sposób opowiadania autora jest urzekający i wciągający niczym opowieści z 1001 nocy ( czego wyrazem jest chociażby cytat na pierwszej stronie Jonathana Carrolla i nie sposób odmówić mi części racji).

Książka ta oparta jest w pewnej części na prawdziwych przeżyciach autora ( nie wiem czy w całości, ale na pewno niektóre z faktów m.in. ucieczka z więzienia mają pokrycie w rzeczywistości ) .

Bawiłam się przy tej książce świetnie i nawet się nie obejrzałam a już skończyłam te prawie 700 stron opowieści.
Ponieważ autor ma w planach wydanie jeszcze jednej książki ( Mountain Shadow), nie pozostaje mi nic innego jak na nią poczekać.

Oficjalna strona Shantaram i autora TUTAJ

Moja ocena: 5.5/6

W ciemności - film Agnieszki Holland prawdziwy majstersztyk

2012-01-27T19:45:00.001Z

Zdjęcie pochodzi ze strony oficjalnej filmu

W ciemności
Produkcja: Polska/Niemcy/Kanada 2011
Reżyseria: Agnieszka Holland
Zdjęcia: Jolanta Dylewska
Obsada: Robert Więckiewicz, Agnieszka Grochowska, Kinga Preis, Krzysztof Skonieczny, Benno Furmann, Marcin Bosak, Maria Schrader, Herbert Knaup, Julia Kijowska, Michał Żurawski

Strona oficjalna filmu : TUTAJ

Uwielbiam chodzić do kina i ciągle zastanawiam się dlaczego tak rzadko w nim jestem :)

( jak zawsze powodów znajdzie się co najmniej kilka)

W tym tygodniu wyrwałam się we wtorek wieczorem z moją koleżanką na film " W ciemności".

Początkowo wolałam iść na "Dziewczynę z tatuażem" , ale ponieważ koleżanka już ten film widziała, to jednak zdecydowałyśmy się na coś o nieco innej tematyce.

Co mogę powiedzieć o filmie?

Nie jest tak przygnębiający jak przypuszczałam, że będzie.
Wyobrażałam go sobie jako podobny do Katynia, gdzie patos i tragedia mieszają się dla mnie ze sobą.
Tu czegoś takiego nie odczułam. W ciemności to świat ludzi z krwi i kości, którzy walczą o przetrwanie, ale jednak z nadzieją na lepsze jutro.

Film okazał się świetny.
Wspaniale w swojego bohatera wcielił się Robert Więckiewicz. Drobny cwaniaczek - Polak ze Lwowa - Leopold Socha przechodzi powoli swoją przemianę.
Zastanawiam się ile czasu pan Robert uczył się mówić z takim akcentem - wydaje mi się, że mieszaniną języka ukraińskiego, polskiego i dodatkowo jeszcze jakiejś gwary.

Przepiękna scena, gdy Socha pokazuje dzieciom świat odchylając pokrywę kanałów i podnosząc do góry.
Świetnie zagrane wątpliwości czy wydać ukrywających się Żydów, czy też ich ochronić.

Widać było zarówno strach jak i gotowość do walki na twarzach Żydów, jak też malujące się przerażenie na twarzy Sochy, gdy zmuszony jest przez swojego dawnego kolegę ( obecnie w służbie SS) sprawdzić miejsce, gdzie ukrył swoich podopiecznych.

Drugoplanowe postacie również genialne - świetnie zagrana postać żony Sochy, którą zagrała Kinga Preis.

Bardzo odważna scena w kanałach Pani Agnieszki Grochowskiej.
Dobrze zagrana rola łotra przez Pana Marcina Bosaka.

Film bardzo mi się podobał.

Cieszę się, że dobre polskie filmy dalej powstają i że mogą przyciągać do kin nie powodując efektów ubocznych w postaci: kolejny polski film, który miał mnie porwać, a okazał się lekko mówiąc średni.

NIE dla ACTA!

2012-01-22T18:12:00.001Z

więcej TUTAJ

Trochę nudna: Zakazana psychologia Tomasz Witkowski

2012-01-21T21:39:00.000Z

"Zakazana psychologia" Tomasz Witkowski
ISBN 978-83-923427-1-7
Biblioteka Moderatora
421 str. ( bez przypisów )

Książka trafiła do mnie przypadkowo od koleżanki.
Lubię książki traktujące o psychologii, więc się nią zainteresowałam.
Spodziewałam się ciekawostek ze świata prac nad rozwojem tej dziedziny podobno wiedzy.
Spodziewałam się niesamowitych odkryć autora lub też innych autorytetów z tej dziedziny.

Od początku treść pozbawiła mnie wszelkich złudzeń, które żywiłam w związku z tą pozycją.
Po pierwsze odkrycia są - tyle, że dotyczą wszelkich przekrętów robionych w imię ... o nie, nie w imię nauki, jak chciałoby się powiedzieć. W imię bogacenia sie, robienia ludzi w konia, pracy nad czymś ,co do końca nie istnieje, wmawania pacjentom sytuacji, które nigdy nie miały miejsca - jednym słowem robienia innym ludziom wody z mózgu.

Jednym słowem pieniądz rządzi nauką, na teoriach psychologicznych się zarabia nie bacząc na etykę zawodową, ani też nie znajdując czasu na przeprowadzenie wnikliwej analizy uzyskiwanych wyników.

Książka mogłaby być ciekawsza, gdyby nie wieczne cytowanie odpowiedzi i kontrodpowiedzi autora. Rozumiem, że prowokacja przebiegała w taki sposób, w jaki opisał to autor - i w sumie dobrze, że są ludzie, którzy potrafią udowodnić niekompetentność osób, które w opinii publicznej uważane są słusznie czy też niesłusznie za autorytety.

Jednak napisanie na ten temat książki uważam za przesadę.

Książka tylko dla zainteresowanych, reszta znajdzie w niej niewiele dla siebie.

Moja ocena: 3,5/6

Monolog nad istnieniem Boga - Bóg urojony Richard Dawkins

2012-01-09T21:18:00.000Z

"Bóg urojony" Richard Dawkins
Wydawnictwo CiS
ISBN 978-83-85458
502 str ( + przypisy, które również trochę stron zajmują)

Dawno już się nie naczekałam tak długo na książkę.

Nie pamiętam też, kiedy zapłaciłam jakąkolwiek karę za przetrzymanie książki ponad termin wypożyczenia.

Na tę książkę czekałam bodajże prawie rok od momentu jej rezerwacji - jak widać, nie tylko ja chciałam ją przeczytać.

Karę również będę musiała zapłacić, bo przez brak czasu na czytanie przetrzymałam ją troszkę.

Ale z drugiej strony, jeżeli ponownie miałabym na nią czekać tyle samo czasu, to jednak wolałam zapłacić teraz i doczytać ją do końca.

Styczność z tym autorem miałam już wcześniej, czytając jego książkę pod tytułem "Samolubny gen", gdzie dość ciekawie nakreślił koncepcję, iż to nie my, ludzie, jesteśmy "pępkiem tego świata", lecz to geny są swoistymi "pasożytami" i to ich przetrwanie najbardziej się liczy.

Przynajmniej tak ją odebrałam, a skoro pamiętam ją jeszcze do dzisiaj ( czytałam ją w szkole średniej) musiała wywrzeć na mnie spore wrażenie.

Ale wracając do autora i książki.

Richard Dawkins to zagorzały ateista i krytyk religii bez względu na to, czy jest to chrześcijaństwo, protestantyzm, hinduizm, buddyzm czy też jakikolwiek innych ruch religijny.

Uważa on, że religia niepotrzebnie wprowadza konflikty pomiędzy ludźmi. Nie podoba mu się również indoktrynowanie małych dzieci, które nie będąc w stanie zrozumieć treści religii są wychowywane według wyznawanych wierzeń ich rodziców.

Książka Bóg urojony to próba przekonania czytelnika, że tak naprawdę nie ma żadnych, ale to żadnych dowodów, które by potwierdzały istnienie Boga.

Autor prowadzi ciekawą polemikę z treściami przedstawionymi m.in. przez Biblię: Stary i Nowy Testament. Przedstawia swoje argumenty popierające hipotezę, że Boga nie ma.

Myślę, że osobom uważającym się za osoby wierzące przeczytanie tej książki nie zaszkodzi, a być może skłoni do przeczytania Biblii czy też innej księgi ich religii, zaś osobom, które nie wierzą pozwoli znaleźć w książce również coś dla siebie.

Początek książki czytało mi się dość mozolnie, ale od pewnego momentu zaczęło robić się ciekawiej i tak już zostało do końca.

Książka wzbudza kontrowersje, choć obecnie chyba mniejsze niż kiedyś.

Czy warto przeczytać?
Musicie ocenić sami.
Ja nie uważam, że był to czas stracony.

Moja ocena: 4.5/6

PS.

Swego czasu, będąc jeszcze uczennicą szkoły podstawowej, byłam niezmiernie zdziwiona znajomością Biblii koleżanki, która należała do Świadków Jehowy. Ja do tej pory jej w całości nie przeczytałam, choć podejmowałam już kilka prób.

Czy to już koniec? Zamek z piasku, który runął Stieg Larsson

2011-12-24T13:35:00.000Z

"Zamek z piasku, który runął " Stieg Larsson
Wydawnictwo Czarna Owca
ISBN 978-83-7554-149-6
str. 784

Początek - dopasowana i klimatyczna okładka, która wiele obiecuje, ciekawy tytuł, a jak jest z zawartością?

Po poprzednich tomach spodziewałam się równie zawrotnej akcji, taką więc też otrzymałam.
Lizabeth walczy tutaj razem ze swoimi sprzymierzeńcami z przedstawicielami pewnej organizacji, która próbuje tuszować wszelkie swoje przewinienia i bezprawie.

Wszystkie przecieki do mediów są kontrolowane przez tajną jednostkę rządu, która stara się nastawić negatywnie do Liz opinie publiczną, a zarazem wpłynąć na decyzję niezawisłego sądu.

Nie cofając się przed zleceniem zabójstwa, szantażem czy mamieniem obietnicami kluczowych dla śledztwa osób dążą po trupach do celu - skazania i zamknięcia na zawsze dziewczyny, która walczy o swoje prawo do decydowania o sobie.

Jak dla mnie najlepsza część z tej sagi. Akcja zmienia się nieustannie, Millennium i cała jego załoga walczą, tak jak ich przeciwnicy, nie przebierając w środkach. Liz wzywa na pomoc swoich internetowych znajomych, przy okazji odkrywając, że wokół niej są też inni ludzie, którzy starają się jej pomóc.

Książka porywa treścią od samego poczatku, jednak warto po nią sięgnąć dopiero wtedy, kiedy przeczyta się dwie pierwsze części.

Aż łezka w oku się kręci, że to już koniec.

Moja ocena: 5.5/6

A na koniec jeszcze parę słów do Was.

Drodzy zaglądający od czasu do czasu tutaj :)

Z okazji Świąt życzę Wam zdrowia (bo to najważniejsze)
spokoju oraz smacznej kolacji wigilijnej,
czułości i serdeczności w gronie najbliższych,
zrozumienia i wzajemnego szacunku dla Waszych bliskich,
a przede wszystkim odpoczynku i radości w czasie tych Świąt.

Pozdrawiam
Aneta

Radosne dekoracje i przytulne dekoracje :)

2011-12-17T16:55:00.001Z

"Radosne dekoracje" Tone Finnanger
Wydawnictwo Buchmann sp. z o.o.
ISBN 978-83-7670-173-8
str. 158 ( w tym wszystkie wykroje, spis treści i inne)

"Przytulne dekoracje" Tone Finnanger
Wydawnictwo Buchmann sp. z o.o.
ISBN 978-83-7670-171-4
str. 144

Obie książki zakupiłam w ramach przedświątecznego buszowania :) Uwielbiam tildopodobne rzeczy, a że mam sprzęt ( tzn. maszynę do szycia), a brakuje mi pomysłów ( no i niestety na razie umiejętności) - to te mam nadzieję znaleźć właśnie w tych dwóch książkach.

Na pierwszy ogień poszło to, co wydawało mi się najłatwiejsze z całego ogromu propozycji.
I tak oto powstał konik morski, który jeszcze jest niewykończony.

Rzeczy pokazane w tej książce są tak słodkie i piękne, że chciałoby się mieć je wszystkie zrobione.

Problemem pozostaje jednak mój brak wybitnych umiejętności w dziedzinie szycia, ale uczę się ,mam nadzieję, na błędach :) Druga sprawa to dobór materiałów, tych u mnie brak, a przynajmniej w takiej gamie kolorystycznej jak w książce. Trzeba będzie się zaopatrzyć, a na razie przemyśleć, co chciałabym i co będę potrafiła zrobić :)

Projekty z obu książek są kolorowe i pomysłowe. Zerkałam jeszcze na jedną książeczkę z tej serii dotyczącą ozdób na Boże Narodzenie, ale jednak zdecydowałam się na te dwie.

Były trzy powody takiej, a nie innej decyzji:
po pierwsze możliwość wygospodarowania przeze mnie czasu przed świętami ( raczej nie udałoby mi się tych projektów wprowadzić w życie, żeby cieszyły mnie jeszcze w tym roku);
po drugie ilość projektów w książce ( przytulne dekoracje i radosne dekoracje mają ich znacznie więcej, co też znajduje odzwierciedlenie w cenie);
po trzecie ograniczone fundusze.

Jednak z chęcią zobaczyłabym w przyszłym roku tą książkę na swojej półce :) I kto wie, jak mi dobrze pójdzie z tymi, to zabiorę się za produkcję świąteczną również i z tamtej.

Dla mnie jako laika instrukcje wykonania poszczególnych rzeczy są dobrze opisane, sprawiają wrażenie w miarę prostych. Są wypisane wszystkie materiały, których będziemy potrzebować do zrobienia danej rzeczy.
Przedstawiony jest również sposób, jak zrobić trudniejsze elementy, co akurat w moim przypadku jest bardzo pomocne.

Dodatkowo jest mało pozycji napisanych po polsku, a pokazujących tego typu "tildowskie" projekty. Za to ogromny plus dla wydawnictwa.

Polecam.

A te osoby, które jeszcze nie wiedzą jak wyglądają te "tildowskie" rzeczy, o których piszę zapraszam do zerknięcia na pozostałe ulubione blogi :) Myślę, że Wy również zakochacie się z wzajemnością w tego typu ozdobach.

Moja ocena: 6/6

Mało świątecznie (jeszcze)- Czy powiemy Pani Prezydent? Jeffrey Archer

2011-12-10T20:12:00.000Z

"Czy powiemy Pani Prezydent?" Jeffrey Archer
Wydawnictwo Czytelnik
ISBN 83-07-02175-8
str. 276

Odkąd poznałam twórczość tego autora wciągnęłam się w nią.

Pisze świetnie, czyta się szybko, świat wykreowany przez Jeffreya Archera wciąga od pierwszej kartki.
Nie ma takiej sytuacji, że trzeba przebrnąć przez początek i dalej dopiero coś nas porwie.
O nie!, tu nie ma mowy o takim przypadku, tu interesujące jest wszystko od pierwszego zdania.
Cała seria Kane i Abel, do której należy również i ta książka, opisująca perypetie dwóch rodzin - jest świetna.
Jednak jak to z kontynuacjami bywa, kolejne części różnią się od siebie pomysłami na realizację fabuły.
O ile pierwsza część to było takie moje WOW, druga - super, to trzecia jest już ładnym zwieńczeniem serii, ale nic ponadto.

Dalej jest to ciekawy koncept, dobre dialogi pomiędzy bohaterami, jednak już nie zaskakuje.
Niektóre pomysły autora poszły nieco za daleko jak dla mnie i wydaje mi się, że byłyby ciężkie do zrealizowania.
Choć, jak to nawet sama historia pokazuje, czasem rzeczy, które wydają się niemożliwe - zdarzają się.

Bardzo dobra książka, którą warto przeczytać w odpowiedniej kolejności czyli zaczynamy od Kane i Abel, później przechodzimy przez Córkę marnotrawną, by zakończyć na Czy powiemy Pani Prezydent.

Polecam właśnie w tej kombinacji :)

Moja ocena: 5/6

Przepadłam i nie potrafię się odnaleźć...

2011-11-28T19:30:00.000Z

"Chwile wolności: Dziennik 1915-1941" Virginia Woolf
Wydawnictwo Literackie
ISBN 978-83-08-03976-2
str. 726

Zachwycam się kolejnym wpisem w tej książce, kolejnym komentarzem, opisem ludzi - przyjaciół czy też czasem rywali, opisem fauny i flory - zwyczajnym dniem w piśmie niezwyczajnej damy.

Z każdą kartką czuję smutek, łzy, a potem radość i zachwyt światem głównej bohaterki.
Stykam się z huśtawką nastrojów graniczącą z szaleństwem, a zarazem interesującą introspekcją samej Virginii Woolf.

Nawet przerwy pomiędzy kolejnymi wpisami w dzienniku wydają się być naturalnym porządkiem świata tej przedziwnej kobiety.

Naprawdę jak dla mnie kawałek wybitnej literatury, a niby to tylko pamiętniki, na dodatek skrócone do wersji jednotomowej.

Skończyłam, czasowo długo mi zajęło, ale nie da się wejść do czyjegoś życia tylko połowicznie.
To nie powieść na jeden wieczór, ani nie na kilka wieczorów.

Nie wiem czy nie będę musiała zrobić jakiejś przerwy pomiędzy tą książką, a jakąkolwiek następną.

Obawiam się, że każda kolejna wyda mi się w porównaniu z tą kompletnym niewypałem, rzeczą bez gustu, zwyczajną stratą czasu.

Chyba jeszcze nie miałam takiego uczucia przy żadnej innej książce, choć było kilka, które mnie porwały do swego świata. Jest to fascynujące, ale też i zarazem przerażające.

Virginia Woolf tą książką pochłonęła mnie w całości i na dodatek dobrze mi w tym świecie, zamierzam w nim pozostać tak długo jak tylko będę mogła.

Być może nie porwę się jeszcze na wersję 5 tomową, gdyż w znanych mi bibliotekach, do których jestem zapisana taka jest niedostępna. Ale mam na nią ogromną ochotę. Mam ochotę "pożreć" całą literaturę tej autorki, którą do tej pory wydała.

Biorąc pod uwagę fakt, że książka została wypożyczona 1 lipca tego roku - czytałam ją dość długo, jak na moje możliwości czytelnicze i szybkość czytania. Książki jednak nie chciałam wypuścić ze swoich łapek, dopóki jej nie skończyłam i jest to dla mnie do tej pory rekord prolongat, bo aż 5 ich było.

Zastanawiam się, co zostało w niej pominięte, mam ochotę przeczytać w oryginale całe dzienniki.
Kiedyś je dorwę :) Interesujące było kilka wątków, które zostały potraktowane bardzo pobieżnie ze względu na zmniejszenie objętości 5 tomów w 1 m.in. podróże Virginii Woolf, jak też pojawiające się wątki homoseksualne ( ale tylko i wyłącznie wspomniane), zarówno osób z otoczenia Virginii, jak i jej samej.

Na pewno jak tylko będę miała możliwość przeczytam, a i z chęcią postawię na swojej półce.

Moja ocena: 6/6 ( prawdziwe arcydzieło)

Eragon czyli co potrafi napisać pewien piętnastolatek Christopher Paolini

2011-11-27T16:29:00.001Z

"Eragon" Christopher Paolini
Wydawnictwo Świat Książki
ISBN 978-83-247-0955-7
str. 491

Książka Eragon to miły dla mnie skok w fantasy - w świat mitycznych smoków i dawnych bohaterów.

Młody Eragon nie zna swojej matki, wychowuje go przybrany ojciec Garrow.
Pewnego dnia podczas polowania znajduje niezwykły kamień, który postanawia sprzedać. Jednak to, co bierze mylnie za kamień, okazuje się być smoczym jajem. Wkrótce z jaja wykluwa się smok, którego początkowo Eragon ukrywa przed rodziną. Ponieważ jednak smoki mają to do siebie, że stają się duże - chłopiec coraz bardziej martwi się o bezpieczeństwo swojego smoka, którego nazwał Saphira.

Wieść o smoku dociera również do uszu jednego z władców, który sprawuje kontrolę nad wszystkimi jeźdźcami smoków. Eragon musi uciekać wraz z Saphirą i tak rozpoczyna się jego wędrówka, podczas której odkryje własne zdolności.

Niektórzy zarzucają tej książce, że jest wtórna - prawdopodobnie tak jest; że została po raz pierwszy wydana przez wydawnictwo rodziców autora - to też prawda. Ale jednak cała historia wymyślona przez piętnastolatka mnie wciągnęła. Owszem, może język momentami jest trochę pompatyczny, ale nie zwracałam podczas czytania na to uwagi.

Na pewno zarówno młodsi, jak i starsi czytelnicy znajdą w niej coś dla siebie.
Kolejną część również będę chciała za jakiś czas przeczytać.

Moja ocena: 5/6

Ostatnia część cyklu Wybrana Rafał Kosowski

2011-11-20T17:45:00.001Z

"Wybrana" Dzień, w którym upadł Kanaan Rafał Kosowski
Wydawnictwo Vocatio
ISBN 978-83-7492-181-7
352 str.

Dzisiaj będzie to chyba najkrótszy post o książce w historii tego bloga ( za co przepraszam osoby, które od czasu do czasu tu zaglądają).

Aberes ciągle zmaga się ze swoimi wątpliwościami dotyczącymi Boga, a tuż obok walczą ze sobą armie wraz ze wspierającymi ich nieziemskimi sojusznikami. Czy dobro i tym razem zatriumfuje, czy też może ciemnym siłom uda się namieszać w szykach swoich przeciwników?

Po przeczytaniu tej ostatniej części westchnęłam i trochę żałuję, że cała historia już się skończyła...

Moja ocena: 4.5/6

Za udostępnienie egzemplarza dziękuję Wydawnictwu Vocatio :)

Jak dobrze być dzieckiem - Astrid Lindgren Dzieci z Bullerbyn

2011-11-12T17:45:00.000Z

"Dzieci z Bullerbyn" Astrid Lindgren
Wydawnictwo Nasza Księgarnia
ISBN 83-10-10812-5
str. 286 (dużym drukiem)

Czy pamiętacie jeszcze te czasy, kiedy szkoła zdawała się uciążliwym obowiązkiem?

Wszystkie sprawdziany i klasówki powodowały nieprzyjemny skurcz żołądka, a jeżeli nie, to co najmniej stanowiły mały problem.

Chodząc do szkoły podstawowej już wtedy uwielbiałam czytać - także lektury - od deski do deski.
Mimo wszystko stresowałam się, że w gąszczu wnikliwych pytań nie będę pamiętać, co ta czy tamta postać robiła, więc posiłkowałam się dodatkowo streszczeniami. A i to nie gwarantowało u mojej polonistki, że nie zostanę na czymś "zagięta".
Pytania pojawiały się naprawdę szczegółowe, a ja czytając książki nie skupiam się na zapamiętywaniu całej treści, a jedynie na odbieraniu wrażeń z całości.

Jedną z książek należących do lektur są "Dzieci z Bullerbyn" Astrid Lindgren.
Powrót po latach do tej książki pobudza dawne wspomnienia i nostalgię za czasami dzieciństwa.

Astrid Lindgren to wspaniała pisarka, która napisała mnóstwo książek dla dzieci.
Do tego napisała je w sposób dla nich zrozumiały, prostym, trafiającym do małego czytelnika językiem. Już jako osoba dorosła na pewno inaczej odbieram tą literaturę niż wcześniej będąc uczennicą szkoły podstawowej.

Jednak dla młodych czytelników książka ta jest niezrównana tak samo jak pozostałe książki Pani Astrid: Pippi Pończoszanka czy też Emil ze Smalandii.

Jej ksiązki doczekały się także wielu ekranizacji :) Ja z sentymentem wspominam ekranizacje Emila - małego, psotnego chłopca, który potrafi nieźle nabroić.

Książkę wypożyczyłam dla dziecka koleżanki. Technika idzie jednak do przodu, a że chłopcom czytać się nie chce i wolą audiobooki sama postanowiłam sobie przypomnieć treść, żeby to wypożyczenie się nie zmarnowało :)

Nieźle się bawiłam, ale dzieciaki na pewno będą miały przy słuchaniu jej czy też czytaniu większą frajdę ode mnie.

Moja ocena: 5/6

Targi w Krakowie :) jednak dotarłam

2011-11-11T11:36:00.000Z

Targi Książki w Krakowie powitały nas piękną pogodą w sobotę.
Po zameldowaniu się w Hotelu i zostawieniu bagaży ruszyłyśmy z moją mamą tramwajem na Targi.

Niestety w tym roku nie udało się dostać darmowych wejściówek, więc swoje musiałyśmy odstać. Na szczęście nie było to zbyt długo i pomimo dużej kolejki po bilety stałyśmy zaledwie 15-20 minut, więc dało się wytrzymać.

To moje pierwsze tak duże targi książkowe, na których byłam, więc nie wiedziałam czego mogę się spodziewać.

Jednak ilość wydawnictw i książek przerosła moje najśmielsze oczekiwania :D
Nie wiedziałam, w którą patrzeć stronę i z chęcią wszystko bym wzięła ze sobą.

Od nadmiaru jednak boli głowa, więc na początek postanowiłyśmy rozejrzeć się po większości stoisk.
Żałuję trochę, że nie zostawiłyśmy kurtek w szatni, ale z drugiej strony patrząc na kolejki do odbioru ich później, może to nie był taki zły pomysł?!

Udało mi się zobaczyć kilku autorów na żywo m.in. Panią Pawlikowską, Panią Małgorzatę Gutowską - Adamczyk oraz Korę ( razem z jej pieskiem ;) ).

Chciałam kupić Cukiernię pod Amorem, ale na stoisku wydawnictwa, gdzie siedziała Pani Małgorzata książki nie było, natomiast gdy wreszcie znalazłam tą książkę widziałam ją tylko w pakiecie razem, więc też nie wzięłam. Do książki, którą widać na zdjęciu jakoś nie byłam do końca przekonana. :)

Widziałam również kolejki do Alana Bradleya i dziewczynki ( głównie) stojące razem z koleżankami lub rodzicami z egzemplarzem książki ( zresztą z bardzo ciekawą okładką).

Bardzo przeszkadzała mi duchota panująca wewnątrz, na dodatek kolejki do autorów tarasowały skutecznie dostęp do książek danego wydawnictwa i tak obeszłam się smakiem przy kilku z nich, mimo, że to właśnie tam planowałam zrobić swoje zakupy. Szkoda...

Tak sobie myślę, czy nie lepszym pomysłem byłoby zrobić spotkania z autorami w wyznaczonych miejscach, tak, by oglądający i kupujący książki mieli możliwość spokojnego przejrzenia oferty? Ale to tylko moje skromne zdanie.

Drugą rzeczą, o której pomyślałam - może warto by było razem z biletem rozdawać poręczną mapkę w formacie A5? Zdarzyło mi się kręcić w kółko po tych samych stoiskach ;)

Efekt oglądania wszystkiego był taki, że nic nie kupiłam!! Poza dwoma skromnymi pozycjami przy wyjściu już z hali targów. Kupiłam sobie Virginię Woolf Orlando oraz Jeffrey Eugenides Middlesex.

Pierwsza skusiła mnie autorką, którą ostatnio uwielbiam, a druga nagrodą Pulitzera - zobaczymy jak przeczytam, czy było warto.

Moja mama kupiła raczej praktyczną książkę - różne przepisy na nalewki. :)

Postanowienia na przyszły rok, a jakże :)

Po pierwsze w 1 dzień ciężko wszystko obejrzeć, więc na pewno dłuższy urlop, by się przydał.

Po drugie - ubiór, w przyszłym roku koszulka na ramiączkach i bezapelacyjnie butelka wody mineralnej ze sobą do picia - przy takiej duchocie, pomimo otwarcia wszystkich wyjść ewakuacyjnych, chce się pić i może się zrobić słabo.

W sumie na targach spędziłyśmy około 3 godzin.

Resztę czasu poświęciłyśmy na zwiedzanie Krakowa. W tym też poranne godziny niedzieli.

A na koniec zdjęcie zrobione przeze mnie, które oddaje mój stosunek do Krakowa :)

P.S. Proszę zwrócić uwagę na napis na balonie.

Film na poprawę humoru

2011-10-29T11:59:00.000+01:00

Nie zawsze tylko czytam, z chęcią oglądam również filmy.

A, że ostatnio usługa filmy online nie jest dostępna tylko i wyłącznie dla osób, które mają wykupiony abonament - często korzystam. Zwłaszcza, że filmy udostępniane na tego typu stronach są legalnie , a jedynym mankamentem jest konieczność obejrzenia reklam.
Co biorąc pod uwagę np. wyjście do kina, gdzie też jesteśmy zmuszeni do obejrzenia reklam, nie robi w sumie, aż tak wielkiej różnicy. No może poza przeznaczeniem pieniędzy na wejście na inne cele.

Pamiętam jakim zaskoczeniem dla mnie była wizyta w kinie w Kijowie jakiś czas temu.
Może Was to zdziwi, ale po pierwsze bardzo rzadko zdarzają się filmy, które nie mają ukraińskiego dubbingu, a po drugie NIE MA REKLAM poza zapowiedziami filmów.
Nie wiem w jaki sposób te kina funkcjonują, ani wg jakiego modelu, ale mnie bardzo się podobało ( i nawet mimo tego, że nie wszystko zrozumiałam po ukraińsku).

A jaki to wczoraj film sobie obejrzeliśmy?

Przezabawny z absurdalnym humorem pod tytułem "Obiecaj mi" Emila Kusturicy.

W tym filmie wyśmiane zostało wszystko to, co można było wyśmiać. Wszystko jest przerysowane do granic możliwości.

Najbardziej podobały mi się role zwariowanego dziadka, którego gra Aleksandar Berček oraz role dwóch braci (poniżej na zdjęciu).

A historia jest banalna. Młody chłopak mieszka ze swoim dziadkiem na wsi. Za jego poleceniem ma udać się do miasta i spełnić przed śmiercią dziadka trzy jego życzenia. Po pierwsze przywieźć ikonę, po drugie prezent kupiony za pięniądze ze sprzedaży krowy, a po trzecie znaleźć sobie żonę. Realizacja jednak tych życzeń nie jest do końca taka prosta.

Jeżeli ktoś lubi filmy Emila Kusturicy to polecam, pozostałym może się spodobać, ale też nie musi. :)

ps. zdjęcia pochodzą z filmweb.pl

"Qedesha" Rafał Kosowski część 2 cyklu Dzień, w którym upadł Kanaan

2011-10-24T20:21:00.001+01:00

"Qedesha. Dzień, w którym upadł Kanaan " Rafał Kosowski
Wydawnictwo Vocatio
ISBN 978-83-7492-162-6
str. 406

Po całkiem udanej pierwszej części cyklu "Dzień, w którym upadł Kanaan" i moim ogromnym oczekiwaniu co będzie dalej, sięgnęłam po część drugą. Autor zakończył pierwszą książkę w takim momencie, że powinien się wstydzić, zostawiając czytelników z taką żądzą poznania dalszych losów Aberes.
Ale już mu wybaczyłam to zamierzone faux pas.

A co się w takim razie dzieje u dziewczyny poznanej w książce Perła?

Aberes, aby ukryć swoją tożsamość przed ludźmi z przeszłości, zmienia imię na Rachabe.
W mieście, do którego się udała, spotyka swoją dawną przyjaciółkę- Vni, która stała się Qedeshą czyli świątynną tancerką. Obie dziewczyny z dziećmi zamieszkują w prowadzonej przez nie karczmie.

Rachabe, aby zarobić na swe utrzymanie zostaje również tancerką w świątyni, kiedyś jej dawne marzenie staje się rzeczywistością. Jednak rzeczywistość ta nie jest tak bardzo kolorowa, jak wcześniej sobie wyobrażała.
Jest coraz bardziej natarczywie nakłaniana do służenia gościom Świątyni nie tylko swoim tańcem, lecz także swoim ciałem.
Przybytek ten zapewnia środki na utrzymanie kobiet i mężczyzn, ale w zamian wymaga bezwględnego posłuszeństwa.
Aberes powoli traci ostatnie zapasy swojej moralności stając się kimś, kim nigdy nie miała być czyli świątynną dziwką.

Odepchnięta przez swoją rodzinę kobieta coraz bardziej stacza się po równi pochyłej.

Jednak w jej życiu dalej pozostaje dla niej najważniejsze dziecko, o które musi się troszczyć i zapewniać mu utrzymanie.

Spotkanie z ludźmi wierzącymi w jednego Boga sprawia, że postanawia coś zmienić w swoim życiu i zaczyna zastanawiać się nad swoim obecnym losem.

Ratując dwójkę "niewiernych" z miasta Jerycha naraża siebie oraz towarzyszące jej osoby na wielkie niebezpieczeństwo w imię sprawiedliwości.

Tymczasem armia jednego Boga zbliża się coraz bardziej do murów miasta, by w końcu zdobyć niezwyciężone Jerycho, a potem zniszczyć siedlisko zła i rozpusty.

Książka tym razem mimo, że kończy się dramatycznie nie powoduje palpitacji serca, co będzie dalej. Mimo wszystko z chęcią przeczytam ciąg dalszy, a co . :)

Moja ocena: 4.5/6

Ps. A tak jeszcze z innej beczki, czy Wy też ostatnio macie problem z dostaniem się do portalu Lubimy Czytać? Bo ja już chyba kolejny dzień próbuję się do niego dostać i nie udaje mi się to.

Książkę otrzymałam z wydawnictwa Vocatio. Dziękuję.

Wrażenia z Targów Książki w Katowicach

2011-10-23T12:30:00.002+01:00

Planowałam wybrać się na większą część soboty, niestety dodatkowe zadania w pracy zmusiły mnie do weryfikacji tych planów.

Nie byłam na rozdaniu Złotych Zakładek, choć bardzo chciałam.

Dotarłam wprost na spotkanie z Łukaszem Orbitowskim na scenie.
Jednak długo nie zabawiłam, przejrzałam ofertę prawie wszystkich stoisk, trochę pokręciłam się po Spodku i oczywiście skoro wszędzie w ofercie były książki i ja zaopatrzyłam się w nie :)

A poniżej moje zakupy - tylko 2 książki, bo ostatnio miałam bardzo duże i nieplanowane wydatki, ale być na Targach Książki i nie kupić sobie książki - toż to grzech.

Obie książki z jednego Wydawnictwa Sonia Draga, o którym nie wiedziałam, że istnieje. :) A podobno już 10 lat są na rynku. Jak to mówią najciemniej pod latarnią, a wydawnictwo pochodzi z Katowic.

Patrzałam jeszcze na książkę Pokój, ale skoro mam oszczędzać to odpuściłam.

Planuję wybrać się też do Krakowa w weekend, trzymam kciuki, żeby tylko nic się w tych planach nie zmieniło, bo tego bym nie chciała.

Bezpardonowa walka o władzę - Starcie królów George R.R. Martin

2011-10-15T20:19:00.001+01:00

"Starcie królów" George R.R. Martin
Wydawnictwo Zysk i Spółka
ISBN 978-83-7506-835-1
str. 869 ( + dodatek wszystkie rody w pigułce)

Starcie królów to kolejny tom sagi Pieśń lodu i ognia. Pierwsza część była dla mnie jakimś mega odkryciem, dodatkowo po obejrzeniu serialu nie mogłam się doczekać, aż zabiorę się za kolejne części.

Nie mogę napisać, że druga część mnie zawiodła, bo to nie będzie prawda. Ale też mimo trzymania tego samego poziomu jednak, aż takich super emocji ze mnie ta książka nie wycisnęła.

W poprzedniej części bardzo podobały mi się zwroty akcji, których bym się nie spodziewała. W tej części było to bardzo znikome, choć również momentami było zaskakująco. Trochę za bardzo magiczna jest ta część jak dla mnie.

Rody dalej walczą między sobą o tron, giną poszczególni członkowie rodzin, a niektórzy z nich świętują zwycięstwa.

Nie mogę się doczekać kolejnego tomu, mam nadzieję, że dorówna temu pierwszemu :)

Polecam.

Moja ocena: 5/6

Czego się spodziewałam, a co dostałam !? "Perła" Rafał Kosowski

2011-10-08T18:50:00.002+01:00

"Perła. Dzień, w którym upadł Kanaan" Rafał Kosowski
Wydawnictwo Vocatio
ISBN 978-83-7492-150-3
str. 356

Oglądając ofertę wydawnictwa Vocatio moją uwagę przykuły liczne wydania książek związanych z Biblią, apokryfami, czy też bardziej ogólnie dotyczące religii.
Biorąc pod uwagę tą ofertę myślałam, że książka ta będzie trzymała się bezpiecznych tematów,że będzie to opowiastka, w której dobro zawsze wygrywa, a zło zawsze przegrywa.
Byłam bardzo mile zaskoczona, że okładka ukrywa nieco inną wersję wydarzeń.

Aberes to kobieta z ówczesnej nazwałabym ją klasy średniej, która głównie dzięki swojej urodzie i zauroczeniu nią władcy poślubia króla. Ich drogi splatają się przypadkiem i dzięki temu przypadkowi zostają sobie poślubieni.

Aberes wychodząc za mąż za Gemre staje na przekór wierzeniom swojej rodziny w jednego Boga. Jej mąż jest wyznawcą wielu bogów - na dodatek takich, dla których składanie ofiar z ludzi nie stanowi problemu.

Pewnego dnia Aberes słyszy Głos mówiący do niej, lecz nie widzi nikogo. Głos ten nakazuje jej wstać i zejść do podziemi. Tam jest świadkiem zdrady jednego z doradców swego męża i przygotowanej podstępnie dla niej pułapki, z której nie będzie miała wyjścia. Pułapki mającej na celu pozbawić ją wpływu na Gemre, a na dodatek mającej na celu oskarżenie jej o szpiegostwo.

Dzięki pomocy swego opiekuna - Głosu - udaje jej się wrócić do swoich komnat niezauważenie, lecz teraz pozostaje kwestią czasu czy jej wrogowie zdążą wykorzystać nadarzającą się okazję, by oszukać króla.

Tak rozpoczyna się początek tej książki.
Nie wiem w jakim gatunku ją umieścić, bo pojawiają się tu wątki związane z historią, jak również wątki fantastyczne.
Bardzo rozczarowała mnie końcówka, bo przeczytałam ciąg dalszy nastąpi. A ani akcja się na dobre nie zakończyła, ani nic tak do końca się nie rozwiązało. Już prawie się wydawało, że wszystko wróci na właściwy tor, a tu okazało się, że jednak nie zawsze to co się wydaje, że jest ok takie jest naprawdę.

Nie każdy w tej książce znajdzie coś dla siebie, ale mnie się podobała.

Z chęcią przeczytam ciąg dalszy, bo mnie wciągnęło w fabułę.

Moja ocena: 4.5/6

Za udostępnienie książki dziękuję wydawnictwu Vocatio.

Świat po katakliźmie - "Droga" Cormac McCarthy

2011-10-02T19:49:00.000+01:00

Droga Cormac McCarthy
Wydawnictwo Literackie
ISBN 978-83-08-04423-0
str. 267

Zanim przeczytałam tą książkę zobaczyłam film pod tym samym tytułem. Mnie się ten film bardzo podobał, choć niektórzy mają inne zdanie.

W tej książce nie znajdziecie akcji, jeżeli tego byście chcieli się spodziewać. To książka o drodze, którą pokonują syn z ojcem, by udać się na południe w cieplejsze regiony, aby uciec przed nadciągającym chłodem.

Cywilizacja jaką obecnie znamy w tym świecie przestała istnieć, nie istnieje rząd, ani też żadna praworządność. Nie wiadomo co się stało, jednak od początku wiemy, że coś niedobrego.

Razem, posiadając znikome zapasy jedzenia, wędrują w poszukiwaniu takich samych "dobrych ludzi" jak oni.
Unikają kontaktu z przygodnie napotkanymi podróżnikami, gdyż przemoc i głód doprowadzają do licznych przypadków kanibalizmu. Ojciec chce uchronić swego syna przed takim światem.

Autor pisząc w sposób bardzo prosty, wręcz ascetyczny - potęguje uczucie osamotnienia i strachu dwójki bohaterów. Żadne zdanie, ani nawet kropka nie jest w tej książce przypadkiem.

Bardzo interesująca książka.
Polecam

Moja ocena: 5/6

Tratwą przez Amerykę Południową - Wyprawa Kon-Tiki Thor Heyerdahl

2011-10-01T20:49:00.002+01:00

"Wyprawa Kon-Tiki" Thor Heyerdahl
Wydawnictwo Prószyński i Spółka
ISBN 83-85661-89-1
206 str.

Jakim trzeba być pozytywnie zakręconym wariatem, by pokusić się o taką wyprawę? Ile trzeba mieć w sobie determinacji, żeby udowodnić innym swoją teorię, która wydaje się zbyt ryzykowna.

Początek książki miło mnie zaskoczył taką oto treścią:

"Bywa, że ni stąd, ni zowąd znajdujemy się w przedziwnych sytuacjach i kiedy tkwimy już w nich po uszy, ze zdumieniem zadajemy sobie pytanie, jak się to, u licha, stało. "

Ileż to razy mogłabym sobie sama w ten sposób powiedzieć. Ile sytuacji niezaplanowanych, wręcz niechcianych stało się w ten sposób moim udziałem. Nie do końca zamierzonym, ale nie dającym się w żaden sposób zmienić, gdy raz podjęło się pewne decyzje.

Jednak pobyt, na dodatek dobrowolny, z pięcioma dorosłymi osobami na jednej tratwie na środku oceanu nie należy do sytuacji z dnia codziennego. Takiej sytuacji nie przeżyłam i chyba nie chciałabym przeżyć.

Autor z lekkością prowadzi przez całą książkę swoisty dziennik pokładowy, który czyta się z przyjemnością.

Jego wyprawa zaczęła się od jego teorii naukowej, której nikt o "zdrowych zmysłach" nie chciał przyjąć do wiadomości. A nieuważnie rzucona uwaga " Niech pan spróbuje popłynąć na takiej tratwie z Peru na wyspy Oceanii", którą pewnie inna osoba nie potraktowałaby tak dosłownie, stała się początkiem niesamowitej przygody.

Przygody, którą zarażonych zostało jeszcze pięć podobno zdrowych i w pełni sił witalnych męskich przedstawicieli gatunku homo sapiens ;)

Trafiłam przez przypadek na tą książkę, gdzieś coś zobaczyłam, usłyszałam. Naczekałam się również na nią długo. Dostałam książkę o niepozornym wyglądzie, ale bogatej treści.
Nie zawiodłam się.

Polecam.

Moja ocena: 5/6

Kwiaty zła Charles Baudelaire

2011-09-28T20:45:00.001+01:00

Kwiaty zła Charles Baudelaire
ISBN 83-7389-890-5
Wydawnictwo Zielona Sowa
327 str. ( z przypisami) + spis treści

Nie przepadam za poezją, nie rozumiem jej i czasem tylko porwie mnie jakiś wiersz, który poruszy jakieś czułe struny w moim sercu.
W tym tomiku było kilkanaście takich utworów.

Książka akurat trafiła na trudny dla mnie okres w moim życiu i śmierć jednej z bliskich mi osób.
Więc wiersze o podobnej tematyce jak ten i kolejny zamieszczony poniżej były zbliżone do ówczesnego mego nastroju i w jakiś sposób bliskie.

Wiersz pochodzący z części Śmierć

"Śmierć ubogich"
wiersz pochodzi ze strony 154 tejże książki"

Śmierć - ostatnia pociecha, co w życiu przyświeca;
To cel jedyny bytu - nadziei opora,
Która niby eliksir poi i podnieca -
I mocy nam dodaje dotrwać do wieczora.

Przez słoty - nawałnice - przez śnieżycy kręgi -
Migoce nam światełko w jej noce surowe:
To Gospoda sławetna, którą wieszczą księgi,
Gdzie można się nasycić - do snu złożyć głowę;

To Anioł, co w swych palcach kryje magnetycznych
Sen kojący i zdolność marzeń ekstatycznych -
Który łoża zaścieła dla wydziedziczonych;

To Sława na Wysokościach, spichrz mistycznych kręgów,
To nagroda ubogich, ojczyzna włóczęgów,
Drzwi, co wiodą do owych - Niebios niesprawdzonych!

I kolejny z części zatytułowanej śmierć.

"Koniec dnia"
wiersz pochodzi z tejże ksiązki str. 211

W zmąconej światła obsłonie
Rusza się, tańczy i kręci
Życie w bezwstydnym odmęcie. -
Więc ledwie po niebios łonie

Noc spłynie - pokoju goniec -
Wszystko, głód nawet kojąca,
Noc, nawet hańbę gojąca -
Poeta mówi: "Na koniec!

Mój duch i moje kości
Ostatniej żądne zapłaty;
Legnę na wznak, sen nicości

Śniąc śród gasnącej poświaty -
Owinę się w wasze szaty,
Orzeźwiające ciemności!"

Charles Baudelaire to autor wielu wierszy, które epatują brzydotą, zbrodnią, złem i biedą. Ukazuje w swych utworach to, co najgorsze w człowieku i to, co najgorsze może człowieka czekać.
Często brał za cel swojego opisu różnorakie dewiacje, prostytutki, margines społeczny, nierzadko też podejmował tematy religijne.
W czasach, w których żył jego twórczość wywoływała wiele kontrowersji.
Jednak poza byciem znanym z zamiłowania do pięknych opisów wszelakiej brzydoty ,o dziwo, jest też autorem udanych ( jak dla mnie) erotyków, które również zamieszczone są w tym zbiorze poezji.
Książka zawiera wiele licznych przypisów, gdzie opisane są występujące postacie z wielu różnych epok, religii i zapożyczeń z innej literatury.
Autor wg mnie musiał być bardzo oczytaną osobą czerpiąc tyle inspiracji z tak różnych źródeł.

Część mnie zachwyciła, część była taka sobie. Jednak dla mnie za dużo poezji naraz jest ciężkostrawne.

Moja ocena: 4/6

Statystyki google i słowa klucze część 1

2011-09-24T00:46:00.000+01:00

Dawno nie wchodziłam w statystyki, postanowiłam sprawdzić jakie to ciekawe hasła kierują ludzi do mojego bloga.

Top 5 wyszukiwanych autorów:
1. Beata Pawlikowska
2. Szymon Hołownia
3. Martyna Wojciechowska
4. Knut Hamsun ( i to trochę dla mnie niespodzianka :) )
5. Guillaume Musso ( a tu spodziewałam się, że będzie w statystykach wyżej)

Top 5 zaskoczeń dla mnie :
1. pan robótka po polsku ( aż z ciekawości zerknęłam co to?, okazało się bardzo fajnymi pomysłami dla dzieci)
2. zło w potrawce - nie wiedziałam, czy tu może o kalorie chodzi ;)
a tu niespodzianka - jakaś kreskówka
3. zdjęcia w zbożu - hmm wpisałam i baaardzo ciekawe rzeczy wyszły :")
4. z czym kojarzy ci się kocia zmysłowość - nie wiem, ale co niektórym tylko z jednym
5. wielki karaluch - po wpisaniu wyskoczyła mi strona wielki karaluch siedzi nad moimi drzwiami czym go zabić? ^-^

Top 5, które mnie urzekło :
1. wspomnienia to najważniejsze co nam pozostaje
2. pytania kim dla ciebie jestem
3. jak żyć długo i zdrowo
4. osoby które kocham
5. 100 zabawnych rzeczy zrobionych z jedzenia

Co do mojego czytelnictwa ostatnio lekki zastój, ale staram się jednak czytać w miarę możliwości :) Ciągle tylko prolonguje książki, a na dodatek porobiłam wcześniej rezerwacje i nagle w jednym czasie mam informację, że książki, na które długo czekałam są już dostępne i muszę odebrać.
Ale żeby to zrobić muszę jakąś z książek oddać... Czemu zawsze muszą być jakieś limity....ehhh
Poza tym przede mną, jak i też przed Wami weekend :)

Czytelniczo stan na dzisiaj.

Skończyłam Kwiaty zła Charles Baudelaire

W trakcie:
Starcie królów George R.R. Martin
Perła dzień, w którym upadł Kanaan Rafał Kosowski
Chwile wolności. Dziennik 1915 - 1941 - Virginia Woolf

W trakcie na razie porzucone na rzecz lżejszej literatury:

Zakazana psychologia
Obudź w sobie olbrzyma
7 nawyków skutecznego działania
Człowiek istota społeczna

Rozpoczęte:
Blondynka na językach angielski/brytyjski

"W międzyczasie" gry (PC):
Two worlds

Skończona ostatnio gra :
Black mirror III

Czeka gra:
Wiedźmin 2 :)

Moja walka ze schizofrenią - Dzień w którym umilkły głosy Ken Steele Claire Berman

2011-09-20T22:58:00.000+01:00

"Dzień, w którym umilkły głosy"
Ken Steele, Claire Berman
ISBN 978-83-60383-93-3
Wydawnictwo Replika
267 str.

O czym myślimy kiedy usłyszymy słowo schizofrenia?

Pierwsze skojarzenie jakie mnie się nasuwa to choroba psychiczna.
Drugie - dotyczy tylko nielicznych, jeżeli mamy szczęście w życiowej loterii - nie dotyczy nas, ani naszej rodziny.

Czy wiedząc, że sąsiad czy też sąsiadka za ścianą naszego bezpiecznego domu/ mieszkania jest chory/a na tą chorobę nasz stosunek do tej osoby w jakikolwiek sposób się zmieni?

Ciężko na to pytanie odpowiedzieć, sama nie wiem jaka byłaby moja reakcja na taką informację.
Mam nadzieję, że taka, jakiej sama bym oczekiwała będąc na miejscu osoby zmagającej się ze schizofrenią.

Schizofrenia to choroba tajemnicza, taka o której niewiele się mówi, niewiele się słyszy, a jeżeli już coś się słyszy to zazwyczaj nic dobrego.

Dzień, w którym umilkły głosy to zapis życia, a przede wszystkim początków i rozwoju tej choroby u kilunastoletniego Kena. Chłopca, który stał się ofiarą - być może swoich genów, a być może innych czynników, które wpływają na rozwój schizofrenii.

To zapis jego walki z głosami, mówiącymi mu co ma zrobić i jakim bezużytecznym jest osobnikiem. Walki również z otoczeniem, które zauważa zmiany w zachowaniu chłopca, lecz ich nie rozumie. Sam Ken nie potrafi zrozumieć co się z nim dzieje, początkowo uważa, że zamieszkał w nim diabeł.

To jego życie, jego ucieczki i powroty do szpitala dla chorych umysłowo osób, brak wsparcia ze strony rodziny, która początkowo udaje, że nic się nie dzieje, a później pozbywa się problemu w postaci syna.

Ale też i podziękowanie dla osób, które wyciągnęły do niego pomocną dłoń i dzięki którym, za pomocą leków, odzyskał samego siebie, by wreszcie dotrwać do dnia, w którym głosy w jego głowie umilkły.

A on sam mógł powrócić do społeczeństwa, by pomagać osobom, które przechodziły te same stadia choroby co on.

Bardzo polecam.

Moja ocena: 5.5/6

Spoko! To tylko rodzinka Augustyn Szczawiński

2011-09-18T21:06:00.001+01:00

"Spoko! To tylko rodzinka."
Augustyn Szczawiński
ISBN: 978-83-62715-01-5
Wydawnictwo Kefas
325 str. + spis treści

Książka zapowiadała się ciekawie, mimo, że wiek nastolatki mam już dawno za sobą. Jednak reklamowana była jako ciekawa literatura, w której zarówno młodsi, jak i trochę starsi czytelnicy znajdą coś dla siebie.

Czego zapowiedzią był opis z okładki poniżej:
"(...) Mama Szymka ma rację. Zwariowaną rodzinkę Wesołowskich czeka wiele fajnych niespodzianek i przygód. I to właśnie o nich przeczytacie w tej sympatycznej książeczce. Zaprzyjaźnicie się w niej z trzynastoletnim Szymkiem, poznacie jego tatę, Augustyna i mamę – nauczycielkę oraz twardo stąpającą po ziemi babcię z groźną miną sowy.

Barwny język, zaskakujące zwroty akcji, sympatyczne, wyraziste postaci, świetne ilustracje, dużo śmiesznych sytuacji i trochę wzruszeń sprawiają, że Spoko! To tylko rodzinka jest prawdziwą literaturą familijną, wciągającą zarówno młodszych, jak i starszych czytelników. To książka od której nie można się oderwać. "

Jednak rzeczywistość nie okazała się, aż tak fascynująca.
Nie wiem, może jestem już "za stara" na takie lektury :)

Książka opowiada historię Szymka i jego rodziny, a głównie jego ojca w roli poszukującego dodatkowego zajęcia.
Gdyż trzeba Wam wiedzieć, że cała rodzina ma problemy finansowe, a do tego jeszcze musi radzić sobie z babcią , która to finansuje przez jakiś czas rodzinę Szymka i ma zaiste wiele do powiedzenia w różnych kwestiach.
Całość podana jest jednak w sposób humorystyczny, narratorem jest nastoletni Szymek, dla którego wszystko jest fascynujące i dziwne zarazem, a zwłaszcza zachowanie dorosłych.
Najbardziej z czytanych przeze mnie książek ta przypomina mi "Brak wiadomości od Gurba" tyle, że tam głównym bohaterem był kosmita.
Ani jedna, ani druga zbytnio mnie nie zachwyciły.

Drażniły mnie częste powtórzenia w tekście - prawdopodobnie zabieg celowy - i w jednej, i w drugiej książce.

Pokusiłam się też o poszukanie innych wypowiedzi na temat tej książki, natrafiłam m.in. na tą u Czytanki przytulanki.
Jak widać co blog to inna opinia, więc pozostaje wyrobić sobie własne zdanie.

Na plusika ode mnie zasługują przepiękne ilustracje do tekstu pani Renaty Krześniak, w tym również na okładce.
Na minus i to duży - błąd drukarski - w moim egzemplarzu 6 stron było czystymi niezapisanymi kartkami, a przeznaczeniem ich był jednakże tekst :( Więc nie wiem w pewnym momencie co się stało z akcją - po minięciu tych kartek (ok. 211 i dalsze strony) straciłam chęć na dalsze czytanie i z trudem brnęłam do końca.

Moja ocena: 3.5/6

Książkę otrzymałam dzięki uprzejmości Wydawnictwa Vocatio.

Dziękuję.

Jak usiedzieć na Żelaznym Tronie czyli Gra o tron George R. R. Martin

2011-09-12T21:05:00.000+01:00

"Gra o tron" George R.R. Martin Wydawnictwo Zysk i Spółka, ISBN 978-83-7298-370-1, str. 775 ( do czytania)

Gdyby nie serial pod tym samym tytułem nigdy chyba nie natknęłabym się na tą książkę. I o zgrozo nie poznałabym tego autora... Tak jednak się nie stało ;) A strata to by była niepowetowana.

Tak się zastanawiam i zdecydować się nie mogę do tej pory , co lepsze - ekranizacja czy książka.

Ale wracając do książki.
Co sprawiło, że tak bardzo mi się spodobała?

a) ciekawe zwroty akcji
b) żywe, niejednoznaczne postacie bohaterów
c) intrygi i zagrywki
d) głupiutka Sansa
e) chłopczyca Arya
f) karzeł Tyrion ( w serialu gra go Peter Dinklage i jest po prostu świetny w tej roli)
g) humor
h) Jon Snow
itd.

Czytając to, co powyżej napisałam nieuchronnie nasuwają mi się myśli o bohaterach granych przez aktorów :) Naprawdę doborowa obsada. A przewija się ich mnóstwo w tej książce. Myślę, że bez wiedzy serialowej mogłabym się trochę pogubić, a może i nie? Nie wiem i już nie będzie dane mi wiedzieć.

No dobrze, więc wróćmy do książki.

Gra o tron to pierwszy tom z cyklu "Pieśń lodu i ognia". Nie potrafiłam czekać w kolejce bibliotecznej na tą pozycję po obejrzeniu serialu. Cieszę się, że zakupem nie jestem rozczarowana :) a wręcz przeciwnie, jestem zachwycona. Oglądałam tą książkę długo na półce, zważywszy na jej cenę - całe 49 zł, jednak mój rozsądek i skąpstwo razem wzięte diabli wzięli ( kupiłam dwa tomy). I nie zawaham się dokupić reszty.

Tu ogromny uśmiech do moich znajomych, żeby nie mieli wątpliwości co bym chciała dostać na urodziny ;) Choć jeżeli będzie to jednak co innego, to i tak sobie kupię dalsze części!!!

Akcja tego dzieła rozgrywa się w krainie, gdzie na każdym kroku rycerz na swym koniu siedzi. Tam gdzie rządzą królowie i królowe. A obecnie królestwem w tym świecie rządzi król Robert Baratheon, który objął Żelazny Tron. Jego żona - piękna, ale też i przebiegła Cersei pochodząca z rodu Lannister stara się rządzić równolegle - królem i swoim synem Joffreyem ( w tej roli również świetny chłopak - Jack Gleeson) z różnym skutkiem. Jednak chrapkę na tron i rządzenie Królestwem ma nie tylko ta osoba.

Na dalekiej północy swoje rządy ma Eddard Stark - niekwestionowany władca północnego skrawka Królestwa podporządkowany jednak królowi - jego dawnemu przyjacielowi. Oboje mają za sobą czasy, kiedy ramię w ramię walczyli przeciw wspólnemu wrogowi.

Poza tymi trzema rodami są również rody pomniejsze - jest tu ród Targaryen siostra i brat - skazani na tułaczkę, pozbawieni majątku, za to z żądzą władzy, zwłaszcza po stronie brata, mający u swego boku nielicznych za to wyrachowanych przyjaciół.

Jest tu też ród Tully - z tego rodu wywodzi się żona Starka - Catelyn. Poza wymienionymi pozostają rody Greyjoy, Arryn oraz Tyrell, w tym tomie jednak mało widoczne ( może poza samym końcem) i raczej gdzieś tak przewijające się wg mnie z boku.

Gdy pojawia się podejrzenie, że śmierć poprzedniego króla Jona Arryna nie była tak do końca naturalna jak każdy chciałby przypuszczać - Eddard Stark mianowany na Namiestnika króla zaczyna badać wszelkie poszlaki. Co zresztą nie wychodzi mu na dobre.

Książka jest wielowątkowa, akcja dzieje się w wielu miejscach niejako równolegle. Na szczęście autor zadbał o dobre samopoczucie czytelników i poszczególne fragmenty tekstu mają swojego bohatera głównego wymienionego jako podtytuł na początku danego fragmentu.

Na biblionetce ktoś również poczytał to za zaletę, gdyż mógł omijać wątek z Daenerys - mnie ona nie przeszkadzała :) i jestem ciekawa jak w drugim tomie akcja z nią się rozwinie, bo podejrzewam, że nieźle nabroi ze swoimi sługami.

Mogłabym jeszcze pisać długo :) tylko nie wiem czy ktoś by to jeszcze czytał.

Jednym słowem bardzo polecam zarówno serial, jak i książkę.
Może ktoś pokusi się o inną kolejność niż ja i najpierw przeczyta, a potem obejrzy serial i podzieli się wrażeniami?!
No kto chętny, rączka do góry!

Moja ocena: 6/6

Wciągnęłam się :) na maksa

2011-09-07T20:12:00.000+01:00

A w co? A w książkę, na podstawie której powstał serial, który obejrzałam.
Ponieważ serial na razie się skończył, a ja chcę koniecznie wiedzieć co dalej przed następnymi odcinkami sprawiłam sobie jeden ( z wielu) przyszłych prezentów urodzinowych ;)

I zaopatrzyłam się w książkę .... "Gra o tron" George R.R. Martin.

Saga jest świetna, choć już widzę różnice pomiędzy fabułą w książce, a w serialu. Jednak aktorzy są tak ciekawie dobrani, że w sumie .... nie mam się do czego przyczepić :D

Już nie mogę się doczekać kolejnych odcinków, a na razie delektuję się książką. :)

Pozostałe muszą trochę odczekać :) półki się zapełniają, więc niedługo kolejne "czystki" - parę książek pójdzie w świat .... część w Wasze ręce.

Szczegóły chciałoby się napisać wkrótce, ale nie wiem kiedy to "wkrótce" nastąpi, więc napiszę, że w stosownym (dla mnie ^-^ ) czasie

Brajan i ogniowe smoki Andrzej Żak

2011-08-29T19:07:00.002+01:00

"Brajan i ogniowe smoki" Andrzej Żak, Wydawnictwo Skrzat, ISBN 978-83-7437-588-7, str. 262

Ta oto bardzo pozytywna książeczka trafiła do mnie jako wygrywajka z bloga Prowincjonalnej nauczycielki ( do której w sumie często wpadam z wizytą na bloga ;) ).

Jest to książka głównie przeznaczona dla dzieci i mam nadzieję, że osoba, która pobrała ją na podaj.net zrobi z niej dobry użytek.

Brajan to chłopiec, który ma brata Kamila. Obaj chłopcy mieszkają z babcią, gdyż ich mama niestety , by zarobić na bieżące potrzeby chłopców musiała poszukać sobie pracy zagranicą, a dokładniej w Londynie. Babcia bardzo stara się dbać o chłopców, zaś Kamil stara się dbać o młodszego brata - Brajana.
Jednak pewnego dnia zdarza się nieszczęście, pojawia się pożar w mieszkaniu chłopców. Brajan bohatersko dzwoni do straży pożarnej i dzięki temu swojemu wyczynowi ratuje swoją babcię oraz brata. Niestety dla niego jest już trochę za późno...

Chłopiec przenosi się do innego świata, gdzie również ratują go strażacy, którzy mówią mu jednak, że z babcią i Kamilem na razie się nie zobaczy.

Brajan trafia do świata, który go do tej pory fascynował - świata, gdzie żyją smoki. Tu też będzie miał okazję udowodnić sobie i innym, że jest bohaterem.

Piękna ta baśń kończy się dobrze - zwracając szczególną uwagę na dzieci pogrążone w swoim własnym świecie - dzieci będące w śpiączce. Dzieci, o które ciągle walczą ich bliscy, ciągle mające szanse na wybudzenie i normalne życie, ale potrzebujące pomocy ze strony rodziny i instytucji takich jak m.in. fundacja A kogo? i jej słynny "Budzik".
Jednak nie byłoby tej fundacji, gdyby nie ludzie -rodziny, wolontariusze i darczyńcy. Miejmy nadzieję, że brutalne hasło fundacji nie stanie się nigdy rzeczywistością.

Dla osób, które nigdy o fundacji nie słyszały zapraszam tutaj a kogo?

Bardzo polecam.

Moja ocena: 5/6

Dom tysiąca nocy Maja Wolny

2011-08-25T21:58:00.003+01:00

"Dom tysiąca nocy" Maja Wolny, Wydawnictwo Prószyński i Spółka, ISBN 978-83-7648-481-5 , str. 199 + spis treści

Podobnie jak z poprzednią książką, również i tutaj pierwszy raz miałam możliwość zapoznać się z dziełem tej autorki. Powiem jedno - urzekła mnie okładka tej książki, taka ciepła i zachęcająca do zobaczenia zawartości.
Za okładką poszła moja chęć przeczytania opisu książki, zainteresowała mnie i wymieniłam się za nią za jakąś inną pozycję, którą posiadałam.

Bohaterką książki jest Malwina - Polka, kobieta po przejściach, doświadczona przez los i szukająca po tragedii, o której początkowo niewiele wiadomo, swojego miejsca na naszej planecie, a zarazem ucieczki od wspomnień. Jej celem wyjazdu staje się malownicza miejscowość we Włoszech - Sorrento. Jej podopieczną zostaje kobieta Carla Russo, która będzie od tej pory płacić Malwinie za sprzątanie, gotowanie, pranie i inne wykonywane przez nią czynności.
Malwina nie oczekuje żadnego cudu, jednak pobyt w tej urokliwej mieścinie i spotkanie z wnukiem Carli - Brunonem zmienią ją w sposób, w jaki by się nie spodziewała.

Każda z tych kobiet ma do opowiedzenia swoją - czasem szczęśliwą, a czasem trudną - historię. Początkowa nieufność Carli względem Malwiny z czasem zanika, nawiązuje się pomiędzy nimi specyficzna nić porozumienia, której głównym obiektem skupienia staje się Brunon.

Bardzo podobały mi się opisy myśli i wspomnień kłębiących się w głowach obu tych Pań, atmosfera urokliwego włoskiego miasteczka. Jednym słowem kawałek pięknej polskiej prozy.

Polecam.

Moja ocena: 5/6

W pogoni za Imogeną Ryszard Sługocki

2011-08-24T18:30:00.001+01:00

"W pogoni za Imogeną" Ryszard Sługocki, Wydawnictwo Nowy Świat, ISBN 978-83-7386-250-0, str. 334 + spis treści

Z autorem tego dzieła spotkałam się po raz pierwszy. W sumie przez przypadek. Zainteresowała mnie przecena książek w jednej z księgarń, więc wstąpiłam zwłaszcza, że lubię kupować ciekawe książki w bardzo atrakcyjnych cenach.
Pobieżnie zerknęłam na okładkę - przeczytałam, że seria nazywa się Świadkowie historii i zagłębiłam się w opis z tylnej jej strony. Wydawał się ciekawy, więc wrzuciłam do koszyka razem z innymi. Tym razem miałam nosa, książka bardzo mi się spodobała (choć nie zawsze mi się ta sztuka udaje).

O czym jest ta książka?
To efekt pobytu pana Ryszarda Sługockiego w Wietnamie w latach 1959 -1960, który służył jako tłumacz członkom tamtejszej delegacji w czasach PRL. Tamte czasy nie sprzyjały wyjazdom zagranicznym, a jeszcze przyznawanie się do znajomości języka "wrogów" było niemile widziane, więc trzeba było nie lada farta lub znajomości, żeby wyjechać. Jest to również opisane w tej książce.
Pan Ryszard zabawnie opisuje swój pobyt w tymże kraju, wszechobecną inwigilacje służb (różnych), donosy życzliwych i tych mniej życzliwych również, przekręty, jak również (sic!) własne i kolegów podboje miłosne. Opisuje różne wypróbowywane przez Polaków sposoby na zarobienie i zatrzymanie jak największej ilości pieniędzy z pobytu zagranicą, a także różnice pomiędzy zarobkami służb polskich w Wietnamie, a pozostałych niekomunistycznych krajów. Jest tu też również szpiegowanie krajów "wroga" przez polskich obywateli m.in. wobec Amerykanów, którzy jak widać niewiele sobie z takich akcji czasami robili (przykłady w książce).

Czyta się świetnie, choć momentami drażni kolejny opis poszukiwania i znajdowania wietnamskiej czy też jakiejkolwiek przedstawicielki płci pięknej przez samego autora oraz jego tymczasowych kolegów do celów wiadomych. Autor opisuje wszystko z przymrużeniem oka, można też trochę się pośmiać czytając niektóre fragmenty a nad niektórymi trochę zadumać.

Ogólnie oceniam książkę jako bardzo dobrą. Gdyby nie ciągłe opisy zdrad małżeńskich, a głównie pozamałżeńskich z obu stron ( zarówno ze strony Wietnamek, jak i pozostałych nacji) dałabym jeszcze wyższą ocenę.

Moja ocena: 5/6

PS. Książka powinna spodobać się zarówno Paniom, jak i Panom - choć może być problem z dostępem do niej, jeżeli posiadamy jeden egzemplarz, a oboje chcą czytać;)

Odwieczny dylemat co zabrać ze sobą na wakacje:)

2011-08-17T12:25:00.002+01:00

:)
Czy wreszcie poczytać trochę po angielsku i wziąć ze sobą którąś z tych ( zajmują niewiele miejsca, więc mogę wrzucić nawet 2)
Eat, pray, love Elizabeth Gilbert ( znany tytuł, znany film na podstawie książki - kusi..)
The Apprentice Tess Gerritsen ( jej literatura ostatnio mi się spodobała)
Picture Perfect Jodi Picoult ( nie znam jeszcze tej autorki, nic nie czytałam, wiele za to słyszałam i jeden film obejrzałam na podstawie książki - podobał mi się i to bardzo)
Just Breathe Susan Wiggs ( przewijał się ten tytuł przez kilka blogów, ale w języku polskim - zainteresował mnie "Obudzić szczęście" - jak widać tłumaczenie nie dosłowne)

Czy wziąć może książkę w ojczystym języku, niestety zajmującą dużo miejsca w walizce z tych:
Peanatema Neal Stephenson ( książka, na którą polowałam w bibliotece, w końcu udało mi się na nią zamienić na wizażu)
Ciotka Julia i skryba Mario Vargas Llosa (prezent - leży i czeka)
Autobiografia Agatha Christie ( zachęcająca autobiografia, sama sobie zrobiłam prezent, który na mnie czeka)
Dziennik Virginia Woolf ( w trakcie, ale w sumie mogę się oderwać od niej )

Oto jest pytanie :)

Świat Zofii Jostein Gaarder czyli rozprawa o filozofii

2011-08-07T19:39:00.000+01:00

Świat Zofii Jostein Gaarder Wydawnictwo Jacek Santorski and Co Agencja Wydawnicza, ISBN 83-85386-86-6, przełożyła Iwona Zimnicka , str. 554

Ta książka to podobno klasyka, już nawet nie wiem od kogo usłyszałam ten tytuł i takie porównanie.
Jednak od tego czasu stale chodziła mi ta pozycja po głowie.
Do tego stopnia, że gdy tylko nieoczekiwanie natknęłam się na nią w czyjejś biblioteczce to od razu zapytałam czy mogę i pożyczyłam ^-^.

W tym tygodniu wreszcie wróci na swoje miejsce w kolekcji do zaszklonej gablotki razem z innymi ciekawymi książkami z dziedziny filozofii, religii i psychologii. Kto wie, może jeszcze coś uda mi się stamtąd wypożyczyć :")
Nie wiedziałam czego mogę po niej oczekiwać, wprawdzie poczytałam jakieś krótkie streszczenia, że to historia filozofii w pigułce, ale raczej spodziewałam się suchego wywodu niż opowieści i do tego dość interesującej.

Początek bardzo przyjemny i lekko zaskakujący, bo jak to tak - skoro to miała być historia filozofii, to co tu robi jakaś Hilda, jej mama a następnie znowu jakaś Zofia? Żeby tego było mało to przewijają się przez książkę postacie dziwne i raczej rzadko spotykane w ludzkiej rzeczywistości.
Jednak pomimo tych nasuwających się pytań na początku przebijałam się dalej poprzez kolejne zapisane kartki.
Świat Zofii wciągnął mnie gdzieś do ponad połowy, później jakoś zaczęło wiać trochę nudą. Ale końcówka w tym darwinizm, neodarwinizm, Freud i pozostali już pobudzili mnie z powrotem do życia.

Jak dla mnie całość "nierówna" jeśli można tak to nazwać, ale to pewnie moje subiektywne uczucie. :) Chyba byłam spragniona już jakiejś akcji, a nie ciągłego "taplania się" w filozofii. Mam nadzieję, że przez to moje znudzenie za bardzo nie obniżyłam oceny.

Stąd chyba też takie moje wyskoki czytelnicze poprzez Jeffreya Archera i Murakamiego, by odsapnąć trochę od wykreowanego świata Zofii.

Na pewno dobra pozycja dla osób chcących poznać poszczególne nurty filozoficzne na przestrzeni wieków i przy tym się nie zanudzić. Książka czytana w urywkach powinna się też spodobać starszym dzieciom.

Podobno zresztą książka została napisana przez autora dla dzieci, ale myślę, że dorośli dużo więcej z niej wyniosą.

Moja ocena: 4.5/6

PS. Mam nadzieję, że do końca wakacji przeczytam wszystko co powinnam już po nich oddać:)

Przygoda z owcą Haruki Murakami

2011-08-06T21:03:00.000+01:00

"Przygoda z owcą" Haruki Murakami Warszawskie Wydawnictwo Literackie Muza SA, ISBN 83-7319-863-6, twarda oprawa, przełożone z japońskiego Anna Zielińska-Elliott, str. 413

"Człowiek budzi się rano i wie, że ma w sobie owcę. To bardzo naturalne uczucie" ( opis z okładki)

Książkę pochłonęłam w 2 dni, co przy obecnym braku czasu naprawdę jest dla mnie wynikiem wyjątkowym.
Czego się spodziewałam po książce, raczej nie do końca tego, co otrzymałam, ale spotkanie uważam za satysfakcjonujące.

Wreszcie poznałam osobę, która pojawiła się w książce, którą przeczytałam wcześniej czyli Tańcz, tańcz, tańcz. Zresztą, żeby to jedną ....
Szkoda trochę, że akurat wybrałam taką a nie inną kolejność czytania, trochę przez to straciłam, ale paradoksalnie trochę też zyskałam.

Główny bohaterem jest ta sama osoba co z poprzedniej pozycji, tyle, że przedstawione wydarzenia są z przeszłości. I w ten oto sposób poznajemy dziewczynę, która mieszkała z nim w hotelu Dolphin, poznajemy też jego znajomych i życie, które prowadził wcześniej.

Wszystkie jednak drogi niezmiennie prowadzą do ..... owcy. Owca to jednak niezwykła i niespotykana. Nasz bohater otrzymuje zadanie, by odnaleźć ją po dość nikłych wskazówkach w postaci zdjęcia przesłanego przez przyjaciela.
W zadaniu pomaga mu poznana dziewczyna, na końcu drogi jednak odnajduje coś innego, niż się spodziewał.

Haruki Murakami dalej mnie zachwyca,, mimo, że jego fantazje książkowe czasem nie do końca rozumiem.

Moja ocena: 5/6

Córka marnotrawna Jeffrey Archer

2011-08-02T21:32:00.000+01:00

"Córka marnotrawna" Jeffrey Archer, Wydawnictwo Rebis, ISBN 978-83-7510-418-9, str. 524, przełożyli Danuta Sękalska i Wiesław Mleczko

Ci, którzy czytali moją opinię o poprzedniej części tej samej serii pod tytułem "Kane i Abel" pewnie nie zdziwią się, że ta część również mi się podobała. Po części pewnie to zasługa tychże samych tłumaczy, co przy poprzedniej książce.

Niektórzy uważają, że ta pozycja jest nieco słabsza niż poprzednia - cóż, odczucia subiektywne - jak przy poprzedniej książce tego Pana - nie można się oderwać, chcąc wiedzieć, co było dalej.

Książka przedstawia z innej strony życie Florentyny i Richarda - tym razem przedstawiając ją jako główną bohaterkę tejże powieści. Pojawiają się wątki z jej dzieciństwa, później młodości , a na koniec zerwanie wszelkich stosunków z rodzicami, zarówno ze strony Kane, jak i Rosnovskich.

Florentyna Rosnovski zawiera pierwsze przyjaźnie, równoległe do jej życia toczy się życie Richarda Kane'a.
Pewnego dnia los postanawia przeciąć ich drogi, i tak o to wbrew woli swych ojców zostają małżeństwem. Kolejnym krokiem w przyszłość jest realizacja ambicji z dzieciństwa Florentyny. Któż by zgadł o czym marzyła mała Florka.

Chciała zostać prezydentem Stanów Zjednoczonych, takie też dążenia powoli realizuje.
Jednak zostać prezydentem USA, a do tego pierwszą kobietą wcale nie jest łatwo - nawet dla Pani Florentyny Kane i jej całego zaplecza finansowego i jej popleczników.

Jej przeciwnik, aby wygrać jest gotów na bardzo wiele.

Autor przedstawia pozakulisowe zagrywki i bezpardonowe akcje osób zaangażowanych w kampanię wyborczą. Obietnice bez pokrycia i wbijanie przysłowiowego "noża w plecy" tam, gdzie tego by się nikt nie spodziewał.

Zresztą moje odczucie subiektywne jest takie, że Jeffrey Archer chyba wie coś na ten temat bliżej, gdyż sam również parał się przez jakiś czas polityką.

Bardzo miło mi się czytało, wciągająca lektura.

Moja ocena: 5.5/6

Niewolnicy w XXI wieku czyli Zbrodnia E.Benjamin Skinner

2011-07-12T20:39:00.000+01:00

"Zbrodnia" E.Benjamin Skinner Twarzą w twarz ze współczesnym niewolnictwem przekład Jacek Konieczny , Wydawnictwo Znak ISBN 978-83-240-1332-6 389 str. z epilogiem bez podziękowań

Z czym kojarzy Wam się niewolnictwo?

Mnie - jak do tej pory - choćby ze starożytną historią Egiptu, ale też nie tak dawną historią Stanów Zjednoczonych i czarnoskórych niewolników. Wydawało mi się, że tamte czasy bezpowrotnie zniknęły i ludzie na całym świecie mogą cieszyć się szeroko rozumianą wolnością ( pomijając niekiedy wolność słowa w niektórych krajach).

Gdy myślę o niewolnictwie nasuwa mi się również obraz "handlu żywym towarem", na czele z działalnością przestępców mamiących dziewczyny wizją dużych pieniędzy, które mogą zarobić dla siebie i swoich rodzin. Naiwnie myśląc o pracy opiekunki lub kelnerki, często wyjeżdżają z ledwo co poznanymi znajomymi ( zarówno mężczyznami, jak też kobietami). Na miejscu okazuje się, że praca owszem i jest, ale jest to praca prostytutki.

Często są one zmuszane do pracy szantażem i groźbami w stosunku do ich bliskich, zabierane są im paszporty, są przetrzymywane wbrew swojej woli na obrzeżach miast .
W jeszcze gorszej sytuacji znajdują się dziewczyny, które kompletnie nie znają języka kraju, w którym się znajdują i mają mniejsze szanse na ucieczkę czy też pomoc postronnej osoby.
Na tym kończyła się moja definicja "niewolnika" czy też "niewolnicy". E. Benjamin Skinner odkrywa w swojej książce niewolników, o których nie mówi się na arenie międzynarodowej - ludzi bez imienia, którzy służą swoim panom.

Tytuł ten przybliża obraz niewolnika, którego nie tak trudno jak się okazuje znaleźć. Dziennikarz piszący tą książkę dotarł zarówno do handlarzy niewolników, jak też do samych niewolników - również tych, którym udało się wyzwolić.

Opisuje niewolnictwo z biedy ( za długi), gdzie bogaci właściciele ziemscy wykorzystują ludzi, którzy pracują dla nich za wyżywienie. Gdzie całe rodziny "dziedziczą " swoje długi i każde kolejne dziecko pojawiające się w rodzinie, a osiągające nasz wiek przedszkolny jest zmuszane do ciężkiej pracy np. w kamieniołomie.
Próba wyrwania się z niewoli może skończyć się dla ich rodzin tragicznie, czasami zdarza się, że "właściciel" zabija człowieka ot tak dla przykładu, a lokalna policja nie reaguje.

Autor pochyla się też nad losem dzieci m.in na Haiti, gdzie kwitnie poza "turystyką seksualną" niewolnictwo dzieci.

"Niektórzy niewolnicy liczą sobie zaledwie trzy lub cztery lata (...). Na skórze mogą mieć oparzenia od gotowania dla swoich panów albo blizny od bicia ( do którego może dojść nawet w miejscu publicznym) pejczem martinet, kablami elektrycznymi lub drewnianymi rózgami. To restavekowie, "ci, którzy u na nocują", jak się ich eufemistycznie nazywa po kreolsku. Zmuszani do pracy, za którą nie otrzymują wynagrodzenia, wstają przed świtem i kładą się spać późno w nocy. Przemoc to dla nich chleb powszedni. To dzieci, które nie spojrzą Ci w oczy"... 1

"Klienci" mogą sobie kupić takie dziecko - do wyboru może to być dziewczynka, może chłopiec - wiek dowolny, umiejętności również mogą być te wybrane. Pośrednik skontaktuje się wtedy z biednymi haitańskimi rodzinami głównie ze wsi, które za obietnicę wysłania dziecka do szkoły ( często bez pokrycia) oddają takie dziecko. Jeżeli ma szczęście trafi do ludzi, którzy rzeczywiście wyślą je do szkoły, jednak w ponad 80% przypadków takie dziecko nigdy do niej nie trafia.

O dziwo wywiezienie dziecka z Haiti do USA czy też Kanady nie robi zbyt wielu kłopotów, wszystko da się załatwić.
W książce opisana jest m.in. historia dziewczynki, która została przywieziona w ten sposób do USA w wieku poniżej 9 lat. Na miejscu sprzątała rezydencję nowych Państwa i była regularnie gwałcona przez syna tych ludzi. W wieku 12 lat wreszcie przypadek i życzliwa osoba pomogła jej wyrwać się z niewoli, jednak rany na duszy zostaną z nią na zawsze.

Cała książka to opis różnych przypadków niewolnictwa, sporą część stanowią rzeczywiste przeżycia ludzi zmuszanych w przeróżny sposób do pracy - byłych i obecnych niewolników , autor skupił się także na polityce i podejściu Stanów Zjednoczonych do problemu niewolnictwa. I nie jest ono do końca takie idealne, jak być może sami Amerykanie chcieliby to widzieć.

I jeszcze na koniec cytat, który również pokazuje bezradność autora tej książki wobec kwestii niewolnictwa :

"Być może ciekawi was, jak potoczyły się losy niewolników, których poznałem podczas moich podróży. Co stało się z młodą Rumunką, którą właściciel chciał wymienić na używany samochód? (...) Co stało się z Gonoo Lalem z plemienia Kol oraz z innymi mieszkańcami Lohagara Dhal? Czy wykorzystali nieobecność swojego właściciela i zerwali pęta niewoli? Co stało się z anonimowymi niewolnikami, których chcieli mi sprzedać handlarze? A trzy dziewczynki, o które targowałem się w Stambule? Czy wyrwały się z rąk wspólników alfonsa z Odessy? Co stało się z dziewczynką, którą pośrednik proponował mi za 50 dolarów w Port-au-Prince? Czy trafiła do porządnej rodziny? A może kupił ją jakiś sadysta?

Bardzo chciałbym móc was zapewnić, że wszyscy mają się dobrze. Bardzo chciałbym móc was zapewnić, że są cali i zdrowi, nawet jeśli nie odzyskali wolności. Niestety nie mogę. Nie wiem, co się z nimi stało.
Ich los ciąży mi na sumieniu ".2

Myślę, że to wystarczy za cały komentarz do tej książki.

Polecam osobom o mocnych nerwach.

Moja ocena: 4.5/6

1 str. 23
2 epilog

Stosik powiedzmy, że weekendowy ;)

2011-07-09T11:23:00.002+01:00

Zrobiłam mały przegląd książek, których jeszcze nie zaczęłam czytać, albo też rozpoczęłam i jeszcze nie zakończyłam. Ilość lekko mnie przeraziła .... Na zdjęciu część z tych książek - mam nadzieję, że przez wakacje się z nimi uporam :)

Pocieszająca jest myśl, że cztery z nich to książki z Biblioteki Śląskiej ( a ponieważ biblioteka jest zamknięta w sierpniu dla wypożyczających to termin wypożyczenia kończy mi się dopiero we wrześniu :) ) to mam na ich czytanie sporo czasu.

Od góry:

Zbrodnia - książka o niewolnictwie w Sudanie - jestem mniej więcej w jej połowie. ( z biblioteki);

Zakazana psychologia - książka pożyczona od koleżanki - myślę, że też spokojnie mogę ją oddać koło września;

W pogoni za Imogeną - skusiłam się na wyprzedaż w Matrasie;

3 kolejne książki to 1 wygrywajka "Biegając z nożyczkami" + prześliczna zakładka :) kiedyś się pewnie pochwalę ;

pozostałe 2 z wymianki z Wizażu ( o ile dobrze pamiętam) w tym Podwójne życie mojej córki , Hańba;

Kolejną Wywieranie wpływu na ludzi - kiedyś czytałam, chciałam jeszcze raz sobie przeczytać - pozycja warta przeczytania jak się bronić przed manipulacją;

Obudź w sobie olbrzyma - książka, którą czytam przed snem, ale też bardzo powoli z tego powodu mi to idzie ;) chyba zacznę ją czytać w ciągu dnia

No i dwie ostatnie z biblioteki:

Kwiaty zła - z listy wyzwaniowej

oraz Virginia Woolf i jej Dziennik - ostatnio spodobała mi się jej książka to chciałam sięgnąć po kolejną tym razem "cegłę"

Części książek postanowiłam się pozbyć i wystawiłam na allegro :)

Tak myślałam, co zrobię, jeżeli książki się nie sprzedadzą i postanowiłam przekazać te, które pozostaną do Biblioteki Śląskiej :) W końcu z niej ostatnio najczęściej korzystam.

Jeżeli Wy chcielibyście wzbogacić księgozbiór zachęcam do napisania maila z pozycjami, które chcielibyście oddać na adres mailowy mail: dary@bs.katowice.pl lub kontakt pod numerem telefonu.

Dział Gromadzenia i Opracowania Zbiorów (tel. 32 2083735);

ps. Do Śląskiej trafią trzy książki z przeczytanych przeze mnie :) Mam nadzieję, że nie spędzą zbyt długo czasu w opracowaniu i trafią do nowych czytelników.

Dziewczyna, która igrała z ogniem Stieg Larsson

2011-07-02T21:13:00.003+01:00

"Dziewczyna, która igrała z ogniem" Stieg Larsson, Wydawnictwo Czarna Owca ( dawniej Jacek Santorski & Co Agencja Wydawnicza) , ISBN 978-83-7554-090-1 przełożyła Paulina Rosińska str. 700

W poprzednim poście pojawiła się książka Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet, więc kolejna książka nie powinna nikogo dziwić. ;) Jest to kontynuacja losów Mikaela i Lisabeth przy kolejnej kryminalnej sprawie.

Tym razem sprawą tą jest śledztwo redakcyjne dotyczące handlu ludźmi, a szczególnie kobietami. Jeden z dziennikarzy współpracujących z wydawnictwem Millenium zamierza wydać książkę, w której demaskuje znanych i jak do tej pory szanowanych ludzi, jako osób, które korzystają z usług kobiet zmuszanych do trudnienia się prostytucją.

Lisabeth zrywa kontakty ze wszystkimi jej znajomymi, w tym z Mikaelem. Jednak dzięki jej dostępowi do komputerów swojego byłego szefa oraz Mikaela na bieżąco śledzi postępy dziennikarskiego śledztwa.
W pewnym momencie pojawia się nazwisko osoby, która zdaje się mieć jakieś zatargi z Lisabeth - od tego momentu zaczyna się niebezpieczna rozgrywka.
Jest wiele osób chcących zatuszować pewne wydarzenia, które nieuchronnie prowadzą do Liz.
Nawet Mikael zaczyna się zastanawiać kim ona tak naprawdę jest oraz czy ma coś wspólnego ze śmiercią jego przyjaciela, gdy władze wydają list gończy w związku z morderstwem dwóch osób - dziennikarza Millenium oraz jego dziewczyny.

Czy Lisabeth ma coś wspólnego z morderstwem, czy też została w nie wrobiona?

Podobnie jak poprzednią część czytało mi się tą książkę bardzo dobrze, niestety będę musiała swoje odczekać, żeby przeczytać kolejną, już ostatnią część :( Ale w sumie warto. :)
Akcja toczy się wartko, autor do końca trzyma czytelnika w niepewności co jest prawdą, a co tylko domysłem, powoli zostają ujawniane coraz to nowe fakty i wreszcie poznajemy historię życia Lisabeth. Kim była, jak znalazła się tam, gdzie się znalazła i skąd u niej takie, a nie inne zdolności.

Polecam.

Moja ocena: 5/6

Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet Stieg Larsson

2011-06-26T15:49:00.000+01:00

"Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet" Stieg Larsson, Jacek Santorski & Co Agencja Wydawnicza, ISBN 978-83-7554-059-8, przełożyła Beata Walczak-Larsson, str. 634

Początek tej książki mnie lekko znużył i gdy już zaczęłam zastanawiać się nad istotą marketingu, który potrafi wypromować najgorszą szmirę jako bestseller, nagle coś drgnęło i wciągnęło mnie w akcję. :)

A oto główne przewijające się w tej książce postacie:

Wydawnictwo Millenium.

Mikael Blomkvist na długo zapamięta rozprawę sądową, podczas której przegrał razem ze swoim wydawnictwem "Millenium" proces o zniesławienie. A wszystko wydawało się takie proste, fakty zdawały się świadczyć niepodważalnie o winie znanego biznesmena. Ktoś najprawdopodobniej zrobił mu świństwo i naprowadził na zły trop, co w przypadku dziennikarza jest niewybaczalną pomyłką, która może przekreślić na zawsze jego karierę.
No ba, jakie wydawnictwo kiedykolwiek wyda tekst dziennikarza, któremu sąd dał karę 3-miesięcznego więzienia za zniesławienie - odpowiedź - żadne,o ile szanuje swojego czytelnika.
Na dodatek Mikael, a właściwie Carl ma udziały w "Millenium", a samo wydawnictwo stara się utrzymać na powierzchni za pomocą sprzedawanych reklam, a tu taka wpadka. Na jakiś czas dopóki sprawa nie ucichnie oddaje dowodzenie innej osobie - sam równocześnie korzystając z propozycji otrzymanej od głowy rodziny Vanger.

Milton Security - firma zajmująca się sprawdzaniem wszystkiego oraz wszystkich, czyli szeroko rozumianym bezpieczeństwem.

Głową tejże firmy jest Dragan Armanski. Jego znajomy - adwokat z zawodu - podsyła mu do pracy swoją podopieczną Lisabeth Salander, z którą od początku jej zatrudnienia są same kłopoty. Ma ona trudności z nawiązywaniem kontaktów z pozostałymi współpracownikami, nie stosuje się do godzin pracy ani poleceń. W końcu dochodzi do rozmowy pomiędzy Draganem a Lisabeth, dzięki której szef odkrywa inne talenty swojej nowej pracownicy. Współpraca rozpoczyna się więc na trochę innych warunkach niż poprzednio.
Obie strony wydają się być zadowolone z takiego obrotu sprawy.
Lisabeth pracuje nad zebraniem informacji dotyczących Mikaela Blomkvista dla adwokata o nazwisku Dirch Frode reprezentującego swojego klienta.

Rodzina Vanger.

Henrik Vanger - głowa rodziny Vanger po wstępnym prześwietleniu Mikaela Blomkvista poprzez firmę Milton Security poleca mu rozwiązanie tajemnicy sprzed lat - zaginięcia swojej córki. Mimo, że od tych wydarzeń minęło już sporo czasu, sprawa pozostaje bez rozwiązania. Z jednej strony jest to na rękę Mikaelowi, gdyż w obliczu wydarzeń związanych z procesem musi na jakiś czas zniknąć z wydawnictwa, z drugiej jednak strony wie, że raczej nie ma szans na pozytywne zakończenie podjętego zlecenia od Vangera.

Cała akcja tej książki to próby dochodzenia do prawdziwej historii zaginięcia, czy też jak podejrzewa Henrik Vanger- ojciec dziewczyny - morderstwa, którego nigdy nie rozwiązano. Książka wciąga ( pomijając wprowadzający początek).

Jestem obecnie w trakcie czytania kolejnego tomu tej trylogii ( porzuciwszy na razie Córkę marnotrawną Jefferya Archera).

Ogólnie polecam, bo warto poznać, ale po przeczytaniu całości raczej już do tego cyklu nie wrócę. :)

Moja ocena: 5/6

Kane i Abel czyli historia pewnej nienawiści Jeffrey Archer

2011-06-20T21:32:00.003+01:00

"Kane i Abel" Jeffrey Archer , Wydawnictwo Prószyński i Spółka ( twarda oprawa), ISBN 83-7255-244-4, str. 585 przełożyła Danuta Sękalska oraz Wiesław Mleczko

Książka "Kane i Abel" niczym burza zawładnęła całym mym wolnym czasem, głównie wieczorami. Wciągnęła mnie ta historia niesamowicie, zwłaszcza, że dużo w niej akcentów polskich.

Głównymi bohaterami powieści są Kane - młodzieniec pochodzący z bogatej i szanowanej rodziny oraz Włodek Koskiewicz - bękart i przybłęda, wychowujący się wraz ze swoją biedną przybraną rodziną.
Losy każdego z nich układają się w odmienny sposób, by w końcu ich drogi mogły skrzyżować się ze sobą.

Jeden z nich obarcza drugiego winą za śmierć swojego przyjaciela i tak oto stają się swoimi wrogami na śmierć i życie.
Ich walka pomiędzy sobą trwa przez całe ich życie, aż do przejmującego finału książki.

Świetna lektura ze znanymi postaciami w tle tej historii.

BARDZO POLECAM. :)
(a już niedługo zaczynam drugą część tej trylogii - Córka marnotrawna)

Moja ocena: 6/6

ps. do Cyrysi

Co do moich wrażeń historia wciągnęła mnie od samego jej początku, autor zręcznie kieruje akcję od jednego bohatera do drugiego opisując ich sytuację życiową i osoby spotykane po drodze. Wszyscy bohaterowie ( również Ci poboczni) zdają się żyć własnym życiem. Jak skończyłam to te kilkaset stron było dla mnie za mało. :) Nie wiem jakie kryteria musi spełniać dla Ciebie książka wybitna, dla mnie ta nią jest. To powieść, którą można się zachwycić - kilka dni po jej przeczytaniu nadal nad nią myślałam ;) Na pewno nie jest to "dobre czytadło", wnosi trochę więcej dla czytelnika.
Dodam jeszcze, że jeden z bohaterów jest Polakiem i rozpoczyna swoją karierę od "pucybuta" do milionera.

"Pierwsza pomoc w lękach związanych z Bogiem" czyli Tabletki z krzyżykiem Szymon Hołownia

2011-06-12T16:06:00.012+01:00

"Tabletki z krzyżykiem" Szymon Hołownia, Wydawnictwo Znak, ISBN 978-83-240-0835-3, str. 315

Szymon Hołownia stworzył ciekawy spis literatury, z której korzystał, aby stworzyć widoczną na zdjęciu książkę.

Została ona podzielona na 4 główne części, przewrotnie nazwane tabletkami. Mnie tytuł ( tabletki z krzyżykiem) głównie kojarzy się z aspiryną i chyba o to autorowi chodziło.

I tak mamy w tej pozycji tabletki o sławnych ludziach, tabletki fundamentalne, tabletki okołonaukowe oraz tabletki pośmiertne.

W pierwszej części spotkamy interesujące pytania na temat osób, które znajdziemy w Piśmie Świętym.

Kolejny podrozdział to odpowiedzi na temat aniołów, Boga i grzechów. Najbardziej dla mnie ciekawy rozdział - czyli tabletki okołonaukowe - dotyczący tematów okołonaukowych, w tym także UFO.

Ostatni rozdział dotyczący śmierci, równie ciekawy , co poprzedni.

Interesująca pozycja z zakresu szeroko rozumianej religii, choć niektóre poruszane w niej tematy były dla mnie nudne, a niektóre mnie rozbawiły.

Z jednej strony podoba mi się takie proste przedstawienie wszystkiego dla wszystkich przez Szymona Hołownię, z drugiej strony mam mieszane odczucia co do sposobu w jaki są przedstawiane niektóre tematy.

Czyta się dobrze, jak powieść popularnonaukową.

Czy Wam się spodoba, musicie ocenić sami.:)

Moja ocena: 5/6

Na kocią łapę Jeffrey Archer

2011-06-05T17:36:00.007+01:00

"Na kocią łapę" Jeffrey Archer, Wydawnictwo Prószyński i Spółka, przełożyła Danuta Sękalska, str. 253 ( mały format książki, wprost idealna do torebki), ISBN 83-7337-566-X

Trudno mi sklasyfikować zbiór opowiadań pana Jeffreya Archera, ani to do końca thriller, ani kryminał, ale coś pośredniego w zależności od opowiadania.

Książki tego autora poleciła mi koleżanka, która - jak się ostatnio dowiedziałam - namiętnie się w nich zaczytuje.

Po tej książeczce chyba i ja zacznę :) zwłaszcza, że już niedługo będę mogła sobie pozwolić na częstsze spędzanie czasu przy książce.

Aż ciężko mi uwierzyć, że jeszcze się nie spotkałam z tym autorem, sądząc po opisie na tylnej okładce książki jest on raczej znany.

Zbiór składa się z 12 opowiadań, w tym z tytułowym opowiadaniem - Na kocią łapę.

Autor zręcznie żongluje słowami, by pozostawić nas pod koniec opowiadania "z rozdziawioną buzią" ;) No bo jak to, tu czytamy coś, a jak dochodzimy do puenty to okazuje się, że to o co innego chodziło.

Jako ciekawostka:

"Jeffrey Archer - autor światowych bestsellerów, zaczął pisać, kiedy po sukcesach politycznych, finansowych i udanych akcjach charytatywnych niefortunna lokata w akcje oszukańczej firmy kanadyjskiej wpędziła go w dług rzędu pół miliona funtów. Postanowił opisać mechanizm własnego bankructwa, więc stworzył sowizdrzalską powieść o czwórce młodych ludzi, usiłujących odzyskać wydarty im przez oszusta milion - co do grosza" informacja z okładki

Świetnie się przy tej książce bawiłam i będę kontynuować tą znajomość.

Polecam.

Moja ocena: 5/6

Czarownice z Salem Arthur Miller

2011-05-30T20:43:00.006+01:00

"Czarownice z Salem" Arthur Miller, Wydawnictwo Prószyński i Spółka, przełożyła Anna Bańkowska, str. 287

O czarownicach z Salem prawie każdy chyba słyszał, a jeżeli nie słyszał, to być może widział film o tymże tytule z główną rolą Winony Rider jako Abigail i Daniela Day-Lewisa jako Proctora.

A książka ta to opis procesu tzw. "czarownic z Salem", procesu kobiet, które zostały oskarżone o paranie się czarami. Ówczesne czasy sprzyjały takiemu polowaniu, przy czym głównie na czarownice, gdyż czarowników jakoś wielu się nie znajdywało.

Cała historia o rzekomych czarach została wymyślona przez odrzuconą kochankę - młodą Abigail, która chciała pozbyć się żony Proctora, by samej zająć jej miejsce.

Mimo, że początkowo jedna z dziewcząt - Mary - próbuje opowiedzieć prawdziwą wersję wydarzeń, sędziowie dają wiarę grupie pod przewodnictwem wspomnianej Abigail, która sprytnie manipulując swoimi koleżankami doprowadza do tragedii.

I w ten sposób giną niewinne kobiety i niewinni mężczyźni, ale zarazem zostaje obnażony absurd procesów o czary, gdy większość kobiet w miasteczku zostaje o nie oskarżona.

Nie przepadam za dramatami, zwłaszcza pisanymi w takiej formie jak ta książka. Gdyby nie obecność na liście książek do przeczytania sama za nią bym się nie zabrała.

Jednak doceniam fakt, że taka książka została napisana, czytało się ją dobrze i w miarę szybko; jak na swój gatunek świetnie napisana pozycja. Na deskach teatru sztuka na podstawie tej książki byłaby wciągająca.

Ogólnie książka dla koneserów.

Moja ocena: 4/6

Grawitacja Tess Gerritsen

2011-05-24T20:07:00.003+01:00

"Grawitacja" Tess Gerritsen, przełożył Andrzej Szulc, Wydawnictwo Albatros , str. 380

O tej autorce wiele słyszałam, ale zetknęłam się z jej twórczością po raz pierwszy.

Z thrillerów medycznych bardzo cenię sobie Cooka, w którego książkach kiedyś zaczytywałam się bez przerwy marząc wtedy jeszcze o karierze związanej z genetyką.

Akcja książki toczy się w kosmosie, a dokładnie na stacji kosmicznej, gdzie grupa naukowców przeprowadza różne eksperymenty.

Jeden z takich właśnie eksperymentów jednak wymyka się spod kontroli powodując zamęt i spustoszenie wśród załogi, a także kierownictwa naziemnego stacji.

Odcięci od innych ludzi mieszkańcy stacji próbują walczyć o swoje życie, jednak bez pomocy z zewnątrz zaczynają przegrywać. Ziemia zaś nie chce pomóc, bojąc się konsekwencji rozprzestrzenienia się nieznanego wirusa.

Wciągająca lektura, na pewno sięgnę po coś jeszcze tejże autorki.

Moja ocena: 5/6

Głód Knut Hamsun

2011-05-13T22:04:00.003+01:00

Głód Knut Hamsun, Państwowy Instytut Wydawniczy, przełożył Franciszek Mirandola 159 str. ( z posłowiem, które również jest warte przeczytania)

Głód to pozycja z listy do przeczytania. To opowieść o braku widoków na poprawę swojego losu, przeraźliwej nędzy ludzkiego życia, a przede wszystkim o tytułowym głodzie.

Główny bohater to człowiek bez stałej pracy, bez stałego miejsca zamieszkania i bez perspektyw. Jego całe życie to ciągłe pasmo upadków i czasami niewielkiego odbicia się od dna. Żyje z dnia na dzień starając się w miarę swoich możliwości radzić sobie z przewrotnym losem.

Przechodzi różne stany emocjonalne od czarnej, bezdennej rozpaczy po afirmację swojego już wkrótce mającego się odmienić losu. Jedynym niezmiennym punktem w jego życiu jest towarzyszący mu głód.

Pomimo braku środków do życia przez większość czasu, główny bohater stara się ukrywać swoje marne położenie przed otoczeniem. Oddaje swoje ostatnie grosze biedakowi, by ten nie wziął go za takiego samego nędzarza jak on. Gdy oddaje swój napisany felieton do redakcji udaje, że nie zależy mu na szybkim otrzymaniu pieniędzy w zamian za artykuł.

Jednocześnie mężczyzna oszukuje się na każdym kroku starając wmówić sobie, że niedługo jego los się odmieni. Wyprzedaje większość rzeczy, które mu pozostały, aby mieć się za co utrzymać. Dochodzi nawet do tego, że zastanawia się czy mógłby sprzedać swoje guziki, bez których przecież mógłby się obyć.

Cała książka to przygnębiający opis tego, co dzieje się z człowiekiem, gdy " nie ma co do garnka włożyć". Aby zaspokoić swój głod mężczyzna żuje różne niejadalne przedmioty, byle tylko oszukać swój żołądek.

Gdy udaje mu się zarobić pieniądze i wreszcie najeść do syta, to z powodu zbyt długiej przymusowej głodówki jego organizm odmawia przyjmowania jakiegokolwiek pokarmu.

Jest to smutna historia biednego człowieka, który radzi sobie tak, jak tylko potrafi najlepiej.

Pomimo tylu stron książkę czyta się szybko, co nie oznacza, że jest to lekka lektura.

Książka oparta na prawdziwych przeżyciach autora.

Polecam.

Moja ocena: 4.5/6

Blondynka na Kubie Beata Pawlikowska

2011-05-08T20:27:00.004+01:00

Blondynka na Kubie : na tropach prawdy

Ernesta Che Guevary,

Wydawnictwo G+J RBA, ISBN 978-83-60006-40-5, 213 str.

Ponownie sięgnęłam po kolejną książkę Beaty Pawlikowskiej, tym razem o Kubie.

Motywem przewodnim książki jest postać Ernesta Che Guevary - dla jednych bohatera, a dla innych mordercy. Jak zwykle pewnie i tutaj prawda leży gdzieś pośrodku.

Ale nie tylko o nim jest mowa. Kuba zachwyca swym kolorytem, barwami i ciekawą atmosferą ( a przynajmniej takie wrażenie odniosłam po przeczytaniu Blondynki na Kubie).

Po tej książce, aż sama mam ochotę, by się tam wybrać i zobaczyć na własne oczy ten kraj, gdzie turyści jeżdżą specjalnymi autobusami, a taka jedna blondynka postanowiła przejechać się jednak "ichnim" transportem wzbudzając pewnie konsternację u osoby sprzedającej bilety turystom.

Nie pozostaje nic innego jak zacząć uczyć się hiszpańskiego i wyruszyć w egzotyczną przygodę do czasów naszego dawnego świata, gdzie niewiele było na półkach.

Okazuje się na Kubie, że są dwie waluty - jedna dla mieszkańców, a druga dla turystów - peso kubańskie i tzw.wymienialne.

I tak obok siebie egzystują te dwa światy: turyści i mieszkańcy.

Z mojej strony polecam.

Moja ocena: 4.5/6

Pani Dalloway Virginia Woolf

2011-04-25T17:25:00.004+01:00

"Pani Dalloway" Virginia Woolf, ISBN 83-240-0302-9, Wydawnictwo Znak, 246 str.

Panią Dalloway zaczęłam czytać już spory kawałek czasu temu. Jednak ze względu na inne zaczęte książki, a także pozostałe ważne dla mnie sprawy odłożyłam ją z zamiarem powrotu w jakimś bliżej nieokreślonym dalszym horyzoncie czasowym.

Dzisiaj wróciłam do lektury i pochłonęłam prawie całą w niecałe dwie godziny.

Historia opisana w tej książce zainspirowała twórców wspaniałego filmu "Godziny", który miałam możliwość obejrzeć.

U mnie sytuacja była odwrotna, to właśnie po tym filmie zapragnęłam przeczytać tę książkę.

Tytułowa bohaterka pani Dalloway to stateczna żona i matka, w której życiu z pozoru nic wielkiego się nie dzieje. Również jej otoczenie, a także ludzie wokół niej wydają się ostoją spokoju.

Jednak, jak często bywa, pozory i tu mylą.

W każdej z postaci, aż kipi od emocji, tych pozytywnych, czy też tych negatywnych.

Virginia Woolf świetnie pokazała wewnętrzne stany emocjonalne każdego bohatera, nawet tego drugoplanowego ( a także i pozostałych ) zręcznie przechodząc od jednej do drugiej osoby.

Ludźmi w jej powieści targają wątpliwości, czy ich życie naprawdę jest tym, o czym kiedyś marzyli, czy też utracili swoje dawne marzenia i wyobrażenia o szczęśliwym losie. A także czy obecna ich sytuacja to tylko sztuczna poza i maska, mająca ukryć ich prawdziwe ja, a zarazem osłonić przed spojrzeniem na własne życie takim, jakie jest naprawdę czy też ich świadomy wybór spośród wielu możliwości.

Na pewno jeszcze sięgnę po jakąś książkę tej autorki.

Polecam.

Moja ocena: 5.5/6

Wielki projekt S.Hawking i życzenia :)

2011-04-22T20:08:00.015+01:00

Po pierwsze chciałabym złożyć Wam serdeczne życzenia wielkanocne.

Obyście mogli znaleźć czas dla najbliższych Wam osób
i spędzić te kilka dni w rodzinnej atmosferze.
Zjeść w miłym towarzystwie wielkanocne śniadanie i
poczuć atmosferę Śmigusa Dyngusa przy słonecznej pogodzie.

Tytułem wstępu :)

Jest mi bardzo miło, kiedy wydawnictwa uwzględniają preferencje i życzenia czytelnicze takich osób jak ja, do których zostają wysyłane książki do przeczytania.

Jedną z takich książek jest wspomniana już w tytule książka "Wielki projekt" S.Hawkinga i L.Mlodinowa.

"Wielki projekt" S.Hawking, L.Mlodinow, Wydawnictwo Albatros A.Kuryłowicz, ISBN 978-83-7659-349-4, 220 str. ( bez słowniczka pojęć i podziękowań)

Od czasu do czasu dostaję maile z różnych wydawnictw z zapowiedziami na najbliższe miesiące, obiecałam sobie, że będę z tych list wybierać tylko te książki, które mnie zainteresują i tak po wysłaniu maila zwrotnego z prośbą o wysłanie otrzymałam właśnie tą książkę.

Lubię literaturę popularno-naukową, ta wpisuje się w ten gatunek.

Książka jest ładnie wydana w twardej oprawie z ilustracjami, napisana dość dużym drukiem. Pomimo tego, że znajduje się w niej wiele pojęć, które niewiele mi mówiły na początku, zawsze mogłam sięgnąć do słowniczka na końcu tejże książki.

Wielki projekt to opowieść o teoriach kwantowych, istnieniu wymiarów, których nie jesteśmy w stanie spostrzec, a także światach i historiach alternatywnych.

Autor w jak najprostszych słowach usiłuje przekonać czytelnika do czegoś, co jak na razie pozostaje dla człowieka w większości teorią.

Ale czyż nie teorią dla dawnych mieszkańców Ziemii była podróż na księżyc, telefonia komórkowa czy też choćby prosty mikroskop?

Kto wie może właśnie prawda ukrywa się w tej właśnie książce:)

Dla mnie jako laika pozycja ta była interesująca.

Moja ocena: 4.5/6

PS. Zdjęcie kurczaka pochodzi z tej strony.

Losowanie:) i wyniki

2011-04-18T18:26:00.003+01:00

W losowaniu wzięły udział wszystkie osoby, które wyraziły taką chęć w komentarzach.:)

A szczęśliwą zwyciężczynią jest:

MALEŃSTWO :)

Proszę o podanie adresu do wysyłki na maila.

A żeby było miło wylosowałam 2 osóbki, które dostaną przesyłkę niespodziankę.

Są to :

Alina i Samash

Poproszę obie Panie również o namiary adresowe.

Przesyłki nadam już po świętach i dam znać też mailowo jak ode mnie wyjdą:)

Dziękuję za dotychczasowe odwiedziny i mam nadzieję, że wezmę się w karby z czytaniem książek:)
Pozdrawiam
Aneta

Mija rok... zapraszam po Sagę :)

2011-04-05T21:08:00.023+01:00

To już ponad rok od kiedy pojawił się pierwszy wpis na tej stronie.

Początkowo nie potrafiłam się zdecydować czy chcę pisać tylko o książkach, czy też może o filmach, albo o początkach swoich różnych robótek ;)

Jak widać w głównej mierze przetrwał ten blog książkowy, a od czasu do czasu piszę też i pokazuje różne próby swojej "twórczości". :)
Z okazji pierwszego roku ( w końcu wypada ;) ) zapraszam do losowania nagrody widocznej na zdjęciu.

Nagroda będzie jedna:) ale za to myślę, że czytania będzie na dłużej niż jeden wieczór.
Nie jest to wprawdzie Saga o ludziach lodu( na którą chorowałam dość długo) , ale 15 tomów równie przyjemnej Sagi Zapomniany Ogród zapewni Wam świetną rozrywkę. :)

Wiem, bo czytałam i mnie zapewniło.
Ostatnio narzekam na brak miejsca na książki, więc postanowiłam się co niektórym poprzyglądać bliżej i choć z żalem to m.in. z tą sagą się rozstanę.
Mam nadzieję, że nowa właścicielka/nowy właściciel będzie równie zadowolony co ja.

Losowanie 17 kwietnia ( niedziela) - możliwe, że późnym wieczorem

Wymagania by wziąć udział w losowaniu myślę, że nie są wygórowane :)

A poproszę Was o komentarz i wskazanie mi autora lub autorki książki, której jeszcze nie czytałam, a jest godny/godna wg Was polecenia, a także uzasadnienia dlaczego :)

Zasady :
Pokrywam tylko koszt wysyłki krajowej - w przypadku osób z zagranicy po pokryciu różnicy pomiędzy kosztami ( polecony Polska a polecony Świat) wyślę wygraną na wskazany adres.
Osoby, które nie prowadzą bloga poproszę od razu o namiary mailowe(może być mail podany w formie aaa(no spam)com.pl )
Po wylosowaniu czekam na informację o adresie do wysyłki do 3 dni włącznie ( środa), jeżeli osoba się nie zgłosi ( czwartek) przeprowadzam ponowne losowanie ( itd.).
Mój mail jest widoczny z boku.
Być może będą przewidziane nagrody pocieszenia.:)
Zapraszam:)

PS.

A żeby było trudniej :) proszę, żeby autorzy/autorki się nie powtarzali/ły.

PS. 2 Coś mi blogspot wariuje, mam nadzieję, że są już przerwy pomiędzy zdaniami:)

Moje półki i półeczki...

2011-04-02T15:52:00.010+01:00

Mam niestety niewiele miejsca na przechowywanie książek u siebie w domu, dlatego też są one "poupychane" wszędzie gdzie tylko się da.

Wreszcie udało mi się skompletować całą Sagę o ludziach lodu Margit Sandemo :) i będę zabierać się niedługo za nią.

Mam u siebie trochę fantastyki, którą lubię, dużo książek w obcych językach ( większość w angielskim), które czekają na chwilę uwagi z mojej strony i część zwykłej beletrystyki.

Ostatnio trochę książek pojawiło się dotyczących szydełkowania, robienia na drutach i szycia:)

Pozostałe półki są już tak poupychane, że nie ma sensu ich pokazywać :) bo ani tytułów książek nie będzie widać, anie niczego innego:)

Planuję pozbyć się części książek, do których już nie będę wracać ( głównie obcojęzycznych) i jak znajdę więcej czasu na pewno się za takie segregowanie zabiorę.

A na razie przegląd części "mojej kolekcji" już zrobiony i trochę książek pójdzie na wymianę na wizażu.pl.

Trucicielka Eric Emmanuel Schmitt zbiór 4 opowiadań

2011-03-26T19:07:00.006Z

"Trucicielka" Eric-Emmanuel Schmitt, Wydawnictwo Znak, ISBN 978-83-240-1619-8, 246 str.

Zbiór opowiadań zatytułowany Trucicielka czaruje od samego początku, a to za sprawą przepięknej okładki - kobiety z czarnym wachlarzem.

Autor książki również nie jest mi obojętny. Eric Emmanuel Schmitt to dla mnie geniusz opowiadań zwłaszcza po pani Róży i Oskarze.

W tej książce jednak nie odnajduję, aż tylu emocji co w jego poprzednich opowiadaniach.

Pierwsze opowiadanie tytułowe Trucicielka to opowieść o legendzie pewnego miasteczka - kobiecie, która podobno zabiła swojego męża. Lata świetności tej kobiety już minęły, ale jej "sława" pomimo wieku pozostała ta sama. Pewnego dnia do jej miejscowości przybywa młody i pełen zapału ksiądz, a wiekowa dama zaczyna odkrywać przed nim swoje sekrety z przeszłości.

Powrót to opowieść o prozie życia i nie zdawaniu sobie sprawy z własnych uczuć do czasu, aż pewne nieszczęśliwe wydarzenie pozwala przejrzeć na oczy pewnemu mężczyźnie.

Koncert Pamięci Anioła to historia dobrze zapowiadającego się młodzieńca o duszy anioła i złego chłopca, który przez własną ambicję i zaniechanie doprowadza do tragedii. Czy chłopiec może zmienić się i stać się absolutnie kimś innym niż do tej pory był?

Ostatnie opowiadanie, które chyba najbardziej mi się spodobało, to opowieść o małżeństwie polityków, u których wydaje się, że miłość już dawno wygasła i trzyma ich razem tylko wizerunek dobrego męża i wspaniałego polityka. Zamęt w ten idealny obraz wprowadza widmo rozwodu.

Całość sprawia przyjemne wrażenie.

Tytułowe opowiadanie uważam za najsłabsze z tych 4 opowiadań, najciekawszym dla mnie okazało się ostatnie Elizejska miłość. Choć równie przyjemnie czytało mi się Koncert Pamięci Autora.

Uważam, że tego autora stać na dużo więcej dlatego też taka a nie inna ocena.

Moja ocena: 4,5/6

Książkę otrzymałam od Wydawnictwa Znak.

Niewiele czasu na czytanie:(

2011-03-14T20:29:00.003Z

Ostatnio nie znajduję prawie czasu na czytanie, czytam jedynie wieczorami i to niewiele stron.

Moje myśli zaprząta pisanie pracy dyplomowej, bo termin powoli, ale nieubłagalnie się zbliża...

Chciałabym już mieć jej obronę za sobą :)

Niedawno za to obejrzałam film "Jak zostać królem" i jestem zachwycona.

Nie będę pisać o czym jest, bo na pewno każdy już o nim słyszał.

Bardzo polecam :)

Do latarni morskiej Virginia Woolf

2011-03-07T18:18:00.003Z

Do latarni morskiej, Virginia Woolf, Wydawnictwo Czytelnik, przeł. Krzysztof Klinger, ISBN 83-07-03023-4, 231 str.

Już od pewnego czasu miałam ochotę na książkę tej autorki, jednak nie na konkretnie tą "Do latarni morskiej", ja wolałam przeczytać słynną Panią Dalloway.

Niestety "Pani Dalloway" nie chciała ze mną współpracować i wyraziła swoją (domniemaną w każdym bądź razie) chęć przebywania u innego czytelnika Biblioteki Śląskiej.

Cóż więc było robić, trzeba było poszukać czegoś w zamian, tak wybór padł na "Do latarni morskiej" - zwłaszcza, że znajduje się na liście, którą staram się powoli realizować.

Początek zaznajamiania się z książką wypadł blado. Zaczęłam i nie mogłam przedrzeć się przez opis synka Jamesa i pani Ramsey, więc książkę odłożyłam na później i zabrałam się za coś innego.

Ale przyszedł pewien wieczór i ponownie po nią sięgnęłam. Tym razem poszło gładko i przyjemnie.

Cała historia opiera się na planowanej wycieczce do latarni morskiej pewnej rodziny. Ale nie o tą wycieczkę tu chodzi, jest ona tylko pretekstem, zręczną klamrą rozpoczynającą i zamykającą całą książkę.

Głównym zajęciem czytelnika powinno być obserwowanie relacji pomiędzy ludźmi uwikłanymi w tą historię początkowo w jednym, a później w drugim planie czasowym.

Virginia Woolf uwięziona w swoim świecie konwenansów, zwłaszcza tego co przystoi, a co nie przystoi kobiecie - stara się pokazać różne charaktery postaci i ich reakcje w swoich czasach.

A opis książki na okładce zaczyna się tak:

"Państwo Ramsayowie, wraz z dziećmi i kilkorgiem przyjaciół, spędzają letnie wakacje na szkockiej wyspie Skye. Mały James, najmłodszy w rodzinie, marzy o wyprawie do latarni..."

I w sumie o tym jest ta książka :)

Literatura Virgnii Woolf ma swój urok, ale lepiej zabrać się za nią gdy:

-po pierwsze - chcemy się wyciszyć, zrelaksować;

-a po drugie - nic nas nie rozprasza.

Gdy nie ma tych dwóch warunków lepiej odłożyć na jakiś czas książkę i zabrać się za nią kiedy indziej.

Moja ocena: 4.5/6

PS. A Pani Dalloway postanowiła mnie jednak odwiedzić - wkrótce :)

Różne ciekawe dla mnie zapowiedzi książek

2011-03-05T12:56:00.006Z

Tysiąc wspaniałych słońc Khaled Hosseini

Tytuł oryginalny: A Thousand Splendid Suns
Język oryginalny: angielski
Tłumacz: Anna Jęczmyk
ISBN: 978-83-7659-339-5
Wydawnictwo: Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz
Oprawa: miękka
Format: A5
Liczba stron: 432
Data wydania: 11 marca 2011r.

O tej książce pisałam już jakiś czas temu o tutaj, byłam nią zachwycona i dalej jestem.

Wznowienie wydania na 11 marca tego roku planuje Wydawnictwo Albatros Andrzeja Kuryłowicza.

Szkoda trochę, że ponownie miękka okładka, ale myślę, że w cenie będzie to odzwierciedlone ( mam przynajmniej taką nadzieję).

Druga pozycja, która mnie zainteresowała z newslettera to Ciało Tess Gerritsen.

Nic jeszcze nie czytałam tej autorki, choć podczytywałam ciekawe recenzje tu i ówdzie. Być może czas by się było zainteresować :) Zwłaszcza, że lubię thrillery medyczne.

CIAŁO
Tess Gerritsen
Tytuł oryginalny: Girl Missing
Język oryginalny: angielski
Tłumacz: Elżbieta Piotrowska
Wydawnictwo: Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz
Liczba stron: 320

Oprawa: miękka
ISBN: 978-83-7659-334-0
Format: S6

Oprawa: twarda z obwolutą
ISBN: 978-83-7659-335-7
Format: S6
Data wydania: 9 marca 2011r.

Zastanawiam się jeszcze nad autorem Nicholas Sparks, ale wydaje mi się, że to takie romansidło trochę. :/ Na razie nie mam na nic takiego ochoty.

Z Wydawnictwa Znak widziałam ciekawą książkę Eric-Emmanuel Schmitt "Trucicielka".

Myślę, że po tym autorze można spodziewać się pewnego dobrego poziomu :)

Może nie każdemu jego styl się podoba, ale ja po Oskarze i pani Róży wsiąkłam w jego opowiadania.

Na pewno przeczytam jak tylko będę miała ją w rękach.

Książka ma ok. 250 stron, więc liczę, że zajmie mi kilka wieczorów.

Z innych newsletterów, do których się zapisałam na razie nic mi się nie rzuciło w oczy ciekawego, ale też nie śledzę wszystkich wydawnictw, raczej śledzę Wasze blogi, by podpatrzeć co ciekawego u Was króluje na półkach.

Albo też czytam komentarze :) z nich też można bardzo ciekawe książki od osób, które przeczytały i polecają wyłuskać.

Co do czytania na razie u mnie w rękach Virginia Woolf, jeszcze nie wiem czy się polubimy. To taka literatura spokojna, miła i skupiona na opisach osób, sytuacji czy też zachowań.

A może to dopiero taki początek, zobaczymy :)

A ostatnio w telewizji same moje ulubione bajki :) aż nie wiem na co się przełączyć. Bo i Wall-E, Madagaskar 2 i Epoka Lodowcowa. Szkoda tylko, że stacje zamiast mieć jednego odbiorcę ( czyli mnie) na nich wszystkich postanowiły trochę ze sobą porywalizować i puściły w tym samym czasie. :(

Dobrze, że są powtórki i właśnie przy jednej siedzę :D Spokojnego weekendu.

Zabawna historia bez happy endu Don Kichot z Manchy Miguel de Cervantes

2011-02-28T19:11:00.009Z

Don Kichot z Manchy, Miguel de Cervantes, Firma Księgarska Jacek i Krzysztof Olesiejuk, ISBN 83-7423-376-1, str. 191

Wielkich rozmiarów książka to uczta dla każdego oka i zabawna historyjka.

Don Kichota chyba wszyscy znają, a szczególnie jego sławną walkę z wiatrakami, dodam jeszcze, że bezowocną. A jego giermka Sancho Pansę, który stara się swojego błędnego rycerza sprowadzić na dobrą drogę też chyba większość z Was pamięta.

Nie jest to literatura jakichś wyższych lotów, ot coś lekkiego dla czystego relaksu.

Całość książki dopełniają przepiękne ilustracje Antonio Albarran - są po prostu bajkowe.

Książka na pewno spodoba się maluchom, ale też i starszym dzieciom. A dla mnie stanowiła doskonały przerywnik pomiędzy literaturą Monopol na zbawienie, a obecnie czytaną Virginią Woolf.

A poniżej jeszcze próbka wyobraźni ilustratora.

I jeszcze króciutki cytat z książki :) "W dniach próżnowania ( czyli przez większą część roku) czytywał romanse rycerskie rozsmakowując się w nich z takim upodobaniem, że zapominał o polowaniu i przestawał dbać o majątek. Nieraz tak bardzo pogrążał się w lekturze, że całą noc od zmierzchu do świtu, i cały dzień, od szarówki poranka po mrok wieczoru, upływały mu na czytaniu. W ten sposób niewiele śpiąc, a czytając wiele, tak wyszuszył swój mózg, że rozsądek stracił.

A gdy z rozsądkiem zakończył zmagania wydało mu się, że właściwe i konieczne jest dla blasku jego chwały rozpocząć żywot błędnego rycerza, wędrować po świecie konno i w zbroi w poszukiwaniu przygód i naprawiać wszelkiego rodzaju krzywdy (...) "

Więc morał z tego taki: czytajcie, ale się też wysypiajcie ;)

Moja ocena: 5/6

Monopol na zbawienie Szymon Hołownia

2011-02-24T18:13:00.003Z

"Monopol na zbawienie" Szymon Hołownia, Wydawnictwo Znak, ISBN 978-83-240-1336-4, 452 str. ( bez bibliografii)

Monopol na zbawienie to kolejna przeczytana przeze mnie książka autorstwa Szymona Hołowni. Ujęcie tematu nie do końca mi pozwalało się tym tekstem jednak zachwycać.

O ile początek : przestrogi boskie i ludzkie -bardzo mi się podobał, o tyle dalsza część ujęta w klamrę pod tytułem test już mniej.

Do egzemplarza nie była dołączona gra, więc nie miałam sposobności jej się przyjrzeć. Być może książka byłaby dla mnie ciekawsza w komplecie.

Osoby, które sięgną do tej książki przez przypadek i zaczną czytać zgodnie z wyznaczanym kierunkiem ( w grze) na pewno raczej nie przeskoczą z krótko do jeszcze jeszcze jeszcze dłużej.

(Kto czytał pewnie wie o czym piszę :) )

A ja się męczyłam tak skacząc od tekstu krótko, przez dłużej, przez jeszcze dłużej i jeszcze jeszcze dłużej itd...

Wolę jednak tekst pisany na konkretny temat, bez tak licznych dygresji i skoków od jednej sprawy do drugiej. Część pytań z książki oznaczonej nazwą test czytało mi się bardzo miło, od części wiało nudą. I wcale nie chodzi mi o akcję ( bo takiej w tego typu książkach chyba nie powinno się spodziewać).

Ogółem książka w przeważającej większości tekstu ok i napisana przystępnym językiem, część jednak była dla mnie ciężkostrawna przez podział zastosowany przez autora. Przedostatnia część dotycząca "patronów do wzięcia" - momentami zabawna, momentami już mniej. Końcówka nie przypadła mi do gustu.

Na razie jak dla mnie najsłabsza z książek czytanych przeze mnie tego autora.

Na pochwałę zasługuje staranne wydanie, ciekawa okładka i brak literówek :)

Moja ocena: 4/6

Buszujący w zbożu J.D.Salinger

2011-02-19T18:41:00.003Z

Buszujący w zbożu, J.D. Salinger, Wydawnictwo Iskry, przeł. Maria Skibniewska, ISBN 83-207-1751-5, 223 str.

Po przeczytaniu tej książki zastanawiam się kto był odpowiedzialny za umieszczenie jej w jednej z list 100 najlepszych czy też może wartych przeczytania książek świata. No kto?

Na książkę tego autora już się raczej żadną nie skuszę. Być może spodoba się ona tym nastolatkom, które przechodzą właśnie okres buntu, bo właśnie o buncie ona opowiada.

Kilkunastoletni Holden jest co jakiś czas wyrzucany ze szkoły ze względu na złe wyniki w nauce. On sam zaś w ten sposób wyraża swój bunt przeciwko zakłamaniu nauczycieli, podłości i innych tego typu przywar ludzi w jego otoczeniu.

Wiedząc, że niedługo szkoła wyśle list do jego rodziców z informacją o skreśleniu z listy uczniów postanawia powłóczyć się trochę przed spotkaniem z nimi i grożącą mu "burą".

Plan, jak to czasem bywa, nie do końca mu się udaje i wreszcie jego wielkie zamiary pozostają takimi tylko w jego głowie.

Z całego tekstu najbardziej zapamiętałam jeden cytat "klękajcie narody", i to tylko ze względu na to, iż jedna z moich znajomych nagminnie go kiedyś używała ( nie wiem jak obecnie to wygląda ;) ) .

Druga rzecz, która utkwiła mi w głowie to zakończenie książki.

"Wiele osób, a przede wszystkim psychoanalityk, który tutaj urzęduje, zanudza mnie pytaniami, czy będę się pilnie uczył, jak od września wrócę do szkoły. Głupie pytanie, moim zdaniem. Jakim cudem człowiek może wiedzieć, co zrobi, póki nie przyjdzie co do czego . Nie sposób z góry przewidzieć. Myślę, że będę się poważnie uczył, ale na pewno przecież tego nie wiem. Jak Boga kocham, głupie pytanie." Buszujący w zbożu J.D.Salinger str. 223

Kto nie chce - niech nie czyta, zbyt wiele ta książka nie wniesie do Waszego życia. A kto chce - niech przeczyta, być może odkryje w niej to, czego mnie się niestety nie udało.

Moja ocena: 3,5/6

Wrócę po Ciebie Guillaume Musso

2011-02-16T19:10:00.004Z

Wrócę po Ciebie Guillaume Musso, Wydawnictwo Albatros A.Kuryłowicz, z francuskiego przełożyła Joanna Prądzyńska, ISBN 978-83-7659-062-2, 395 str.

Od przeczytania jednej z książek Guillaume Musso stałam się jego fanką. Uwielbiam tego typu literaturę balansującą pomiędzy snem a jawą, próbującą stawiać pytania, na które może i odpowiedź jest czasem banalna, ale pokazana w taki sposób, który już taki banalny nie jest.

Jak zwykle narracja prowadzona jest wielowątkowo, wielonarracyjnie, z różnych punktów widzenia. Jednak porównawszy tego autora, a poprzedniego, który również taką grę z czytelnikiem prowadzi, to jednak porównanie to wypada na znaczną korzyść tego autora.

Gdyż książka ta zapewnia przyjemne kilka wieczorów, bez ciągłego myślenia, czy wszystko dobrze zrozumiałam. :)

Ethan to mężczyzna z klasą, taki, który osiągnął wszystko o czym sobie zamarzył, jednakże po drodze pozostawił za sobą wiele rzeczy i osób, które uważał, że będą mu w zdobyciu swojego marzenia przeszkadzać.

Po latach jednak to, co kiedyś przeszkadzało obecnie staje się jego udręką, jego uczynki z przeszłości mają spory wpływ na jego najbliższą przyszłość, o której on jeszcze nie wie.

I nagle z wpływowego, porywającego tłumy człowieka - za jakiego stara się uchodzić-zmienia się w desperata, który niczym w Dniu Świra przeżywa wciąż na nowo to samo, bez możliwości ucieczki przed końcowym rozwiązaniem.

Czy uda mu się zatrzymać tą dążącą donikąd pętlę wydarzeń, gdzie nikt i nic tak do końca nie jest jednoznaczne? Czy jego karma jest już z góry przesądzona i czy ma sens walka o jej zmianę?

Pomysł na temat książki bardzo ciekawy, zakończenie jednak nieco mnie rozczarowało - dlatego też nieco niższa ocena. Choć jeśli polubiliście którąkolwiek z jego książek ta Was również nie zawiedzie.

Polecam.

Moja ocena: 4.5/6

Absalomie, absalomie William Faulkner

2011-02-07T17:33:00.009Z

Absalomie, absalomie William Faulkner, Państwowy Instytut Wydawniczy, przełożyła Zofia Kierszys, 424 str.

Po książkę sięgnęłam w ramach listy 100 najlepszych książek świata. Wcześniej nie wiedziałam nic o tym autorze, nie znałam nawet tego nazwiska.

Lektura to ciężka, wielowątkowa, wielonarracyjna, z licznymi niedopowiedzeniami, które w trakcie czytania są nawarstwiane.

Przeczytałam - i tak do końca nie wiem, czy wszystko dobrze zrozumiałam z tej fabuły. Przynajmniej tak mi się wydaje, ale aby być pewną, musiałabym sięgnąć do tej książki ponownie, na co chyba obecnie nie mam już ochoty.

Historia ta to opowieść o człowieku, którego czyny i zaniechania doprowadziły do tragedii w rodzinie. Dwoje ludzi zakochuje się w sobie, przy czym oboje nie zdają sobie sprawy z tego ( a przynajmniej nie zdaje sobie z tego sprawy kobieta, co do Charlesa dochodząc do końca książki już nie jestem tego taka pewna, jak byłam na początku), że wiąże ich bliskie pokrewieństwo.

Ojciec Judith i ojciec Charlesa to jedna i ta sama osoba - Thomas Sutpen.

Co doprowadziło do tej sytuacji, ile w tym winy Thomasa, ile Charlesa a ile wiszącego nad tą rodziną od początku fatum - tego dowiecie się już czytając.

Jeżeli szukacie łatwej i przyjemnej lektury - nie sięgajcie po Absalomie, absalomie, gdyż jej zawiła akcja odepchnie Was od niej z samego początku, a przy lepszych wiatrach trochę dalej.

Ale jeżeli chcecie poznać kawałek trochę innej literatury - tej już cięższej, gdzie trzeba myśleć, dopowiadać sobie treść czy też wręcz domyślać się co spowodowało takie, a nie inne zachowanie danej osoby - to w tej znajdziecie coś dla siebie.

Książkę czytałam prawie 3 tygodnie, jak nie dłużej jeszcze i nie dlatego, że treść nie jest ciekawa, jest po prostu "ciężka" i pozostawia czytelnikowi wiele do myślenia.

Moja ocena: 4/6

Magiczne drzewo tajemnica mostu Andrzej Maleszka

2011-01-31T19:12:00.005Z

Magiczne drzewo Tajemnica mostu Andrzej Maleszka, Wydawnictwo Znak, ISBN 978-83-240-1454-5, 262 str.
Książka ta to kontynuacja poprzedniej części serii o Magicznym drzewie, która również "gościła"na moim blogu.
Ta opowiada dalsze perypetie sympatycznego rodzeństwa oraz czerwonego krzesła, które spełnia życzenia, ale nie zawsze w sposób, który można by przewidzieć.
Tym razem jednak po dość gwałtownym zakończeniu zabawy z czerwonym krzesłem- rodzice Tośki, Kuki oraz Filipa życzą sobie, by żadne z nich już nigdy nie mogło wypowiedzieć życzenia, które to krzesło mogłoby spełnić.
I wydawałoby się, że stanie się już normalnym krzesłem w rodzinie, jednak dzieciaki wpadają na świetny pomysł, że ktoś inny mógłby wypowiadać za nich życzenia.
Prowadzi to do niezbyt korzystnej sytuacji, Filip po wypowiedzeniu życzenia przez inną małą osóbkę zakochuje się bez pamięci w dziewczynie, jednak nie tej co by chciała ( i to życzenie wypowiedziała) , a dziewczynie z reklamy żelków.
I jak się okazuje jest to jedno z życzeń, którego tak łatwo nie da się odwołać. Aby je zmienić trzeba znaleźć zaczarowany most, który sprawia, że zapomina się to, co się kocha.
I tak rozpoczyna się ta historia, która na szczęście prowadzi do dobrego finału.
Ta pozycja już nie bawiła mnie tak bardzo jak poprzednia, ale na uwagę zasługuje równie ładne wydanie jak poprzednio, a także ciekawa, choć jednak bardziej dla młodszych ode mnie czytelników historia.
Moja ocena: 4.5/6

Nostalgia z dzieciństwa Ania z Zielonego Wzgórza Lucy Maud Montgomery

2011-01-22T12:27:00.002Z

Ania z Zielonego Wzgórza, Lucy Maud Montgomery, Krajowa Agencja Wydawnicza, tłumacz Rozalia Bernsteinowa, 258 str.

Anię z Zielonego Wzgórza zna prawie każdy. Dla mnie była ona lekturą obowiązkową w szkole podstawowej, prawdopodobnie dalej jest.

Stworzono już wiele jej ekranizacji i ujęła moje serce ta postać już kiedyś, a teraz ponowny powrót do tej książki na nowo odświeżył miłe z nią wspomnienia.

Ania to sierotka przygarnięta przez pomyłkę przez Marylę i Mateusza. Wprawdzie spodziewali się chłopca, ale przez przypadek trafia do nich "postrzelona" dziewczynka, straszna trzpiotka i marzycielka, ale z wielkim sercem i dobrymi chęciami.

Z miejsca zdobywa serce Mateusza, zaś małymi kroczkami Maryli.

Oczywiście jest kontynuacja jej losów, za którą też się wkrótce z chęcią zabiorę.

Polecam małym i dużym dla czystej rozrywki.

To książka, do której można powracać w każdym wieku i nigdy się nie znudzi. :)

Z chęcią widziałabym swoje własne egzemplarze tej i kolejnych części na swojej półce. I powoli sobie uskładam całą serię :D

Moja ocena: 5/6

Tańcz, tańcz, tańcz Haruki Murakami

2011-01-18T18:31:00.003Z

Tańcz, tańcz, tańcz , Haruki Murakami, Warszawskie Wydawnictwo Literackie Muza S.A., ISBN 83-7319-599-8, 529 str. , tłumaczenie Anna Zielińska-Elliott

Po ostatnim zachwycie tym autorem i jego książką "Na południe od granicy, na zachód od słońca" przyszła pora na nieco słabszą wg mnie pozycję, choć trzymającą pewien poziom, ale być może tematyka już nie tak poruszająca jak przy poprzedniej.

Zmęczony trzydziestokilkulatek pracuje na zlecenie biorąc na swój warsztat pisanie różnorakich artykułów na zadany temat. Żyje tylko dla siebie, bez rodziny ani żony i czuje się nieszczęśliwy.

Jednym z jego najszczęśliwszych wspomnień jest jego pobyt w hotelu o nazwie Dolphin, gdzie wspólnie z poznaną dziewczyną wynajmowali pokój. Od pewnego czasu prześladuje go myśl o niej i postanawia być może spotkać się z nią jeszcze raz, a przede wszystkim ją odszukać.

Jego jedynym śladem jest hotel, gdzie się wybiera. Niestety okolica zmieniła się nie do poznania. Hotel to już nie trzeciorzędny hostel, gdzie kiedyś mieszkał, a hotel o najwyższej klasie.

Na miejscu, rozpytując o poprzedniego właściciela, widzi, że ktoś usilnie stara się omijać ten temat. Zaczyna więc własnymi ścieżkami go drążyć, by móc dowiedzieć się czegoś o losach Kiki, jak ją nazywał, bo nawet nie wie jak ta jego znajoma rzeczywiście ma na imię.

I tak ciągną się te perypetie.

Jest również wątek kryminalny, ale jaki - tego nie zdradzę.

Początek książki bardzo mnie wciągnął, tajemnicze zjawiska w hotelu również, do czasu rozwikłania zagadki. Cóż, to już nie było nic ciekawego.

Ogólnie fajna książka do czytania, ale po poprzedniej jego książce oczekiwałam czegoś więcej.

Moja ocena: 4.5/6

ps. w książce pojawia się Człowiek-Owca, ciekawe czy to nawiązanie do jego innej książki Przygoda z owcą?

Od żołędzia do dębu Jim Cathcart

2011-01-14T19:54:00.004Z

Od żołędzia do dębu czyli jak poznać i rozwinąć wrodzone predyspozycje, Jim Cathcart, Wydawnictwo MT Biznes sp. z o.o., ISBN 83-88970-61-5, 277 str.

"Podobnie jak ogromny dąb wyrasta z małego żołędzia, tak i człowiek może osiągnąć ogromny rozwój osobisty, jeśli potrafi odkryć swoje naturalne talenty i najlepsze predyspozycje, a następnie skoncentruje się na ich rozwijaniu. Książka opisuje proces poznawania samego siebie w sposób pouczający, ale zarazem przyjemny (...) " opis z okładki

Tyle - krótko -co ta książka proponuje swojemu czytelnikowi, każdy sposób na swój sposób jest pouczający, więc opis ,jakakolwiek by nie była ta książka, jest dobry.

Co do książki, sama nie wiem.

Z jednej strony czytało się przyjemnie, z drugiej, jak większość tego typu książek dotyczących własnego rozwoju , zawiera wiele uogólnień, w które nie do końca potrafię się wpasować :)

I tak autor proponuje podział na 7 wartości "wrodzonych" czyli na czym nam zależy i dlaczego tego pragniemy, takich jak:

zmysłowość, empatia , bogactwo, moc, estetyka, zaangażowanie i wiedza.

I w którejś z tych 7 powinniśmy się odnaleźć.

"Osobę, dla której ważna jest zmysłowość interesują i pociągają doznania fizyczne: smak, dotyk, zapach (...).

Każdy dla kogo ważna jest empatia , odczuwa potrzebę przebywania z ludźmi, na których mu zależy(...).

Ludzie, w których życiu odgrywa dużą rolę bogactwo, przywiązują wagę do wartości przedmiotów (...).

Dla wszystkich, w których życiu liczy się moc, pierwszorzędne znaczenie mają uznanie, pochwały, specjalne przywileje, zaszczyty, tytuły, prestiż. (...)

Ludzi o wysokim stopniu wrażliwości estetycznej pociągają piękne zachody słońca,(...) pejzaże i architektura. (...)

Ludzie o wysokim stopniu zaangażowania mają zdecydowane poglądy.Przekonania i przynależność są dla nich najważniejsze. (...)

Osoby, dla których liczy się wiedza, uwielbiają się uczyć. Powiadają: "Tak wiele książek, a tak mało czasu". (...) " str. 79-81 tejże książki

Moja ocena książki: 4,5/6

A Wy, którą z tych cech najczęściej widzicie u siebie? A może przeważa u Was jakiś mix?

Czy ktoś pamięta jeszcze Spice Girls? Spice girls jakich nie znacie Rob McGibbon

2011-01-12T19:45:00.006Z

Spice power - Spice Girls jakich nie znacie Rob McGibbon, Wydawnictwo In Rock, ISBN 83-86365-16-1, str. 136

Czasem w bibliotece rzuci się w oko takie oto cudeńko:)

Czy pamiętacie jeszcze ten zespół?

Na listy przebojów weszły szturmem, podobały mi się ich teledyski, zapragnęłam też wiedzieć o czym śpiewają i trochę pilniej przykładałam się do angielskiego, ale tylko w takim zakresie słów jaki był mi potrzebny.

Piątka dziewczyn, każda ze swoim stylem wkroczyły na scenę.

"Ginger Spice" - czyli Geri Halliwell - młoda dama z niezwykłym tupetem

"Posh Spice" - Victoria Adams - elegancka dama

"Scary Spice" - Mel Brown - drapieżna dama

"Baby Spice" - Emma Bunton - słodziutka dama

"Sporty Spice" - Mel Chisholm - wysportowana dama

Książka ta to przybliżenie początków ich kariery i krótkie streszczenie ich sytuacji życiowej przed powstaniem zespołu.

Czytało się miło i przyjemnie, ale myślę, że nie każdy będzie zainteresowany tą tematyką.

Dowiedziałam się kilku ciekawych rzeczy, o których do tej pory nie wiedziałam jak np. o istnieniu wcześniej zespołu pod nazwą Touch. A także o wcześniejszym trochę innym składzie.

Jak widać zagorzałą ich fanką nie byłam, bo takie rzeczy to wtedy powinnam wiedzieć.

W każdym bądź razie polecam zainteresowanym osobom. :)

Moja ocena: 4.5/6

Busz po polsku Ryszard Kapuściński

2011-01-10T19:15:00.002Z

Busz po polsku, Ryszard Kapuściński, Wydawnictwo Czytelnik, ISBN 83-07-00128-5, 122 str.

Busz po polsku to zbiór szesnastu reportaży autorstwa Ryszarda Kapuścińskiego.

Zbiorek tych reportaży ani mnie nie zachwycił, ani też nie zraził.

Część z nich już gdzieś czytałam w innych publikacjach, gdyż wydają mi się bardzo znajome.

W sumie zbiorek krótki i nie za bardzo jest co w nim analizować.

Najbardziej z całego zbioru spodobał mi się reportaż o transporcie zwłok młodego górnika o bardzo wymownym tytule "Sztywny".

Pozostałe nie zapadły mi w pamięć.

Ogólna ocena: 4/6

Wesołe jest życie staruszka...a może jednak nie do końca Lala Jacek Dehnel

2011-01-08T12:45:00.004Z

Lala, Jacek Dehnel, Wydawnictwo WAB, ISBN 83-7414-222-7; 978-83-7414-222-9, 402 str.

Po przeczytaniu tej książki nie wiem od czego najpierw mam zacząć.

Czy może najpierw od przedstawienia postaci występujących w niej, może od biografii autora, a może od własnych związanych z tą książką przeżyć?

Lala to opowieść o życiu - życiu osoby, która kiedyś była tak samo młoda jak każdy, a która obecnie doczekała się wnuków. Osobie żyjącej w okresie wojny i po wojnie zgodnie z własną filozofią życiową, osoby samodzielnej do późnej starości, do której z chęcią lgnęli ludzie.

Lala to historia widziana zarówno z perspektywy babci, jak też i jej wnuka, który spisuje jej wspomnienia, które zaś ona bez przerwy opowiadała lub opowiada.

Koleje losu tytułowej Lali poznajemy od końca, gdzie autor swoimi słowami opisuje teraźniejszą sytuację:

"Już teraz dom w Oliwie wygląda inaczej. A kiedy babcia umrze, a umrze niebawem, i mogę to napisać zupełnie spokojnie, bo po pierwsze wszyscy pogodziliśmy się z tą myślą, a po drugie ona i tak tego nigdy nie przeczyta, bo w ogóle już nie czyta, wszystko się zmieni nie do poznania. " str. 5 Lala Jacek Dehnel

I dalej:

"Kiedy tak siedzi jak stara chińska cesarzowa, niepomna władzy ani powinności, okutana w jakieś pledy i wielkie kamizele, w końcu taka chudziutka, lekka i drobna, trudno ją połączyć z naszą pamięcią, w której nie ma miejsca na wycieranie nosa, pampersy i ciągłe milczenie." tamże str. 5

Przed oczami po przeczytaniu tychże fragmentów pojawił mi się obraz mojej babci, która również do późnych lat starości była osobą samodzielnie radzącą sobie i zawsze jak ją odwiedzałam miała dla mnie wiele serca. Obecnie sytuacja wygląda inaczej, to nią trzeba się opiekować, o nią trzeba się troszczyć. I sama również chudziutka, drobna i malutka nie przypomina już tej babci z moich cudownych wspomnień.

Już nie ma tak jasnego umysłu, ciągle wydaje jej się, że coś jest nie tak, ktoś jej coś zabrał, coś zniknęło, nie pamięta niektórych rzeczy, wymyśla różne niesamowite historie...

Jest to bardzo przykra i trudna sytuacja zwłaszcza dla opiekujących się nią osób, gdy człowiek na starość staje się znowu dzieckiem, ale już nie tym, dla co niektórych rozkosznym bobaskiem, ale dzieckiem, któremu trzeba zmienić pampersa, którego trzeba umyć, któremu trzeba dać jeść, które nie słucha, gdy się go o coś prosi, a na dodatek robi na złość...

Tym bardziej z przyjemnością czytało mi się tą książkę, gdyż autor potrafił oddzielić te dwie swoje babcie, babcię obecną i babcię z jego wspomnień, potrafiąc zachować zdrowy dystans do jej zachowań obecnie.

Żałuję, że ja nie wiem tak dużo o przeszłości swojej babci, ale być może da się to jeszcze naprawić.

Książkę oceniam na 5.5/6 za ujęcie tematu starości, miłość przebijającą się przez kartki tej powieści i niezwykłe ciepło z jakim ukazane są te wspomnienia.

I nie jest dla mnie ważne, że być może co niektóre z tych wspomnień są zmyślone, czy też wymyślone przez Lalę, ważne, że ona w nie wierzyła, iż się wydarzyły.

No to zaczynamy 2011 rok - stosik pierwszy

2011-01-02T20:01:00.004Z

Zebrałam razem książki, które w tym miesiącu mam zamiar przeczytać lub już jestem w trakcie.

Od dołu:

książka Busz po polsku Kapuścińskiego - biblioteczna

Zbrodnia - o współczesnym niewolnictwie - biblioteczna

Cialdini Wywieranie wpływu na ludzi - kiedyś już ją czytałam, jeszcze nie wiem czy ponownie się skuszę - biblioteczna

Odkrywanie wiedzy z danych Larose - już skończona dzisiaj, zastanawiam się czy w ogóle ją umieszczać tu na blogu - raczej wątpię czy ktoś zainteresowany nią będzie :)

Milcząca arka - książka, o której już pisałam w jednym poście

Obudź w sobie olbrzyma - książka z allegro

7 nawyków skutecznego działania - również z allegro

Jacek Dehnel Lala - biblioteczna

Tańcz, tańcz, tańcz Haruki Murakami - równiez biblioteczna

Podwójne życie mojej córki - książka z wymiany :) dzięki

Na półce ciągle stoją

Autobiografia Agathy Christie

Być szkotem Sean Connery

Ciotka Julia i skryba - Mario Vargas Llosa

Ale coś mnie na nie jeszcze nie bierze.

Dodatkowo, żeby sobie uatrakcyjnić moje nieksiążkowe prezenty gwiazdkowe kupiłam sobie 2 książki o robótkach ręcznych:) Może wkrótce i coś z nich wyjdzie ciekawego.

W każdym bądź razie nie mam jakiegoś szczególnego doboru sobie lektury, czasem czytam to, co muszę na studia; czasem czytam coś co trafi z biblioteki na półkę od mojego drugiego domownika, czasem sugeruję się blogami, a czasem i coś sobie kupię :)

Obecnie czas mi zajmuje nowe dla mnie odkrycie komputerowe, a raczej powinnam napisać konsolowe :D Nintendo Wii :) Na razie wrażenia bardzo pozytywne, zastanawiam się tylko czemu te gry takie drogie :{

Mam nadzieję, że miło spędzacie ten weekend tak jak i ja :) pozdrawiam i lecę poszukać ciekawych książek na Waszych blogach. :)

Dziękuję za odwiedziny :)

2010-12-31T21:42:00.003Z

Szczęśliwego Nowego Roku :)

Podsumowań nie będzie.

Zew Cthulhu H.P. Lovecraft

2010-12-31T21:08:00.005Z

Zew Cthulhu, H.P. Lovecraft, Wydawnictwo C & T, ISBN 83-89064-59-6, 295 stron

Lovecraft to autor, o którym sporo słyszałam, ale jakoś nigdy nie miałam nic jego autorstwa w ręku. Od tego zbioru opowiadań myślę, że to się zmieni.

H.P. Lovecraft to pisarz amerykański, a jego twórczość stała się dla wielu innych artystów źródłem inspiracji - zarówno dla świata filmu, jak też mojego hobby - gier komputerowych. Powstała również gra planszowa inspirowana "mitologią Cthulhu" stworzoną przez tego pisarza.

Pomimo obecnego docenienia Lovecrafta przez większość swojego życia borykał się z problemem braku pieniędzy.

Zbiór opowiadań kręci się wokół świata stworzonego w wyobraźni Howarda, gdzie światu zagrażają straszne stworzenia nie z tego świata, a ludzie przeobrażają się w dziwne stworzenia. Kult ten nie dopuszcza do siebie obcych, składa ofiary z ludzi i jest przerażający.

Nastrój grozy z każdego jego opowiadania wprost wyziera z książki, nie wiem w jaki sposób on to robi, ale tak jest.

Jest to świat w swej postaci odrażający, a zarazem fascynujący w swojej brzydocie.

Ciężko mi wyrazić swoje odczucia po tej lekturze, ale chyba warto sięgnąć po którąś z jego książek, choćby po to, by albo polubić jego literaturę, albo stwierdzić, że jednak nas ona nie fascynuje.

Mnie wciągnęło, choć myślę, że mogłoby mocniej.

Moja ocena: 4.5/6

Psychologia a wyzwania dzisiejszej pracy Duane P. Schultz, Sydney Ellen Schultz

2010-12-31T20:30:00.004Z

Psychologia a wyzwania dzisiejszej pracy, Duane P. Schultz, Sydney Ellen Schultz, Wydawnictwo Naukowe PWN, ISBN 83-01-13445-3, 536 str. bez stron o literaturze dodatkowej

Książka to dość szczegółowe kompendium wiedzy na temat organizacji pracy. Są tu poruszone zarówno aspekty psychologiczne, jak też i same fizyczne właściwości optymalnego miejsca pracy.

Ja spodziewałam się po tej książce odrobinę czego innego. Owszem są podawane tu przykłady różnorakich sytuacji związanych z pracą, ale są one dla mnie częściowo oderwane od warunków jakie wg mnie obecnie występują na polskim rynku pracy.

Książka składa się z kilku rozdziałów w tym:

1 część to praktyka psychologii organizacji i pracy zawiera krótki rys historyczny pracy oraz opis technik badawczych tejże dziedziny.

2 część obejmuje rozwój zasobów ludzkich poprzez zasady i techniki selekcji pracowników, aż po rozwój kariery i jej planowanie.

3 część, wg mnie najciekawsza, to psychologia organizacji obejmująca tematykę przywództwa, motywacji, satysfakcji z pracy oraz zaangażowania, jak również kształtowania się organizacji.

4 część to właściwości miejsca pracy - takie jak np. projektowanie biur i miejsc pracy, czas pracy oraz bezpieczeństwo.

5 część krótko o psychologii inżynieryjnej oraz ostatni bardzo ciekawy rozdział o psychologii zachowań konsumenckich.

Książka raczej nie znajdzie uznania u ludzi ceniących sobie łatwą lekturę, ale być może warto się z nią zapoznać, by mieć ogólne pojęcie o procesach i interakcjach zachodzących w firmie.

W końcu każdy w swoim życiu kiedyś zaczyna pracować ;) choć czasem na własny rachunek.

Moja ocena : 4,5/5

Na południe od granicy, na zachód od słońca Haruki Murakami

2010-12-27T11:58:00.003Z

Na południe od granicy, na zachód od słońca. Haruki Murakami, Warszawskie Wydawnictwo Literackie Muza S.A. , ISBN 978-83-7495-282-8, 231 str. dość dużym drukiem

"Wydawało nam się, że wiele wspólnie zbudowaliśmy, ale nie udało nam się osiągnąć ani jednej rzeczy. Byliśmy zbyt szczęśliwi."

Tym oto cytatem książka wita nas na sam początek, gdy spoglądamy na jej okładkę. Pozycję tą poleciła mi moja koleżanka, która bardzo zachwyciła się książką Haruki Murakami.

Pożyczyłam więc na święta do przeczytania.

O Murakami czytałam już na niektórych blogach, zwłaszcza o jego książce "O czym mówię, kiedy mówię o bieganiu", po tej lekturze wiem, że na pewno przeczytam coś jeszcze tego autora.

A o czym jest ta ksiażka o tak intrygującym tytule?

Najłatwiej powiedzieć że o miłości - o tej pierwszej, idealnej i niezrealizowanej, pozostającej jeszcze w kwestii niedomówień, marzeń i niespełnionych fascynacji.

Narracja tej książki przypomina takie "bajanie", akcja toczy się obok swobodnie przechodząc z jednej sytuacji do drugiej. I mimo, że być może nie każdy z was będzie zgadzał się z postępowaniem bohatera, to na pewno będzie ciekaw, co dalej się stanie.

W książce odczuwałam, że autor wiele wątków zapożyczył z własnego życia, myślę, że Wy też to w niej zobaczycie.

Od książki ciężko sie oderwać, ale pozostawia po sobie jakiś nie do końca sprecyzowany niedosyt. Być może wpływ miało na to zakończenie, które mnie rozczarowało.

Pozycja warta uwagi. A jak Wam się będzie podobać oceńcie sami :)

Moja ocena: 5/6

Zdrowych i spokojnych Świąt :)

2010-12-24T20:04:00.003Z

zdjęcie pochodzi z http://www.ekartki.pl/

Ponieważ Cię kocham Guillaume Musso

2010-12-22T19:17:00.005Z

Ponieważ Cię kocham, Guillaume Musso, Wydawnictwo Albatros, ISBN 978-83-7359-850-8, 298 str.

"Zanim państwo zabiorą się do lektury, chcę poprosić o dyskrecję: proszę nie zdradzać zakończenia książki przyjaciołom!" - takie oto słowa powitały mnie na początku tej książki. I do słów autora się przychylę, bo zakończenie jest bardzo zaskakujące.

Mark i Nicole to szczęśliwa parka z równie szczęśliwym dzieckiem - Laylą. Ona to znakomita skrzypaczka, a on to szanowany psycholog, który radzi sobie z łatwością z ludźmi, którym usiłuje pomóc.

Ich szczęście burzy zaginięcie Layli - przez nieuwagę opiekunki do dzieci Layla gubi się w centrum handlowym w Los Angeles. Pomimo poszukiwań, a także apeli o ewentualny okup, którzy rodzice skłonni są zapłacić za jej odnalezienie, nie ma żadnej wiadomości na temat dziewczynki.

Mark nie potrafiąc poradzić sobie z tą tragedią odchodzi od żony i znika. Ona zaś po porzuceniu jej przez męża i stracie córeczki rzuca się w wir pracy, by móc zapomnieć o swoim nieszczęściu i bólu.

Dokładnie 5 lat później drogi Nicole i Marka ponownie się krzyżują.

Pewnego dnia Nicole, wracając nocą z przyjęcia ze swoim przyjacielem, natyka się na bandytę z nożem, który atakuje ich i żąda pieniędzy. Właśnie wtedy pomaga im mężczyzna z psem.

Nicole rozpoznaje w nim ze zdumieniem Marka, który okazuje się, że spędza swoje życie na ulicy jako bezdomny włóczęga.

Dzięki pomocy dawnego przyjaciela Marka oraz jego żony, Mark zostaje zakwaterowany u niej na jedną noc. Po kąpieli i ciepłym posiłku zaczyna powoli przypominać mężczyznę, za którego wyszła za mąż, choć jego stan zdrowia pozostawia wiele do życzenia.

Mniej więcej w tym samym czasie otrzymują oni informację, że ktoś odnalazł dziewczynkę pasującą rysopisem do ich zaginionej córki - oboje rozpoznają w niej Laylę.

Co działo się z nią przez tyle czasu oraz dlaczego Layla nic nie mówi? Czy przeżyła jakiś wstrząs, czy ktoś zrobił jej coś złego?

Mark wie, że będzie potrafił przezwyciężyć wszystkie trudności, byleby tylko jego córka była szczęśliwa i dzięki swym umiejętnościom dowie się co działo się z nią przez te lata.

Jego żona jednak zamiast cieszyć się razem z nim odnalezioną córeczką niespodziewanie znika, pozostawiając za sobą krótką i lakoniczną wiadomość.

Markowi nagle wszystko zaczyna wydawać się podejrzane, czy jego żona, a matka Layli była zamieszana w porwanie córeczki? A jeśli tak, to dlaczego? Co działo się przez te 5 lat i czy Nicole widywała Laylę?

Jest to już kolejna przeczytana przeze mnie książka tego autora i na razie każda jego książka jest na równie wysokim poziomie co poprzednie.

Ta szczególnie spodobała mi się dzięki zakończeniu.

Już nie mogę doczekać się kolejnych :)

Moja ocena: 5,5/6

Potem Guillaume Musso

2010-12-21T19:10:00.004Z

Potem, Guillaume Musso, Wydawnictwo Albatros, ISBN-13: 978-83-7359-219-3, 304 str.

Wzięty adwokat o bardzo dobrej reputacji boryka się z problemem rozbitej rodziny, na dodatek z jego winy. Mimo łączącego go głębokiego uczucia z Mallory - jego żoną i córeczką Bonnie zaprzepaścił całe to swoje szczęście na rzecz pracy i sukcesu.

Sytuacja pomiędzy nim a jego byłą żoną jest ciągle napięta i pomimo wysiłku z obu stron, by dziecko nie było pokrzywdzone przez ich emocje, udaje im się to z różnym skutkiem.

Pewnego dnia w życie Nathana wkrada się lekarz Garrett Goodrich. Umawia się on z Nathanem w jego biurze powołując się na ich wspólnego znajomego, by poradzić się go w pewnej sprawie.

Dochodzi do ich spotkania, Nathan jednak spodziewał się innego rozwoju tej rozmowy. Bierze Garretta za niespełna rozumu, bo czyż można traktować kogoś poważnie kto wchodzi i sugeruje, że nie zostało nam już wiele życia tak po prostu patrząc na człowieka?

Nathan od tej pory nie może zaznać spokoju, sprawdza dokładnie dane doktora, które o dziwo okazują się być prawdziwe. Od tej pory Garrett wkracza w jego życie i krok po kroku przekonuje Nathana, że mimo, iż sytuacja ta jest wysoce nieprawdopodobna to jest ona możliwa.

Nathan czując oddech śmierci na karku stara się nadrobić stracony czas z rodziną wierząc, że nie jest jeszcze za późno.
W jego sytuacji nie pomaga fakt, że ma kiepskie relacje z byłymi teściami, zaś jego żona spotyka się już z innym mężczyzną.

Z pozoru wszystko już wiemy i historia zdaje się zmierzać do smutnego finału, jednak czy aby na pewno wszystkie karty zostały prze autora odkryte?
Przekonajcie się sami. :)

Książka posiada ten cudowny klimat, który potrafi wywołać tylko Musso. Opowiedziana płynnie historia wciąga niesamowicie, aż ciężko oderwać się od każdej jego książki. I ciągle tylko myślę sobie - a jeszcze 15 minut i idę spać, a robi się z tego czytania kilka godzin.

Gdyby tylko takie książki były na świecie, to żyłabym jak w raju. :) Serdecznie polecam!

Moja ocena : 5/6

Post o niczym :)

2010-12-20T17:51:00.003Z

Dzisiaj mając czas wolny od pracy i od wszystkiego wokół poczytałam sobie trochę, posprzątałam ( tu już znacznie mniej) , poszydełkowałam i o dziwo jak na mnie ciasto upiekłam :)

Więc tak wirtualnie zapraszam na szybkie ciacho z jabłkami.
Zjadłam dwa kawałki i mogę powiedzieć, że smaczne.

Post całkowicie nie o książkach :)

2010-12-19T16:42:00.007Z

Poza czytaniem jedną z moich pasji są gry komputerowe.

Chciałabym zachęcić Was do ciekawej inicjatywy, o której właśnie przeczytałam z jednego z moich ulubionych portali o przygodówkach.

Już może nie udzielam się tak bardzo jak kiedyś tam, ale mimo wszystko dość często dalej zaglądam.

Denerwują Was ceny gier komputerowych, sądzicie, że nie macie na nie wpływu?

Otóż ta inicjatywa zmienia ten punkt widzenia.

Za kilka gier płacisz tyle, ile uważasz za słuszne i wspierasz dodatkowo tą akcję.

Za wszystko można zapłacić np. paypalem.

Zachętą niech będzie świetnie zrobiona gra Machinarium, którą dostaniemy w paczce :) ( średnia cena na allegro ok. 30 -40 zł) .

http://www.humblebundle.com/

Bóg jest moim kumplem Cyril Massarotto

2010-12-15T19:32:00.008Z

Bóg jest moim kumplem, Cyril Massarotto, ISBN 978-83-7659-159-9, Wydawnictwo Albatros A.Kuryłowicz, 256 str. ( dużym drukiem)
Skusiłam się na tą książkę dzięki opisowi, który brzmiał:
"Inteligentna, pełna humoru parabola na temat sensu życia i śmierci z zaskakującym finałem, przyrównywana do twórczości Erica-Emmanuela Schmitta. Bawi i wzrusza."
I wszystko byłoby ok, gdyby nie to porównywanie do Schmitta. Na nieszczęście tego autora zapoznałam się z kilkoma już dziełami Schmitta ( np. przepiękną książeczką Oskar i Pani Róża) i choćby nie wiem co - nie mogę znaleźć tychże podobieństw, które ktoś piszący ten opis znalazł.
Ale po kolei.
Cyril Massaroto to francuski piosenkarz i powieściopisarz, z zawodu nauczyciel. Występuje z zespołem Saint-Louis i sam pisze teksty do swoich piosenek. W 2008 roku zadebiutował powieścią Bóg jest moim kumplem. (informacja z okładki)
Początek książki wydał mi się niezbyt dla mnie przyjazny. Oto nagle pewien trzydziestolatek poznaje Boga, który za pomocą efektownego błysku pojawia się i z nim rozmawia.
Jednak , jak na Boga nie przystało, jest to Bóg na poziomie kumpla z podwórka - rozpoczynając od języka rozmowy pomiędzy nimi - poprzez wulgarne teksty ( i wcale nie mam na myśli tu przekleństw) - a skończywszy na dziwaczności tych rozmów.
Cytuję:
" - A priori to znaczy, że wiesz o nas wszystko.
- Brawo! Poznałeś Zasadę Pierwszą.
- Genialnie! Co wygrałem?
- Mogę wydłużyć twój penis o parę centymetrów, chcesz? No, zgódź się, to by mu się przydało...
- Jak to możliwe, żebyś był taki wulgarny!? (...) " str. 11 książki
Zaczynałam się po tym tekście zastanawiać, czy ja aby na pewno chcę dalej to czytać. Ale poczytałam jeszcze dalej i zrobiło się tak jakoś normalniej i bardziej zachęcająco.
Nasz trzydziestolatek bez imienia pracuje w sex shopie. Pewnego dnia poznaje Alice, która przez jakiś czas zastępuje go na stanowisku. Oboje, dzięki pomocy boskiej siły, zakochują się w sobie i zaczynają planować wspólne życie. Wkrótce rodzi im się syn - Leo, którego oboje bardzo mocno kochają i stanowią prawie idealną rodzinę.
Gdy wszystko w życiu tego mężczyzny wydaje się już mieć swój ład i osiągnęło ideał - przewrotnie wszystko wali się w gruzy, choć Bóg obiecał, że będzie całkiem inaczej.
Książkę można przeczytać jak ktoś ma ochotę, ale jednak są ciekawsi autorzy i ciekawsze lektury.
Książka udostępniona przez Wydawnictwo Albatros.
Moja ocena: 4/6

Luźna notka o spotkaniu w BŚ z Hołownią :)

2010-12-12T17:27:00.005Z

Planowałam, że się wybiorę na to spotkanie.

Ale w ciągu dnia zaczęłam się zastanawiać czy aby na pewno mi się chce.

W końcu jednak zwyciężyłam lenistwo i się wybrałam. Było mnóstwo ludzi, można było kupić nową książkę pana Hołowni, a także jego poprzednią Kościół dla średniozaawansowanych.

Pierwsze wrażenie bardzo pozytywne :) Młody facet, który ma do siebie dystans.

Większość czasu zabrała rozmowa pomiędzy panem Szymonem a osobą prowadzącą z nim wywiad ( nazwiska tej pani niestety nie zapamiętałam). Pytań z publiczności nie było dużo, bo i czasu niewiele zostało, a i zadanie pytania w takim tłumie wymaga też odwagi.

Głównym tematem była pod koniec aborcja i stanowisko Kościoła wobec niej, a także in vitro. Dyskusja niezbyt mi się spodobała - zwłaszcza w przypadku in vitro - ale w końcu ile osób tyle opinii.

Nie zabrałam niestety aparatu, zdjęcia robiłam komórką. Wyszły średnie.

Chciałam sobie zrobić zdjęcie z autorem, ale widząc taką kolejkę jaka się ustawiła do podpisu - zrezygnowałam. Szkoda, ale może będzie inna okazja na to. :o)

Jeszcze tak z obserwacji, było bardzo dużo młodych ludzi, zwróciłam też uwagę na jedną z Pań, która chyba pisząc artykuł cały czas notowała wszystko co było mówione.

Podziwiam.

Świetnie, że takie inicjatywy się pojawiają niedaleko ode mnie i nie muszę brać dnia wolnego, żeby coś ciekawego zobaczyć, czy też posłuchać.

Więcej zdjęć można zobaczyć na stronie BŚ o tutaj

Paradoks czasu Philip Zimbardo, John Boyd

2010-12-12T16:04:00.004Z

Paradoks czasu, Philip Zimbardo, John Boyd, Wydawnictwo Naukowe PWN, ISBN 978-83-01-15978-8 264 str. bez podziękowań i indeksu ( w trakcie czytania po każdym rozdziale znajdują się przypisy)

Książka Paradoks czasu niezbyt przypadła mi niestety do gustu. Owszem zdarzają się fragmenty, które z wielkim zainteresowaniem czytałam, ale też dużo fragmentów, gdzie tylko czekałam kiedy zacznie się coś ciekawszego.

A o czym to książka?

Jest to książka o człowieku i postrzeganiu przez niego czasu. Sami o tym nie wiedząc, mamy różne postawy dotyczące naszego czasu. Od postawy zanurzonej w przeszłości, poprzez hedonistyczne cieszenie się życiem, aż po planowanie przyszłości.

Każdy z nas jest splotem tych 3 z przewagą któregoś, co nie zawsze jest dla nas dobrą postawą. Jest to literatura mająca pomóc w rozwoju własnej samoświadomości i poczuciu celu i sensu w życiu.

A dlaczego ta książka została napisana przez jej autorów - możecie przeczytać z tego jej fragmentu:

" Czas upływa tak samo, niezależnie od tego, czy pijesz w samotności, czy też jesteś przywódcą narodów. Czas ma znaczenie dla ciebie i ostatecznie jest jedyną rzeczą, która ma jakieś znaczenie. Czas jest wszystkim, co masz. Możesz równie dobrze spędzić go na poszukiwaniu szczęścia i celu- cokolwiek by one dla Ciebie nie znaczyły. (...) Uznamy się za dobrych gospodarzy czasu spędzonego przez Ciebie na czytaniu tej książki, jeśli udało nam się w jakikolwiek sposób zainteresować cię do odzyskania dnia wczorajszego, cieszenia się dniem dzisiejszym i władania dniem jutrzejszym" (1)

Cytaty, które zwróciły moją uwagę z tej książki.

"Czas trwa wystarczająco długo dla każdego, kto chce z niego skorzystać" Leonardo da Vinci

"Czas, którego marnotrawienie sprawia ci przyjemność, nie jest czasem zmarnowanym" Bertrand Russell

Moja ocena: 4/6

1 fragment ze str. 264 Paradoks czasu

A co po śmierci.... Gdzie indziej Gabrielle Zevin

2010-12-12T15:44:00.007Z

Gdzie indziej, Gabrielle Zevin, Wydawnictwo Initium, ISBN 978-83-62577-03-3, 247 str + krótki dodatek z fragmentem książki Światła pochylenie

Gdzie indziej to opowieść o miejscu, gdzie trafiamy po śmierci. To kontynuacja naszego życia, ale w przeciwnym kierunku - tam młodniejemy, by ponownie móc wrócić na Ziemię.

To nieustanne koło życia, gdzie wszystko zaczyna się od początku, a Boga niestety nie dane jest nam ujrzeć.

Czytając opinie innych blogowiczek ( niestety nie czytałam opinii blogerów :) być może ich taka literatura nie interesuje) powoli wyrabiałam sobie opinię już przed jej przeczytaniem.

Liz ginie w wypadku, jednakże nie zdaje sobie początkowo z tego sprawy. Wydaje jej się, że dalej żyje, a to co jej się obecnie przydarza to tylko sen, z którego stara się obudzić, a co jej się nie udaje.

W świecie ludzkim pozostawia smutnych swoich rodziców, brata, a przede wszystkim swojego pieska - Lucy, który z nostalgią wspomina swoją panią.

Historia płynnie się toczy, Liz trafia w miejsce nazywane Gdzie indziej i tam na nowo układa sobie to przedziwne życie. Wspomina też, ile rzeczy nie dane jej było poznać tam na dole.

Początkowo pragnie zemsty na osobie, która spowodowała jej śmierć, jednak w końcu przebacza swojemu zabójcy.

Książka ta to świetne czytadło, ale bez oczekiwań na coś więcej. Czyta się miło, szybko i przyjemnie - w sam raz na relaksujący wieczór przy gorącym kubku z czekoladą i ciasteczkami.

Moja ocena: 5/6

Książka otrzymana od Wydawnictwa Initium.

Panika na poziomie 4 Richard Preston

2010-12-06T18:41:00.003Z

Panika na poziomie 4, Richard Preston, ISBN 978-83-7659-249-7, Wydawnictwo Albatros Andrzej Kuryłowicz, 309 str.

Uwielbiam takie pozycje z pogranicza nauki napisane dla każdego. Lubię także thrillery medyczne, zwłaszcza, jeżeli autor wie o czym pisze, a najlepiej ma wykształcenie medyczne tak jak np. Robin Cook.

Do grona tych pozycji, które lubię - zaliczam też zbiór Panika na poziomie 4. Został on napisany przez Richarda Prestona - amerykańskiego dziennikarza i pisarza specjalizującego się w tematyce popularnonaukowej, który publikował swoje prace o tej tematyce na łamach "The New Yorker".

(Gazeta ta prześladuje mnie od czasu przeczytania Filipa :) ciekawe gdzie jeszcze się na nią natknę. )

W myśl sentencji "Rzeczywistość potrafi być bardziej przerażająca i zaskakująca niż fikcja..." autor zaprasza nas ze sobą m.in. do zwiedzenia laboratorium, gdzie bada się wirus Ebola i podejmuje najwyższe środki ostrożności, aby nie wydostał się poza laboratorium.

Razem podglądamy wyścig matematyków w odkryciu, czym naprawdę jest liczba pi, a także wyścig naukowców w fascynującym także i dzisiaj poznaniu działania ludzkiego genomu ( DNA), które to albo pomoże ludzkości, albo też w mojej pesymistycznej wersji spowoduje podział na gorszych i lepszych ludzi ( oby nie :) ).

Poznamy również chorobę nazwaną zespołem Lescha-Nyhana, o której po raz pierwszy usłyszałam w tej książce, a która polega na autokanibaliźmie, o ile takie słowo istnieje w języku polskim, być może bardziej adekwatnym byłoby samookaleczanie.

Od szkoły średniej bardzo zaciekawiła mnie genetyka. Sądząc po okładce ( wiem podobno nie powinno się sądzić po okładce ) spodziewałam się, że większą część treści zajmie genetyka i wirusy, a nie superkomputer wybitnych naukowców pochodzenia rosyjskiego i sławna liczba π.

Najbardziej ciekawym dla mnie fragmentem był opis walki o pierwszeństwo w odkryciu ludzkiego DNA pomiędzy dwoma instytucjami w USA - jedną inicjatywą prywatną i drugą publiczną finansowaną za pieniądze podatników. Jest to ciekawe spojrzenie na wykorzystanie publicznych pieniędzy i założeń, które miały być w ich ramach osiągnięte.

Mniej udanym fragmentem byli dla mnie bracia Chudnovscy, choć sami wydają mi się fascynującymi osobowościami , to jednak ich praca nad π już mniej.

Pomimo tego mankamentu czytało mi się bardzo dobrze i pierwsze spotkanie z tym autorem uważam za udane. Zastanawiam się, co by tu jeszcze tego autora przeczytać. :)

Dziękuję za udostępnienie książki wydawnictwu Albatros Andrzej Kuryłowicz.

Moja ocena: 4,5/6

Filip Leopold Tyrmand

2010-12-04T15:27:00.006Z

Filip, Leopold Tyrmand, ISBN 978-83-61297-14-7, Wydawnictwo MG, 471 str. seria Biblioteka wykształciucha
Książkę otrzymałam na własne życzenie ( po przeczytaniu wstępnego jej opisu w sieci) z portalu nakanapie.pl
Pierwszy raz przeczytawszy opis tej książki liczyłam na bardzo ciekawą lekturę opartą na wspomnieniach Leopolda Tyrmanda i z licznymi wątkami zaczerpniętymi z jego życia.
Opis brzmiał tak:
"Losy młodego Polaka, którego wojenne drogi wiodą do Frankfurtu nad Menem, gdzie pracuje w jednym z hoteli jako kelner, w grupie młodzieży pochodzącej z krajów okupowanych przez Niemcy. W tym wrogim świecie odnajduje całkiem niespodziewanych sojuszników. Są nimi wszyscy, których dosięgła wspólna wojenna mitologia. Także młodzi Niemcy. Jak większość prozy Tyrmanda i ta książka oparta jest na elementach biograficznych. Jest to opis losów człowieka nieprzeciętnego, którego młodość została naznaczona przez okupację, politykę i emigrację. I jak zawsze jest to proza pisana wbrew ustalonym regułom, przedstawiająca obraz wojny nie do przyjęcia przez władze PRL. A czy do przyjęcia dzisiaj? "
Leopold Tyrmand to polski pisarz i prozaista. Urodził się w 1920 roku w Warszawie , zmarł w wieku 65 lat na atak serca na Florydzie.
Przez rok studiował we Francji na Wydziale Architektury. Po wybuchu wojny i aresztowaniu przez NKWD, a następnie ucieczce Tyrmand zdobywa dokumenty na nazwisko obywatela francuskiego i zgłasza się dobrowolnie na roboty do Niemiec, gdzie w III Rzeszy pracuje m.in. jako kelner.
Po wojnie Leopold Tyrmand wraca do Warszawy i zaczyna publikować - najpierw jako dziennikarz, a potem jako autor m.in. książki Zły - do czasu gdy cenzura nie pozwala wydać niektórych jego książek. W 1965 roku emigruje do Stanów Zjednoczonych, gdzie rozpoczyna współpracę z tygodnikiem The New Yorker.
Jego najbardziej znane dzieła to książka Zły oraz Dzienniki 1954 ( wydane po raz pierwszy prawie 30 lat później).
Tytułowy Filip to Polak udający Francuza i żyjący jako dobrowolny pracownik w Niemczech w okresie wojny. Razem z pozostałymi cudzoziemcami pracuje w "Park-Hotelu" jako kelner.
Głównym zajęciem młodych kelnerów - poza normalną pracą przy obsłudze gości -jest okradanie Niemców na kartki żywnościowe jako przejaw ich buntu wobec sytuacji, w której się znaleźli i z której to nie ma ucieczki. W tych czasach dla nich nie istnieje słowo miłość - dla tych młodych mężczyzn istnieje tylko słowo seks.
Każdy dzień to kolejna okazja do utarcia nosa Niemcom , a to na zabraniu większej ilości niż się powinno kartek, a to za naplucie kierownikowi Hotelu do kawy, a to za kradzież alkoholu, tak by nikt nie zauważył.
W tą codzienną egzystencję Filipa wkrada się jednak Hella - młoda i ładna Niemka. Filip pomimo całego swego cynizmu i życiowego sprytu pozostaje nią zauroczony. Przychodzi i na niego czas na rozważania czy aby na pewno podczas wojny nie ma takiej możliwości, by mogła narodzić się miłość.
Proza "Filip" nie jest łatwym w odbiorze kawałkiem literatury. Dla mnie również takim nie była.
Poza tym, jak na te swoje kilkaset stron, czyta się ją powoli przez dość długie opisy niektórych miejsc i sytuacji, a także rozbudowane przemyślenia i monologi wewnętrzne Filipa.
Nie jest to proza dla każdego czytelnika i nie każdy będzie nią usatysfakcjonowany.
Książka przeznaczona dla tych ciekawych życia podczas wojny na terenie Niemiec oraz miłośników literatury Leopolda Tyrmanda.
Moja ocena: 4/6
ps. Bardzo źle kojarzy mi się nazwa serii Biblioteka wykształciucha, a co Wy o tej nazwie sądzicie?
dopisek późniejszy: coś mi się przypomniało :)
ps.1. I jeszcze coś - z całej książki do tej pory utkwiło mi jedno sformułowanie : tęsknoty te gangrenowały duszę - no takiego połączenia słów to jeszcze nie widziałam. Jak również słówka "fudbolistów". No ja wiem, że są zapożyczenia z języków obcych, ale bez przesady :[

Wyprawy na koniec świata praca zbiorowa

2010-12-03T20:18:00.005Z

Wyprawy na koniec świata praca zbiorowa, pomysł i opracowanie tekstów Beata Pawlikowska, ISBN 83-89019-65-5, Wydawnictwo G+ J RBA, 341 str. w tym mnóstwo pięknych zdjęć

Książka ta została wydana wspólnie z National Geographic, a do jej napisania zaproszono kilkunastu polskich podróżników. Pierwszy tom serii to książka o tytule "Za horyzontem" , a ta pozycja to z kolei drugi tom.

Po krótkim wstępie rozpoczynamy naszą podróż przez wiele kontynentów.

Pierwszym podróżnikiem dzielącym się z nami wrażeniami jest Piotr Chmieliński - zapalony kajakarz i podróżnik, o którym więcej możecie poczytać np. tu.

Jego krańcem świata staje się przeprawa przez Otchłań Acobamba czyli spływ kajakami po rzekach Ameryki Południowej.

Kolejnym podróżnikiem jest Ryszard Czajkowski z opowiadaniem Kiwija - dwujęzyczna wioska.

Następną wersję końca świata przedstawia nam Anna Czerwińska - jest to wspinaczka na Mount Everest. Opowieść była bardzo krótka niestety.

Swoje opisy podróży przedstawili również Arkady Radosław Fiedler - Dolina Vilcabamby, Marek Fiedler Sacsahuaman - koniec świata Inków, Krzysztof Hejke Mongolia, Maciej Kuczyński Pan końca świata, Iwa Momatiuk Lato w paszczy rekina, Beata Pawlikowska - Moje końce świata, Andrzej Piętowski - Dymy spowiły Ukajali, Stanisław Szwarc-Bronikowski Wyprawy w cztery świata strony, Marek Tomalik - Wyprawa drogą, której nie ma, Monika Witkowska Z buszu do Polski.

Największe wrażenie wywarła na mnie opowieść Marka Tomalika o wyprawie po bezdrożach Australii. Wciągający język, piękne zdjęcia i przygoda, która wg mnie jest najbardziej wyrazista w całym tym zbiorze.

Głównym celem tej wyprawy była podróż przez trudno dostępne szlaki dawnego przepędu bydła zwane Canning Stock Route. I choć zastanawiam się na co to komu :) to skoro ich to pasjonowało - niech żyją pasją.

Najkrótszym opowiadaniem jest Dolina Vilcabamby pana Arkady Fiedlera - zawiera aż 1 zdjęcie owocu papai i liczy tylko 4 strony + krótka notka biograficzna.

Najbardziej niespotykaną wyprawą wg mnie może poszczycić się pani Iwa Momatiuk pisząca o podróży po północnej Kanadzie i życiu Eskimosów. Pani Iwa wybrała się w tą podróż razem z niemal dwuletnią córeczką oraz swoim mężem przygotowując materiały do książki Dzikie ziemie Kanady, z którą będę się chciała zapoznać w miarę moich możliwości, choć nigdzie nie mogę czegoś takiego znaleźć :) poza informacją właśnie w tym opowiadaniu.

Najpiękniejsze wg mnie zdjęcia pochodzą z opowiadania Wyprawa drogą, której nie ma Marka Tomalika.

Największa różnorodność miejsc pobytu występuje zaś wg mnie w opowiadaniu Moniki Witkowskiej Z buszu do Polski.

Większość przygód czytałam z zapartym tchem, część na dłużej nie zagościło w mojej świadomości i szybko przebrnęłam przez tekst nie zatrzymując się na dłużej przy ich opisie.

Ogólna ocena: 4,5/6

Ludzie na walizkach Szymon Hołownia

2010-11-28T16:22:00.005Z

Ludzie na walizkach, Szymon Hołownia, ISBN 978-83-240-1047-9, Wydawnictwo Znak, 148 str. + nota od wydawcy

Książka ta, zgodnie z treścią noty od wydawcy, to zbiór wywiadów zamieszczonych po części w Rzeczpospolitej, a po części w Newsweek Polska.

Z całego zbioru najbardziej spodobał mi się wywiad przeprowadzony przez Szymona Hołownię z dr Kazimierzem Szałatą pod tytułem Pamięta Pan Hioba. Tak na marginesie otrzymał on nagrodę Grand Press 2007 jako wywiad roku.

Rozmowa ta to opowieść o Ani - córce Pana Kazimierza i zmaganiach całej rodziny z jej chorobą - rdzeniowym zanikiem mięśni. Bardzo mnie wzruszył.

Drugim wywiadem, który również chciałabym jakoś wyróżnić był Czerwony, żółty, czarny czyli rozmowa z Ignacym Baumbergiem - anstezjologiem i koordynatorem ratownictwa medycznego.

Wspomniane kolory w tytule wskazują, którą osobę ratować jako pierwszą w przypadku masowego wypadku, a której pomoc już w żaden sposób nie pomoże.

Ciężko się czyta o takich ludzkich nieszczęściach, ale w każdym tym wywiadzie ciągle tli się nadzieja na lepsze jutro.

Oprócz tych przeze mnie wymienionych pozostałe to:

-Mam czekać na cud?,

-Mądrość bólu,

-Ludzie wierzą ja czekam,

-Życie dłuższe niż tydzień,

-Szczyt za mgłą,

-Człowiek umiera dwa razy,

-Do granic możliwości.

Wszystkie te wywiady to małe perełki wrażliwości człowieka na ludzkie nieszczęście.

Warto przeczytać.

Moja ocena: 5/6

Blondynka Tao Rajd samochodami przez dżunglę w Malezji Beata Pawlikowska

2010-11-27T20:31:00.003Z

Blondynka Tao Rajd samochodami przez dżunglę w Malezji, Beata Pawlikowska, ISBN 83-60006-20-02, 238 str.

Lubię książki Beaty Pawlikowskiej - lubię jej język, dobór słów, poczucie humoru i przygody, które przedstawia w swojej twórczości. Tu jednak troszkę czuję się zawiedziona.

To ta sama autorka, ten sam wciągający język, to samo poczucie humoru, ale chyba przygoda jak dla mnie już nie tak samo ciekawa.

Pani Beata zabiera nas w podróż do Malezji, gdzie obiecuje, że będziemy świadkami rajdu Rainforest Challenge. Tylna okładka książki ze swoim opisem wiele oferuje, jednak zawartość nie do końca zgodna jest z tą jej wizytówką.

Owszem mamy rajd, ale drużyna polska ciągle jest jakby poza fabułą książki i jak tylko pojawia się tak szybko znika w kolejnym etapie rajdu.

Rzekomy szpieg chiński okazuje się chyba zwykłym nieporozumieniem, pijawki za to jak najbardziej się zgadzają. :)

Książka jest ciekawa, czyta się z przyjemnością, ale jednak są inne pozycje tejże autorki, które bardziej przypadły mi do gustu.

Nie podobało mi się w tej książce powtórzenie identycznego opisu na początku i w środku książki pewnej sytuacji, przez moment myślałam, że mam jakieś deja vu albo że jest to jakiś błąd drukarski. Przeglądnęłam ją od początku do końca szukając tego samego fragmentu - no i znalazłam. W trochę innej sytuacji i miejscu.

Nie wiem czy zabrakło pomysłu na ten opis, czy był to celowy zabieg - ale poczułam się oszukana w tymże miejscu...

Jak dla mnie jest to najsłabsza chyba przeczytana przeze mnie książka tej Pani, ale mimo, że najsłabsza nie znaczy, że zła - gdyż trzyma równie dobry poziom co pozostałe. Dlatego też taka a nie inna ocena.

Moja ocena: 4,5/6

ps. Okładka z pawiem wyszła piękna, tylko nie widzę związku z całą tą wyprawą.

Kościół dla laika czyli Kościół dla średniozaawansowanych Szymon Hołownia

2010-11-24T18:53:00.003Z

Kościół dla średniozaawansowanych, Szymon Hołownia, ISBN 978-83-240-1291-6, 209 str tekstu do czytania + przypisy dodatkowo

Już od dawna miałam ochotę na tą książkę, nawet przyglądałam się jej oraz jeszcze jednej książce tego Pana na półce w jednym z hipermarketów, ale jednak kupiłam coś innego.

W końcu doczekałam się i wreszcie mam w swoich rączkach, a także kolejną Ludzie na walizkach, którą już zaczęłam podczytywać.

Tak jak pisałam wcześniej, ciężko mi scharakteryzować o czym konkretnie jest ta książka i dla kogo jest szczególnie przeznaczona.

Z jednej strony to takie podstawowe pojęcia kościelne w pigułce, z drugiej strony to luźne czasami refleksje Szymona Hołowni na temat kościoła, a z trzeciej strony to takie mrugnięcie okiem do czytelnika, że kościół to nie tylko grupa "moherowych beretów".

Czytało się szybko i bardzo dobrze. Nie wiem czemu, ale pan Szymon wzbudza we mnie raczej pozytywne odczucia m.in poprzez sposób jego wypowiedzi publicznych czy też podejścia do samego siebie.

Nie wiem, może go przeceniam jako autora, ale mnie sie to pierwsze spotkanie z jego literaturą podobało.

Ostatnio obejrzałam sobie również jego wizytę u Kuby Wojewódzkiego i trochę się pośmiałam :)

I dowiedziałam się, że niedługo będzie też w Katowicach sam autor.

Zapraszam więc na spotkanie z Szymonem Hołownią, które będzie miało miejsce w Bibliotece Śląskiej 10 grudnia o godzinie 17:00 w auli o wdzięcznej nazwie Benedyktynka - więcej info tu

Na razie mam zamiar się wybrać, ale czas pokaże czy aby na pewno.

A ocena całościowa tej książki to 5/6 czyli miło i przyjemnie

ps. Bardzo spodobała mi się ta okładka ;)

Dylematy książkowe

2010-11-23T19:59:00.004Z

Z biblioteki czeka ostatnio moja ulubiona autorka Beata Pawlikowska ze swoją książką: Blondynka Tao oraz zbiór opowiadań o podróżach Wyprawy na koniec świata wg jej pomysłu.

Zanurzyłam się też w literaturę do pracy dyplomowej : Larose Odkrywanie wiedzy z danych i jak nic nie wiedziałam, tak teraz mam jeszcze większy mętlik o czym ja to mam pisać....eeee....

Jestem w trakcie czytania też książki Hołowni Kościół dla średniozaawansowanych, którą to już od jakiegoś czasu miałam w planach.

I mimo, że nie jestem osobą o głębokiej wierze, książka mi się podoba i podejście Pana Szymona do religii przemawia do mnie całkiem sensownie :)

Pewnie niedługo poczytam i inne pozycje tego człowieczka, który jakoś znalazł się w programie Mam talent razem z drugim współprowadzącym - Marcinem Prokopem.

Nawet z niektórych fragmentów jego książki śmieję się od ucha do ucha. Mam nadzieję, że skończę ją jutro czytać w drodze do pracy. :D I pomyśleć co bym Wam o niej chciała napisać.

Bo ani to powieść, ani "elementarz wiary". Ciężka ta książka do scharakteryzowania.

Aronsona czytam po trochu, bo i tematyka warta do zastanowienia się i przemyślenia. Lubię takie tematy.

Zamierzam się do Filipa Tyrmanda.

Poza tym zaczęłam troszeczkę czytać książkę o wdzięcznym tytule Walka ze stresem, ale co się do niej zabieram to usypiam nad nią :)

Książki w języku angielskim, które mi się ostatnio nazbierały grzecznie czekają na swoją kolej, w języku niemieckim pożyczona od koleżanki jest moim jednym wielkim wyrzutem sumienia - wypadałoby skończyć i oddać wreszcie...

Zaczęłam także książkę Milczącą Arkę Juliet Gellatley, którą wygrałam w konkursie nakanapie.pl jakiś czas temu.

Ale na razie temat ten porzuciłam, choć opisy chowu i hodowli zwierząt, które tam się pojawiają przerażają. Bo czy można nazwać normalną hodowlą to co w takich zakładach się dzieje?

Przytoczę Wam kawałek, który zdążyłam przeczytać:

"Małym i oszołomionym pisklętom, mrugającym niepewnie oczami, ucina się czubki dziobów, z których potem spływają kropelki krwi. Wiele z nich ginie z powodu szoku lub wykrwawienia (...)

Zwierzętom podaje się antybiotyki, aby móc względnie zapanować na szerzącymi się chorobami, a także rozmaite komponenty paszowe, takie jak martwe szczątki innych kurcząt, czy nawet ich odchody (...)

Oczywiście nigdy nie wspomina się o tonach fekaliów spadających z klatek ( z jednych ptaków na drugie, zanim ostatecznie spadną na podłogę) i połamanych nogach będących skutkiem diety ubogiej w wapń i braku ruchu (...)

Kurczęta (płci żeńskiej - mój dopisek) (...) przenosi się do ciasnych klatek, gdzie spędzą resztę swojego życia. Gdy zaczną znosić mniej jajek, będzie to sygnałem, że pora wysłać je do rzeźni. Kurczęta płci męskiej , które nie będą znosić jaj, wrzuca się bezceremonialnie do jakiegoś wielkiego pojemnika. Gdy pojemnik jest już pełny małych piskląt wspinających się nieporadnie jedne po drugich, truje się je gazem, np. dwutlenkiem węgla lub zabija w inny sposób, w zależności od preferencji producenta. Potem te małe zwierzęta stają się pokarmem dla innych zwierząt hodowlanych jako dodatki paszowe lub zostaną przeznaczone na nawóz. (...)

Jak dla mnie straszne rzeczy i mimo, że to może niewiele, ale już od jakiegoś czasu staram się kupować jajka zniesione przez kury z wolnego wybiegu.

Może to niewiele, ale zawsze coś co mogę zrobić dla naszych "mniejszych braci"...

No i dalej się rozdrabniam z literaturą, czas wreszcie coś skończyć :)

Wyniki losowania :)

2010-11-21T16:43:00.006Z

Bardzo mnie cieszy, że tym razem zgłosiło się więcej osób chętnych niż ostatnio :) szkoda, że nie mam drukarni książek i sponsora, który do Was by je wszystkie porozsyłał.

Ale z chęcią podzielę się tym czym mogę :)

Osób chętnych było troszkę, jedna osoba nie napisała, którą książkę by chciała, ale i tak uczestniczyła w losowaniu.

Poprosiłam o wylosowanie jednej karteczki z nickiem mojego kochanego K. i szczęściarą została :

ALINA :)

Bardzo proszę o Twoje namiary na maila :)

Miałam zamieścić zdjęcie karteczki z wylosowaną osobą, ale same/sami popatrzcie jakie mało wyraźne mi wyszło.

Ponieważ osób było trochę więcej postanowiłam również podzielić się jeszcze 2 książkami.

Wybór padł na osoby, które chciały podszkolić angielski :)

czyli:

"Sara Deever pisze...

Może mój angielski trochę poprawię więc Annie Murray "The narrowboat girl" "

oraz

"Maniaczytania pisze...

To ja chętnie się zgłoszę do "Like father, like daughter" - muszę w końcu zacząć realizować noworoczne postanowienie o czytaniu po angielsku :) "

Dziewczyny również proszę o maila z namiarami na siebie.

Listy z książkami najprawdopodobniej zostaną nadane w sobotę :) no chyba, że mi się uda jakoś wcześniej, ale nie obiecuję.

Gratuluję i dziękuję za Wasze słowa, komentarze, odwiedziny. :)

Jest to naprawdę miłe, zwłaszcza, że większość z osób, które wpisały się na Candy zagląda tu częściej :)

Wiem, że to może slogan - ale bez Was to prowadzenie bloga, by mnie tak nie cieszyło.

Spotkałam się z opiniami, że to teraz modne.

Nie wiem, może, ale u mnie była to potrzeba chwili, która dalej trwa, a nie chęć "bycia cool".

Buziaki i do następnej przeczytanej książki ;)

Gdzie kończy się droga Erika Warmbrunn

2010-11-20T19:50:00.003Z

Gdzie kończy się droga, Erika Warmbrunn, ISBN 83-89896-02-8,Wydawnictwo Galaktyka , 247 str. + krótki dodatek

Zawsze podziwiam osoby, które dokonują rzeczy wydawałoby się nie do pomyślenia. A taką rzeczą jest dla mnie podróż przez Mongolię, Chiny i Wietnam na rowerze, w dodatku będąc w tej wyprawie samotną kobietą i bez planowania gdzie zatrzymamy się na noc :)

Czasami sama mam ochotę zrobić coś takiego szalonego i zarazem udowodnić sobie na co mnie stać. Ale jak do tej pory nic takiego mi się nie udało, ale kto wie, wszystko jeszcze przede mną ;)

Wracając do książki - napisana jest prostym, ale trafiającym do takiego czytelnika jak ja, językiem. Autorka skupia się na opisach relacji międzyludzkich i reakcjach na nią mieszkańców - nie zawsze zrozumiałych - które po głębszym poznaniu stają się albo sensowne, albo też paradoksalnie całkiem bez sensu. Opisuje również ich codzienne życie, ich troski a także marzenia.

Podróż ta to piękny opis zwyczajów przeciętnych ludzi zamieszkujących te kraje, podejścia do turystów i innych przygód Eriki, nie zawsze miłych.

Ja przy tej lekturze bawiłam się wyśmienicie i do niej serdecznie zachęcam :) Szkoda, że z powrotem trafi na biblioteczną półkę, bo z chęcią bym do niej za jakiś czas wróciła.

Ale zawsze mogę wypożyczyć jeszcze raz:)

Jak ktoś ciekawy autorki książki można więcej poczytać tutaj

I nawet na tej stronie jest część przeznaczona dla osób polskojęzycznych.

Moja ocena: 5/6

Brak wiadomości od Gurba Eduardo Mendoza

2010-11-20T17:42:00.003Z

Brak wiadomości od Gurba, Eduardo Mendoza, ISBN 978-83-240-1374-6, Wydawnictwo Znak, 162 str.

"Dzień 9

00.01 (czasu miejscowego)

Lądowanie przeprowadzone bez przeszkód. Siła napędu w normie ( zawyżonej). Prędkość lądowania: 6.30 w skali konwencjonalnej (zaniżonej). Prędkość w momencie osiadania: 4 w skali Bajo-U1 lub 9 w skali Molina-Clavo. Pojemność silnika AZ-0.3 (...)

Lokalna nazwa miejsca lądowania: Sardanyola"

Tak o to zaczyna się ta historia i w takiej też formie prowadzona jest cała ta książka.

Pomysł ciekawy, początkowo myślałam nawet, że jakaś magia pomiędzy mną i tą książką zaskoczy. Szału niestety nie było, ale nie było też najgorzej.

Gurb to istota przybyła razem z drugim podróżnikiem. Już na samym początku jednak książki Gurb znika z osobnikiem wg opisu poniżej:

"Pierwszy kontakt z mieszkańcem. Dane otrzymane od Gurba: wzrost napotkanego osobnika - 170 cm, obwód czaszki- 57 cm; liczba oczu-dwoje;długość ogona - 0.00 cm ( brak). Osobnik porozumiewa się za pomocą języka o bardzo prostej strukturze, ale skomplikowanym stopniu udźwięczniania, którego artykulacja, zdaje się, wymaga użycia organów wewnętrznych; możliwość wyrażania myśli: prawie żadna. Nazwisko osobnika: Lluc Puig i Roig ( możliwy odbiór zniekształcony lub niekompletny). Funkcja biologiczna osobnika: profesor uniwersytecki ( jedyne zajęcie) na Universidad Autonoma w Barcelonie. Współczynnik dobrej woli: niski. Dysponuje środkiem transportu o bardzo prostej budowie, lecz skomplikowanej obsłudze, zwanym ford fiesta.

07.23

Osobnik zaprasza Gurba, by wsiadł do jego środka transportu. Gurb prosi o instrukcje. Rozkazują mu przyjąć zaproszenie. Cel podstawowy: nie zwracać uwagi fauny autochtonicznej ( rzeczywistej i potencjalnej).

07.30 Brak wiadomości od Gurba.

08.00 Brak wiadomości od Gurba (...) "

Podróżnik kosmita przez całą książkę usiłuje znaleźć Gurba i w końcu jednak go/ją znajduje - przynajmniej na chwilę.

Książeczka króciutka. Przez taką formę mini pamiętnika tekstu jest stosunkowo niewiele i pomimo, że książka ma te ponad 160 stron to czyta się szybko.

Nie mogę powiedzieć, żeby mi się całkiem nie podobała, ale też nie mogę napisać niczego ekstra o tej pozycji. Na plus na pewno ma ciekawą formę, zaskakujące i zabawne dla mnie zakończenie, częściowo zabawny środek opowieści.

Na minus - przesada przy wymyślaniu niektórych czynności, by podkreślić groteskowość niektórych zachowań, nie spodobało mi się to w tej książce. Za pierwszym razem było to śmieszne, za drugim trochę mniej, za trzecim zaczynało nużyć.

Sama na pewno bym tej książki nie kupiła, choć myślę, że niektórym z Was może się spodobać.

Moja ocena:

4/6

Zostań ŚWIĘTYM MIKOŁAJEM dla kogoś :)

2010-11-19T18:40:00.003Z

Na informację trafiłam z Mikropolis.

Biblionetka organizuje akcję tutaj

Serdecznie zapraszam :) A ja czekam jeszcze na zgłoszenia do losowania

tutaj

Jak już będę wiedziała, która książka znajdzie szczęśliwego posiadacza to rozejrzę się po schowkach na biblionetce:) I może też zostanę Św. Mikołajem :)

Raz już uczestniczyłam w podobnej akcji mikołajkowej dla dzieci.

Naprawdę miałam z tego mnóstwo radości :) i mam nadzieję, że obdarowane dzieciaki również.

Satysfakcja własna gwarantowana :)

A dzisiaj cieszy mnie jeszcze inna rzecz:) Mam wypożyczoną książkę Hołowni, którą bardzo chciałam przeczytać Kościół dla średniozaawansowanych.

Przygoda fryzjera damskiego Eduardo Mendoza

2010-11-17T21:12:00.003Z

ISBN 83-240-0376-2 Przygoda fryzjera damskiego, Eduardo Mendoza, Wydawnictwo Znak, 310 str.

Będzie krótko.

Kompletnie nie rozumiem tej książki.

Poprzednią książkę tego autora nawet szybko przebrnęłam i nie tak "boleśnie", tą męczyłam kilka dni.

Akcja opisuje przygody damskiego fryzjera, który stał się fryzjerem z przypadku.

Przez swojego pecha wplątuje się w aferę, w której nic do końca nie wiadomo.

Nie wiem co więcej o niej napisać. Nie odpowiada mi język autora, nie porywają mnie te zdania i słowa. Po przeczytaniu tej książki zastanawiam się po co to było :)

Strasznie w niej dużo niby ironii, ale także przedmiotowego podejścia do kobiet, które chyba w zamierzeniu miało być zabawne. Mnie aż tak nie bawiło. Może to książka stworzona dla mężczyzn, choć nie wiem.

Wytrwałam do końca, ale się trochę męczyłam, żeby skończyć, a myśl, że czeka na mnie jeszcze kolejna książka tego autora jakoś nie zachęca mnie zbytnio do Gurba.

Ale skoro już wypożyczyłam to się nie poddaję :) i przeczytam. W końcu trochę się na nią naczekałam.

Marna ta ocena: 3,5/6

Chyba się z twórczością Eduardo Mendozy nie polubiłam, ale w końcu nie każdą jego książkę muszę lubić :)

Chłopiec z latawcem Khaled Hosseini

2010-11-13T18:29:00.004Z

Chłopiec z latawcem, Wydawnictwo Albatros ISBN 978-83-7659-071-4 -piękne wydanie w twardej oprawie ( choć znalazłam jedną literówkę zamiast hollywoodzkie jest lollywoodzkie, w którymś momencie)

Obok tej książki nie można przejść obojętnie, zachęca do niej wszystko - okładka - ciekawski chłopiec zerkający zza rogu, treść z tyłu książki może nieco za wiele zdradza, ale i tak czytałam z przyjemnością.

Miałam duże obawy biorąc ją do ręki, ze względu na przeczytaną wcześniej książkę Tysiąc wspaniałych słońc, którą uważam za świetną pozycję. Bałam się, że ta wcześniejsza nie sprosta moim wyobrażeniom o autorze tej książki i jego talencie do snucia opowieści.

Mogę z czystym sumieniem napisać, że się nie zawiodłam.

Początkowo akcja snuje się powoli i nic nie zapowiada, że coś się zmieni, a jednak w pewnym momencie coś zaczyna się dziać i zostajemy wrzuceni w świat bohatera, którym jest Amir.

Amir to 12-latek mieszkający ze swoim ojcem. Matki brak i w sumie nie do końca wiadomo co się z nią stało. Razem z Amirem wychowuje się, tuż obok, syn służącego Hasan. Amir dla Hasana jest jego całym światem, zrobi dla niego wszystko, jeśli tylko by o to poprosił. Hasan dla Amira jest towarzyszem zabaw, ale zarazem nie pokazuje się z nim publicznie, gdyż sam nie zdając sobie do końca z tego sprawy - wstydzi się go - po pierwsze że jest służącym, po drugie, że posiada zajęczą wargę.

Pewnego dnia ojciec Amira w prezencie finansuje operację plastyczną dla Hasana, by ten wreszcie miał usta takie jak każdy chłopiec w jego wieku. Amir komentuje, że wreszcie Hasan się normalnie zaczyna uśmiechać.

Jednak pewnego dnia banda wyrostków chcąc pokazać gdzie jest miejsce służącego atakuje Hasana, a jeden z nich brutalnie go gwałci. Amir jest świadkiem tej sceny, jednak nie robi nic by mu pomóc i ucieka.

Od tego czasu więź pomiędzy Amirem a Hasanem ulega zmianie. Amir nie mogąc znieść gnębiącego go poczucia winy robi wszystko, by Hasan musiał odejść ze służby. Umyślnie podrzuca mu jeden ze swoich prezentów i w obecności ojca oskarża go o kradzież. Hasan zaś nie broni się i przyznaje, że ukradł mimo, że tego nie zrobił.

Razem z ojcem Hasan opuszcza dotąd znany mu świat i drogi dwóch chłopców rozchodzą się.

Mija pewien czas, Amir z ojcem emigruje do Ameryki uciekając przed dramatem wojny. Jednak z jego pozornego spokoju wyrywa go telefon z jego ojczyzny. Z prośbą od dawnego przyjaciela o przyjazd i słowami "że można być jeszcze dobrym" - które poruszają w nim czułą strunę.

Słowa te dla Amira wiele znaczą, czy po tylu latach uda mu się jednak zadośćuczynić zaniechaniu wobec Hasana?

Piękny kawałek literatury, co wrażliwsze osoby powinny przed końcem czytania przygotować sobie chusteczki.

Bardzo polecam!!!

Moja ocena: 6/6

Candy bez okazji :)

2010-11-13T13:04:00.003Z

Trochę książek mi się nazbierało, miejsca nie przybywa niestety, a ciągle ubywa za to.

Więc postanowiłam z kimś się podzielić.

Do wyboru będzie 1 książka ze zdjęcia + książka niespodzianka :)

Zasady jak zwykle:

1. Zostaw komentarz pod postem, napisz tytuł wybranej książki i dodatkowo uzasadnienie dlaczego ta książka.

2. Jeżeli prowadzisz bloga miło będzie jak wspomnisz o rozdawajce, ale nie jest to warunek.

3. Osoby bez bloga proszę o zostawienie namiarów mailowych, żebym mogła się skontaktować w razie wygrania.

4. Losowanie w następny weekend :) zapisy do momentu, aż napiszę w komentarzu, że losuję.

No chyba, że chętnych nie będzie to książka trafi do zainteresowanej osoby.

Zapraszam. :D

Dorwałam znowu coś :)

2010-11-10T23:03:00.005Z

A tym razem trafiło na dwie kolejne książki Mendozy.

Tym razem Brak wiadomości od Gurba i Przygody fryzjera damskiego.

I na tym chyba zakończę styczność z pisarstwem tego autora:) Co za dużo to niezdrowo.

Chociaż tak z drugiej strony patrząc na Musso, to chyba jego nigdy nie będę miała dość.

Jestem też po dłuższym już kawałku Chłopca z latawcem i wciągam się w opowieść.

Życzę udanego czwartku i miejmy nadzieję dobrej pogody.

Pieśń Nadii Khashoggi Soheir

2010-11-09T19:41:00.008Z

Pieśń Nadii, ISBN 83-7298-853-6, Wydawnictwo Zysk i Spółka, str. 419

Ostatnio zauważam, że pociągają mnie takie wschodnie klimaty ,jak również w tej książce i chyba coś w tym jest. :)

Tu urzekła mnie przepiękna okładka i spodziewałam się równie urzekającego wnętrza.

Samą książkę dobrze mi się czytało, historia życia Nadii jest spójna i taka trochę bajkowa, ale całościowo jej treść mnie nie porwała ze sobą, choć sama nie wiem czemu.

Podtytuł tej książki to fascynująca opowieść o przyjaźni i zakazanej miłości, lecz ja odczułam tylko tą przyjaźń. Zaczątek na zakazaną miłość może był, lecz został on jedynie naszkicowany, potraktowany po macoszemu i wrzucony do książki, żeby był.

Karima - to jedna z dziewcząt służących panu Henry i pani Catherine. Pomimo, że zajmuje inną pozycję niż jej pracodawcy, wychowuje się przez pewien czas z Charlesem - synem Catherine i Henriego ( w sumie nie wiem jak spolszczyć to imię, żeby było poprawnie).

Gdy Karima zaczyna dorastać i zmieniać się w kobietę, jej brat Omar zakazuje jej kontaktów z młodym paniczem i żąda, by ta wreszcie zaczęła zachowywać się jak przystoi kobiecie mieszkającej na Bliskim Wschodzie. Rozumie przez to całkowite podporządkowanie się mężczyznom z rodziny i zakaz kontaktów, aż do ożenku, z obcymi. Jednak Karima zakochuje się z wzajemnością w bogatym chłopcu i nie bacząc na ostrzeżenia popełnia "cudzołóstwo", za które może być nawet ukamieniowana. Oczekuje swojego dziecka z Charlesem.

Nieszczęśliwy wypadek sprawia, że po pierwsze ginie jej matka i ona sama jest zmuszona zająć się gospodarstwem swego ojca, a po drugie traci Charlesa. O jej "hańbie" wie tylko jej brat, który zmusza ją do zaaranżowanego na prędce małżeństwa z dużo starszym od niej mężczyzną.

Karima posiada przepiękny dar śpiewu i dzięki zabiegom swojego ojca oraz pana Henriego - pomimo,że nie chodzi do szkoły to uczy się śpiewu. Jej talent rozwija się i Karima zaczyna śpiewać publicznie. Omar widząc, że jego siostra zaczyna bardzo dobrze zarabiać - stara się uzyskać jak najwięcej dla siebie - uważając, że mu się należy.

Jednak pewnego dnia w wyniku splotu nieszczęśliwych zdarzeń Karima traci z oczu Nadię - jej ukochaną córkę, a ta odnaleziona pośrodku niczego, brudna, zaniedbana i przestraszona zostaje zaadoptowana przez miłych ludzi, którzy kochają ją przez dłuższy czas jak własną rodzoną córkę i zatajają przed nią jej przeszłość.

Pewnego dnia Nadia, obecnie Gabrielle odkrywa prawdę - czy zdoła wybaczyć swym przybranym rodzicom to, że ją okłamali? Dowiecie się z książki.

Moja ocena: 4,5/6 ( książka to dobra pozycja do czytania, ale mnie tak do końca do siebie nie przekonała)

Zabawa 69

2010-11-05T22:35:00.002Z

"Razem czekali na zachód słońca"

Pieśń Nadii Soheir Khashoggi Wydawnictwo Zysk i Spółka str. 69

Masz ochotę uczestniczyć ? Czuj się zaproszony/a do zabawy :)

A tak patrzę na książkę Chłopiec z latawcem i jakoś za każdym razem odstawiam na półkę, chyba boję się, że po książce Tysiąc wspaniałych słońc, który była świetna, rozczaruję się tą pierwszą?!

Czas pokaże. :)

Karma dla duszy...Oddział chorych na raka Aleksander Sołżenicyn

2010-11-03T16:50:00.004Z

ISBN 83-89651-77-7; ISBN 84-9789-725-0 Kolekcja Gazety Wyborczej, 444 str. (niestety na zdjęciu bardzo zniszczona książka biblioteczna :( ale może zaopatrzę się we własny egzemplarz)

Oddział chorych na raka to nie książka na jeden wieczór, to dzieło, którym trzeba delektować się powoli, zastanowić się na nią, pomyśleć, podumać i być może wyciągnąć z niej troszkę dla siebie.

Oddział chorych na raka to historia różnych ludzi,których dzieli wiele - pochodzenie, historia życia, stanowisko zdrajcy, kata lub też więźnia - a łączy tylko jedno - choroba.

Historia osadzona została w realiach Rosji, gdzie za zbyt pochopne słowo na temat polityki można było trafić do łagru, na zsyłkę, na nigdy nie wrócisz z powrotem.

I tak te wszystkie postacie spotykają się w jednym miejscu, w szpitalu. Początkowo każdy trzyma się samego siebie, nie chce wnikać w życie innych, ba, chce się odgrodzić całkowicie od marazmu, cierpienia i zniechęcenia.

Zaprzecza faktom, żyje nadzieją na zmianę lub też łudzi się, że trafił tu z całkiem innego powodu niż to, co się podejrzewa. Są tu młodzi ludzie wkraczający dopiero w dorosłość, są tu ludzie w sile wieku, a także tacy, którzy już powoli gasną i odchodzą.

Szpital to jedyna , ale też i ostatnia, nadzieja na lepsze, bo potem już nie ma nic, co mogłoby uratować przed niechybną śmiercią.

Szpital jednak to nie tylko pacjenci, to też lekarze, którzy z każdym dniem decydują o czyimś życiu. To lekarze znający się na swojej pracy, ale też i lekarze, którzy już dawno powinni byli zmienić swoją profesję na coś innego, to Ci , którzy zamiast leczyć mogą zaszkodzić swoim pacjentom. I co też czasami czynią.

W takie oto środowisko wpada Oleg Kostogłotow - człowiek, który nie wierzy już chyba w nic. Gbur dla jednych, interesujący mężczyzna dla innych, a ciekawy przypadek medyczny dla lekarzy. I on sam zmieni się pod wpływem napotkanych tam ludzi, jednak czy na pewno na lepsze?

Bardzo dobrze czytało mi się tą pozycję. Wciągnęła mnie ta historia całkowicie. Każda z postaci opisanych w tej książce walczy z rakiem - czyniąc to w sobie tylko właściwy sposób.

Piękna książka. Polecam gorąco.

Moja ocena: 5,5/6

Wasze opinie na temat tej książki:

Trochę o książkach

Spotkanie Fanaberia Katowice 6.11 godz. 11:00 zapraszam :)

2010-10-31T18:45:00.002Z

Jako, że na dzień dzisiejszy planuję się wybrać na to spotkanie - serdecznie zapraszam osoby z okolic Katowic.

Zabiorę na pewno ze sobą jakieś książki do obejrzenia, przeczytania czy też wymiany na inne pozycje :) Nie wiem jeszcze, co dokładnie, ale pewnie i z angielskiej literatury coś się u mnie znajdzie.

Powyżej mapka ze strony http://www.fanaberia.katowice.pl/index.php?strona=dojazd, tam odbędzie się ten książkowy zjazd.

O spotkaniu więcej można przeczytać tu.

Mam nadzieję, że przyjdzie choć kilka osób.

Pozdrawiam

Aneta :)

Diabeł Autobiografia Tosca Lee

2010-10-28T18:48:00.009+01:00

ISBN: 978-83-62577-02-6, Wydawnictwo Initium, 279 str. (łącznie z początkiem kolejnej powieści o Ewie )
Najpierw przeczytałam opis na tylnej okładce, który mówił, że autorka Tosca Lee zakwalifikowała się do czołówki rankingu Christy Award w kategorii prozy chrześcijańskiej.
Od razu nabrałam do tej książki lekkiej niechęci, bo o czymże proza chrześcijańska może być...na pewno nic ciekawego.
Troszkę później sprawdziłam co to w ogóle jest to Christy Award i co to znaczy, że zakwalifikowała się do czołówki. Znalazłam książkę w wynikach 2008 roku jako First Novel: Demon: A Memoir by Tosca Lee (NavPress Publishing Group).
Jednak niczego specjalnego się nie spodziewałam.
Od samego początku zaczęło się interesująco. Lektura szybko mnie wciągnęła, choć zarazem czytając, zastanawiałam się co to za gremium jest w komisji przyznającej te nagrody, bo myślę, że w naszych polskich warunkach książka chyba nie przeszłaby "cenzury" chrześcijańskiej.
Clay to redaktor pracujący w wydawnictwie i wyszukujący talenty pisarskie. Pewnego dnia jednak natyka się na Luciana - byt, który twierdzi, że jest diabłem i chce, by ten spisał jego historię.
Clay początkowo nieufny staje się zafascynowany jego historią. Lucian opowiada dzieje od stworzenia świata przez Boga, poprzez bunt Lucyfera, aż do stworzenia człowieka i pobytu Jezusa na naszej planecie.
Lecz trudno tu uświadczyć wizji w całości wg mnie zgodnej z Biblią. Choć może i ja nie znam niektórych jej fragmentów, aż tak szczegółowo.

W końcu jego fascynacja przeradza się w obsesję, a Diabeł skutecznie podsyca ten stan. I gdy wydaje się, że już wszystko jest na dobrej drodze - nagle wszystko rozsypuje się jak domek z kart.
Książka mnie zaciekawiła, raz nawet zdarzyło mi się zasiedzieć na końcowym przystanku z nosem w tekście, nawet nie zauważyłam jak szybko minęła mi droga.
Okładka tej książki jest dość mroczna, tytuł dość widoczny - "Diabeł" , a ja siedząc w autobusie naprzeciwko starszej pani pod jej wzrokiem czułam się, jakbym co najmniej czytała Kamasutrę. Chyba nie uwierzyłaby, gdybym powiedziała, że to proza chrześcijańska. ^-^
Oceniając ją całościowo jest to dobra proza i wciągająca książka.
Jednak przeczytałam ją raz i drugi raz już raczej do niej nie wrócę. Za to zaciekawiła mnie inna książka tej autorki ( a właściwie fragment zamieszczony w tej książce). Jeżeli jest równie dobra jak ta, to z chęcią przeczytam ( a tu uśmiech do wydawnictwa Initium ^-^)
Książkę otrzymałam od Wydawnictwa Initium.
Moja ocena : 4,5/6
Wasze punkty widzenia na temat tej książki:
Czytam bo lubię
Książki są lustrem
Od deski do deski
Odcień purpury
Życiowa pasja bibliofila
Czytadełko